Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ Γ. ΤΑΣΙΟΥΛΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ (VIDEO)

Ολόκληρη η ομιλία:

Η πανελλαδική μας απεργία είναι η απόφασή μας να παλέψουμε για να υπερασπιστούμε τη ζωή μας απέναντι στη μεγαλοεργοδοσία, τα άθλια μεροκάματα, το κλέψιμο της Ασφάλισης, τη χειροτέρευση των όρων δουλειάς και ασφάλειας, για την προστασία της υγείας μας.

Είναι η απάντησή μας στην κυβέρνηση και τα παραμύθια της, που έχει εξοπλίσει τη μεγαλοεργοδοσία με εκατοντάδες αντεργατικούς νόμους, που αρνείται να πάρει μέτρα για την προστασία των ανέργων, για την αναθέρμανση της οικοδομικής δραστηριότητας με επίκεντρο τις λαϊκές ανάγκες.

Που κοροϊδεύει τους οικοδόμους, εδώ και ένα χρόνο, με το ζήτημα των «υπέρ αγνώστων» ενσήμων, παρότι έχει δεσμευτεί, όχι για να μας κάνει τη χάρη, αλλά γιατί εδώ πρόκειται για δικά μας ένσημα.

Που στα λόγια καθησυχάζει, υπόσχεται, αλλά στην πράξη το μόνο που την ενδιαφέρει είναι πώς θα εξασφαλίσει τα συμφέροντα των λίγων, πώς θα διασφαλίσει συνθήκες με εργάτες φθηνούς, με φθηνή ασφάλιση για να έρθουν οι περιβόητες «επενδύσεις» που θα ανοίξουν τη δουλειά στις Κατασκευές.

Είμαστε εδώ, στο δρόμο του αγώνα, γιατί τώρα έχουμε περισσότερη πείρα, μπορούμε να καταλάβουμε περισσότερα. Γιατί γνωρίζουμε από πρώτο χέρι, μέσα στους χώρους δουλειάς, τι εννοούν κυβέρνηση και αφεντικά όταν μιλάνε για ανάπτυξη που για να μας μπερδέψουν τη βαφτίζουν «δίκαιη».

«Δίκαιη» ανάπτυξη και εργάτες που δουλεύουν χωρίς συλλογικές συμβάσεις, με μεροκάματα 30 και 35 ευρώ ή και χαμηλότερα με 18,84 ευρώ στα ψευτοπρογράμματα κατά της ανεργίας, δεν γίνεται να υπάρξει.

«Δίκαιη» ανάπτυξη με τις τράπεζες, τις εφορίες να αρπάζουν τα σπίτια των εργατών, δεν μπορεί να υπάρξει.

«Δίκαιη» ανάπτυξη με εργασία-λάστιχο, με εντατικοποίηση στους χώρους δουλειάς, δεν γίνεται να υπάρξει.

«Δίκαιη» ανάπτυξη με περιορισμό του δικαιώματος στην απεργία και κατασταλτικά μέτρα σε όσους αγωνίζονται για τις ανάγκες τους, δεν γίνεται να υπάρξει.

«Δίκαιη» ανάπτυξη με εκατοντάδες σακατεμένους και δεκάδες νεκρούς στους χώρους δουλειάς, δεν μπορεί να υπάρξει.

Αυτή η ανάπτυξη είναι δίκαιη και αναγκαία για τα αφεντικά που ακονίζουν τα δόντια τους και την περιμένουν «πώς και πώς».

Εμείς έχουμε ανάγκη από μια ανάπτυξη που θα ικανοποιεί τα συμφέροντά μας. Μια τέτοια ανάπτυξη μπορούν μόνο οι εργάτες να την επιβάλουν, ανατρέποντας τη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης, παλεύοντας με επίκεντρο τις δικές τους ανάγκες.

Τώρα δεν είμαστε στο 2009, στην αρχή της καπιταλιστικής κρίσης. Δεν είμαστε στο 2011 και στο 2012 που έκοβαν τα μεροκάματα, πάγωναν τις ΣΣΕ και οι κυβερνώντες καθησύχαζαν ότι αυτά τα μέτρα είναι προσωρινά.

