ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΑΜΕ ΤΟ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ ΛΑΜΠΡΟ ΖΗΣΙΜΟ – ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΠΟΥ ΒΑΔΙΣΕ ΚΙ ΑΥΤΟΣ

photo2

«Εφυγε» από τη ζωή το Σάββατο 3 Ιούνη και κηδεύτηκε χτες Τρίτη 6 Ιούνη, στο Νεκροταφείο Σαλαμίνας ο συνάδελφος Λάμπρος Ζήσιμος, παλιό μέλος της Διοίκησης του Συνδικάτου και οργανωτικός γραμματέας.

Ο Λ. Ζήσιμος γεννήθηκε το 1938 στο Ζευγαράκι Αιτωλοακαρνανίας. Μετά τη στρατιωτική του θητεία ήρθε στην Αθήνα συμμετέχοντας ενεργά στον αντιδικτατορικό αγώνα. Οργανώθηκε στο ΚΚΕ το 1977. Συμμετείχε στη διοίκηση του Σωματείου Μπογιατζήδων και αργότερα εκλέχθηκε οργανωτικός γραμματέας του Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας, μέχρι το 1996. Μετά τη συνταξιοδότησή του συνέχισε την πρωτοπόρα δράση του. Ο σ. Λάμπρος δεν έλειψε από κανέναν αγώνα του λαού μας, πάντα σεμνός, πάντα ακούραστος και πολύ ουσιαστικός. Στα δύσκολα χρόνια της αντεπαναστατικής ανατροπής του σοσιαλισμού, ο σύντροφος υπερασπίστηκε το Κόμμα του και την επαναστατική του ιδεολογία.

Στην πολιτική του κηδεία, μεταξύ άλλων μίλησε και ο Γιάννης Τασιούλας, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Οικοδόμων Ελλάδας, εκ μέρους της Ομοσπονδίας και του Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας. Στην ομιλία του ανέφερε τα εξής:

«Εκ μέρους της Ομοσπονδίας Οικοδόμων Ελλάδας και του Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας, αποχαιρετάμε σήμερα το σύντροφο Λάμπρο.

Ο σ. Λάμπρος με τη στάση που κράτησε σε όλη του τη ζωή αναδείχτηκε σε πρωτοπόρα ηγετική φυσιογνωμία του οικοδομικού κινήματος.

Από νωρίς πήρε τις αποφάσεις του, έκανε τις επιλογές του που σφράγισαν τη μετέπειτα πορεία του.

Στρατευμένος στο ΚΚΕ και γαλουχημένος από την κομμουνιστική ιδεολογία έθεσε τον εαυτό του στην υπηρεσία και τους αγώνες της εργατικής τάξης για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση, αδικία, φτώχεια και πολέμους. Για έναν κόσμο που οι εργάτες θα μπορούν να κουμαντάρουν τον πλούτο που παράγουν για τις ανάγκες τους.

Ο σ. Λάμπρος είχε βαθιά πίστη σε αυτό το σκοπό και μεγάλη εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη ότι με τον αγώνα της θα τα καταφέρει.

Γι’ αυτό το λόγο επέλεξε συνειδητά να βιοπορίζεται αποκλειστικά ως μισθωτός εργάτης, αφήνοντας πίσω του δυνατότητες κι άλλες επιλογές που θα διευκόλυναν στις οικογενειακές ανάγκες.

Μετά τη δραστήρια συμμετοχή του στον αντιδικτατορικό αγώνα και την πτώση της χούντας, συμμετέχει ενεργά μέσα στο οικοδομικό κίνημα.

Στη μεταπολίτευση είναι από τους πρωτοπόρους στην επαναλειτουργία του σωματείου των μπογιατζήδων.

Συμβάλλει με όλες του τις δυνάμεις στην απόσπαση της Ομοσπονδίας των Οικοδόμων από τα νύχια του εργοδοτικού συνδικαλισμού και του χουντοαναθρεμμένου Λυκιαρδόπουλου.

Στη δεκαετία του ’80 πρωτοστατεί με άλλα στελέχη του οικοδομικού κινήματος στη συνένωση όλων των οικοδομικών σωματείων της Αττικής σε μια ενιαία συνδικαλιστική οργάνωση. Αρχικά μέσα από τις σωματειακές επιτροπές σε δεκάδες γειτονιές της Αθήνας και στη συνέχεια με την ίδρυση, το 1984, του Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας.

Από την ίδρυση του Συνδικάτου, αναλαμβάνει την νευραλγική ευθύνη του οργανωτικού γραμματέα και μέχρι τη συνταξιοδότησή του, το 1996, ανταποκρίνεται επάξια σε όλα τα καθήκοντα.

Με βαθιά ανησυχία για την οργάνωση της πάλης, τη βοήθεια στη λειτουργία του Συνδικάτου και των Παραρτημάτων, κάνει το Συνδικάτο δεύτερο σπίτι. Καθημερινά, για πολλά χρόνια, ακολουθεί το ίδιο δρομολόγιο. Από τη δουλειά, αμέσως στο Συνδικάτο, στην επικοινωνία με τις διοικήσεις των Παραρτημάτων, στην καταγραφή της δραστηριότητας τους, στο δημιουργικό έλεγχο και τη βοήθεια για την ανάπτυξη της δράσης. Με υπομονή και ηρεμία για να ξεπεραστούν δυσκολίες. Χωρίς να υποχωρεί και να συμβιβάζεται. Με το προσωπικό του παράδειγμα, εμπνέει τα μέλη και τα στελέχη των διοικητικών συμβουλίων να εντείνουν την προσπάθειά τους για το δυνάμωμα της οργάνωσης και των αγώνων των οικοδόμων.

Δε λείπει από πουθενά. Από τους μεγάλους αγώνες και τις κατακτήσεις του κλάδου. Το 5μερο, το 7ωρο, τη σύνταξη στα 58, την άμεση επικόλληση. Από τις εξορμήσεις στα γιαπιά, τα συλλαλητήρια, τις συσκέψεις και συνελεύσεις.

Με την αταλάντευτη, μαχητική του στάση κερδίζει το σεβασμό και την αγάπη όλων των συναδέλφων.

Η ανυποχώρητη στάση του στο σκοπό της εργατικής τάξης παραμένει ακλόνητη σε πολύ δύσκολες συνθήκες. Μένει στην πρώτη γραμμή, σταθερός στις ιδέες του και συμβάλλει να αντιμετωπιστεί η ιδεολογική επίθεση του κεφαλαίου στις αρχές της δεκαετίας του ’90, για το δήθεν «τέλος των ιδεολογιών, των ταξικών διαφορών και της ταξικής πάλης».

Σε όλους εμάς που συνεχίζουμε στην ίδια πορεία, η ζωή και η στάση του σ. Λάμπρου είναι παρακαταθήκη. Μας τροφοδοτεί με δύναμη να συνεχίζουμε μέχρι την τελική νίκη.

Εκφράζουμε τα βαθιά μας συλλυπητήρια στη γυναίκα, στα παιδιά και τους οικείους του συντρόφου Λάμπρου».

Ο συνάδελφος Λ Ζήσιμος μιλάει σε εκδήλωση του Συνδικάτου