Δεν είμαστε στην αρχή της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ που έπαιρναν όρκους ότι και τα μεροκάματα θα αποκατασταθούν και οι αντεργατικοί νόμοι θα ανατραπούν και οι εργάτες θα ανακουφιστούν από κάποιου είδους φιλολαϊκή πολιτική.

Τώρα είμαστε εννιά χρόνια μετά, με τα προβλήματα συσσωρευμένα, με την αντεργατική πολιτική να συνεχίζεται, με αντεργατικά μέτρα να προστίθενται πάνω σε όσα έχουν ψηφιστεί τα προηγούμενα χρόνια.

Έχουμε δει τα μεροκάματά μας να εξανεμίζονται.

Η Ασφάλισή μας, που χτυπιόταν και κατά τη μεγάλη ανάπτυξη με το επιχείρημα ότι ήταν ακριβά τα οικοδομικά ένσημα, τώρα, με τους αντεργατικούς νόμους που την έφθασαν στις ελάχιστες εισφορές, βλέπουμε να είναι ανύπαρκτη για χιλιάδες συναδέλφους, έως μόλις και λίγα ένσημα για εργαζόμενους που δουλεύουν όλο το μήνα.

Τώρα, έχουν ξεπεραστεί αυταπάτες και προσδοκίες που έλεγαν «μπόρα είναι, θα περάσει».

Όλοι οι εργάτες καταλαβαίνουν ότι τα αντεργατικά μέτρα είναι μόνιμα. Ότι τα χαμηλά μεροκάματα συνδέονται με τις απαιτήσεις και τα συμφέροντα του κεφαλαίου που και στην ανάπτυξη και στην κρίση βρίσκει τρόπο να φορτώνει βάρη στους εργάτες.

Όλοι οι οικοδόμοι καταλαβαίνουμε ότι η κρίση μας φόρτωσε με συνέπειες, ότι χειροτέρεψε τη ζωή μας, ότι η αναμονή, η ελπίδα πως μπορεί κάποιος να μας λυπηθεί, δεν μας βοήθησε. Αντίθετα, τροφοδότησε την επίθεση της κυβέρνησης και των αφεντικών.

Βλέπουμε ότι τα αφεντικά βρήκαν την άκρη και αξιοποίησαν αυτή την κατάσταση, έχοντας το βλέμμα και στην μετα-κρίση εποχή. Έκαναν συμμαχίες, συγχωνεύσεις, ο ένας μπήκε κάτω από την ομπρέλα του άλλου για να διασφαλίσουν την κερδοφορία τους, στράφηκαν σε επενδύσεις σε άλλες χώρες και μεγάλα έργα, επεκτάθηκαν και σε άλλους κλάδους.

Απώλειες μετρήσαμε εμείς οι εργάτες, που μείναμε άνεργοι, κακοπληρωμένοι, απλήρωτοι, ανασφάλιστοι, χωρίς προϋποθέσεις για να πάρουμε σύνταξη, αν μπορούμε να ονομάσουμε σύνταξη αυτά τα ψίχουλα που έχουν απομείνει από τις συνεχείς μειώσεις και τους αντεργατικούς – αντιασφαλιστικούς νόμους, με τελευταίο το νόμο-λαιμητόμο του Κατρούγκαλου και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Μα πάνω από όλα, όλοι οι οικοδόμοι και οι εργαζόμενοι στον κλάδο καταλάβαμε πιο βαθιά αυτό που μας έλεγαν οι παλιότεροι συνάδελφοί μας: «Ούτε οι μεγαλοεργολάβοι, ούτε οι κατασκευαστικές, ούτε οι κυβερνήσεις δεν είναι ανοιχτοχέρηδες και κουβαρντάδες απέναντι στις ανάγκες των εργατών. Αυτοί να πάρουν προσπαθούν, όχι να μας δώσουν».

Ό,τι κερδίσαμε, ό,τι ξεφορτώσαμε από τις πλάτες μας το επιβάλαμε με τον αγώνα μας με επίκεντρο τις ανάγκες μας, σε σύγκρουση με το κεφάλαιο και τις δυνάμεις που το στηρίζουν.

Το πετύχαμε όταν σταματήσαμε το «ποντίκι» στα έργα του ΜΕΤΡΟ, όταν μπλοκάραμε το έργο στον «Αστέρα» της Βουλιαγμένης, όταν όλοι οι εργάτες ήμασταν μια γροθιά.

Ό,τι πετύχαμε το πετύχαμε όταν απορρίψαμε αυτά που λένε τα αφεντικά και οι κυβερνήσεις τους. Ό,τι λένε, το λένε για να ανακόψουν τον αγώνα μας, να κλονίσουν την ενότητά μας, να κρύψουν ότι ανάμεσα σε εργάτες και αφεντικά υπάρχουν αντίθετα συμφέροντα που συγκρούονται και δεν μπορούν να ικανοποιηθούν και τα μεν και τα δε. Δεν μπορούμε να περιμένουμε από αυτούς να μας χαρίσουν λύσεις.

Ό,τι πετύχαμε το πετύχαμε κάνοντας στην άκρη τη λογική της ΓΣΕΕ, που σιγοντάρει τα αφεντικά και τις κυβερνήσεις τους. Που σήμερα μας λένε, ότι “οι απεργίες δεν προσφέρουν τίποτα, ότι είναι ξεπερασμένες”.

Εμείς ό,τι κερδίσαμε το πετύχαμε με σκληρούς αγώνες και απεργίες. Τίποτα δεν μας χαρίστηκε.

Έτσι και τώρα, επιλέγουμε το δρόμο του αγώνα, με σχέδιο και προσανατολισμό που υπηρετεί τα δικά μας συμφέροντα.

Δεν ξεκινάμε από το μηδέν. Έχουμε αναπτύξει την πάλη μας σε χώρους δουλειάς και συνολικότερα. Έχουμε αποσπάσει αυξήσεις σε μεροκάματα και κατακτήσεις που δεν είναι αμελητέες, σε εργοτάξια της Αττικής, στον «Αστέρα» Βουλιαγμένης, στην ανάπλαση Φαλήρου, προηγούμενα στα εργοτάξια του ΜΕΤΡΟ.

Δώσαμε μάχη να αποκαλύψουμε το χαρακτήρα των μέτρων, ποιοι την πληρώνουν, ποιοι κερδίζουν, το ρόλο των κυβερνήσεων, των δυνάμεων που στέκονται στο πλευρό της μεγαλοεργοδοσίας.

Οι ΣΣΕ και το πλαίσιο πάλης που έχουμε είναι οδηγός για να ανέβει η πάλη στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, παντού. Τροφοδοτεί τη συνολικότερη πάλη του εργατικού κινήματος. Τα προβλήματά μας δεν είναι αποσπασμένα από τα γενικότερα προβλήματα που έχει η εργατική – λαϊκή οικογένεια, συνέπεια της αντεργατικής πολιτικής και της εξουσίας του κεφαλαίου.

Παντού σε όλους τους τομείς βρίσκουμε μπροστά μας προβλήματα που έχουν την ίδια ρίζα, τις ίδιες αιτίες.

Ό,τι μετράμε εμείς οι εργάτες και τα φτωχά λαϊκά στρώματα ως προβλήματα το καρπώνονται ως κέρδη και προνόμια τα αρπαχτικά που λυμαίνονται κάθε πεδίο που μπορεί να τους εξασφαλίσει κέρδη, στην Υγεία, στην Πρόνοια, στο χώρο του Φαρμάκου, της Ασφάλισης.

Συνάδελφοι,

Σήμερα, βάζουμε τις βάσεις για να δυναμώσει ο αγώνας και ο προσανατολισμός που έχουμε ανάγκη, να κλιμακωθεί η πάλη μας.

Λέμε, ως εδώ!! Τώρα τελείωσαν τα ψέματα. Τώρα το λόγο τον έχουν οι εργάτες.

Μέσα στον αγώνα, στις διεκδικήσεις μας, σφυρηλατούμε ενιαία αντίληψη για το τι πρέπει να γίνει ώστε και τη ζωή μας να προστατεύσουμε και να ανοίξουμε δρόμο για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση, φτώχεια, ανεργία και πολέμους.

Την ενιαία αντίληψη για τις αιτίες των προβλημάτων, την ενιαία θέληση και ενότητα με επίκεντρο τα δικά μας συμφέροντα, την έχουμε ανάγκη σήμερα περισσότερο από το παρελθόν.

Όχι μόνο για να υπερασπιστούμε τα μισθολογικά και ασφαλιστικά συμφέροντά μας, αλλά για να προστατεύσουμε και να υπερασπίσουμε το σύνολο της ζωής μας από κινδύνους που πολλαπλασιάζονται.

Ακούμε στην τηλεόραση, διαβάζουμε στις εφημερίδες για τους ιμπεριαλιστές που έχουν βγάλει τα μαχαίρια στη γειτονιά μας για το ποιος θα βάλει στο χέρι τα πετρέλαια. Για εταιρείες που πάνε κι έρχονται, με συνοδεία πολεμικών πλοίων, για να κάνουν γεωτρήσεις. Για συμφωνίες που χαλάνε και ξαναφτιάχνονται, για παζάρια που γίνονται. Βλέπουμε τους ανταγωνισμούς και τις επιδιώξεις που εξελίσσονται καθημερινά.

Εμείς ξέρουμε ότι δεν έχουμε όφελος από όλες αυτές τις εξελίξεις. Δεν έχουμε όφελος από τους ανταγωνισμούς μεταξύ των αρπαχτικών.

Δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα με τους εργάτες της Τουρκίας και των γειτονικών χωρών.

Πριν λίγες μέρες, συνάδελφοι, η Ομοσπονδία μας βρέθηκε στην Τουρκία, στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί κατασκευάζεται το νέο αεροδρόμιο. Δουλεύουν 35.000 εργάτες. Μας ενημέρωσαν συνάδελφοι από την Τουρκία ότι μέσα σε ένα χρόνο έχουν σακατευτεί εκατοντάδες και έχασαν τη ζωή τους δεκάδες στα κάτεργα της εργοδοσίας.

Έχουμε περάσει και συνεχίζουμε να περνάμε και μεις αυτό το λούκι. Την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων μετρήσαμε νεκρούς και σακατεμένους. Ακόμη και σήμερα, με τη μεγάλη ανεργία. Μόνο την τελευταία βδομάδα έχουμε 2 νεκρούς συναδέλφους.

Ούτε εμείς ούτε οι εργάτες στην Τουρκία έχουμε συμφέρον από τα σχέδια των ιμπεριαλιστών που γεννάνε πολέμους και συγκρούσεις. Αντιμετωπίζουμε τα ίδια βάσανα από την εκμετάλλευση του ιδρώτα μας.

Εμείς έχουμε συμφέρον να παλέψουμε να φύγει το ΝΑΤΟ από τα Βαλκάνια. Το ΝΑΤΟ δεν είναι δύναμη σταθερότητας, όπως λέει η κυβέρνηση και οι άλλες δυνάμεις του κεφαλαίου, αλλά δύναμη που σκορπάει το θάνατο, που διαμελίζει χώρες για να προωθήσει τα επιχειρηματικά συμφέροντα. Ούτε η ΕΕ είναι αυτή που θα δώσει λύσεις και θα εξασφαλίσει την ειρήνη των λαών. Όλοι τους έχουν βαμμένα τα χέρια τους με αίμα.

Έχουμε καθήκον να αγωνιστούμε να φύγουν οι στρατιωτικές, ΝΑΤΟικές βάσεις, που είναι ορμητήρια θανάτου, πηγή κινδύνων, από τη χώρα μας και όλα τα Βαλκάνια. Να παλέψουμε ενάντια σε κάθε αλλαγή συνόρων.

Δεν έχουμε καμιά εμπιστοσύνη στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, ΝΑΤΟ – ΕΕ, τις άλλες καπιταλιστικές δυνάμεις που τρώγονται μεταξύ τους σαν τους λύκους για τη λεία τους.

Ούτε στην κυβέρνηση που με τη ρητορική της γεωστρατηγικής αναβάθμισης επιδιώκει την αναβάθμιση των μεγαλοεπιχειρηματιών, των τραπεζιτών, συνολικά του κεφαλαίου.

Αυτοί δεν νοιάζονται για μας, το δικό τους συμφέρον κοιτάνε. Εμείς δεν κερδίζουμε τίποτα από αυτές τις εξελίξεις. Τα προβλήματα θα συνεχίζουν να υπάρχουν και η ζωή μας θα συνεχίζει να βρίσκεται στο στόχαστρο, να στραγγαλίζεται για να προωθούνται τα συμφέροντα των λίγων.

Ίσως, ορισμένους να τους παραξενεύει η αναφορά μας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Να εκπλήσσονται που η Ομοσπονδία πέρυσι το καλοκαίρι πήρε πρωτοβουλία και οργάνωσε διεθνή συνάντηση για το θέμα αυτό. Που συμμετείχαμε στην αντιιμπεριαλιστική διαδήλωση στη Θεσσαλονίκη όπου πήραν μέρος χιλιάδες εργαζόμενοι και συνδικάτα από άλλες χώρες ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.

Να αναρωτιούνται τι μας ενδιαφέρουν εμάς αυτά; Μας ενδιαφέρουν και μάλιστα πολύ.

Αυτά τα θέματα δεν μπορούν να μας αφήνουν αδιάφορους. Συνδέονται με τη ζωή μας, με το μέλλον των παιδιών μας. Με αυτά πρέπει να ασχοληθούμε και να παλέψουμε. Μας ενδιαφέρουν και τα παρακολουθούμε. Διαμορφώνουμε τη δική μας γραμμή πάλης και αγωνιζόμαστε.

Γιατί, δηλαδή, να μην ασχοληθούν τα συνδικάτα με αυτά τα ζητήματα; Θα ασχολούμαστε μόνο με όσα θέλουν αυτοί, που μας τσακίζουν;

Με όσα θέλουν και όπως θέλουν να μας παρουσιάζουν για να κρύψουν τις αιτίες και τις ευθύνες τους;

Για να μας κοροϊδεύουν ότι έχουμε τις ίδιες αγωνίες, ότι έχουμε τους ίδιους στόχους;

Να ασχοληθούμε με ό,τι θέλουν αυτοί για να μας υπνωτίσουν; Με τις μίζες, τις τροχήλατες βαλίτσες που πάνε κι έρχονται στο χώρο του Φαρμάκου; Με τα πεδία μάχης που στήνονται ανάμεσα σε μεγαλοεπιχειρηματίες στα ποδοσφαιρικά γήπεδα, με τα επεισόδια, τα κουμπούρια, αναβολές αγώνων, δικαστήρια διαρκείας, εφέσεις και κόντρα εφέσεις μέχρι να πετύχουν τους σκοπούς τους, πολιτικούς και οικονομικούς.

Εμείς ξέρουμε καλά τι παίζεται. Δεν «βυζαίνουμε το δάκτυλο», δεν μας ξεγελάνε. Όλα αυτά είναι αποδείξεις της σαπίλας του συστήματος.

Ο αντίπαλός μας είναι ίδιος, το κεφάλαιο που τσακίζει τη ζωή μας και στον πόλεμο και στην ειρήνη, που γεννάει προβλήματα πάνω σε όλους τους τομείς της ζωής μας.

Με ταξική ενότητα και θέληση, με αποφασιστικότητα προτάσσουμε το ταξικό μας συμφέρον και παλεύουμε για όλα, για το μεροκάματο, την Ασφάλιση, ενάντια στον πόλεμο, για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση όπου θα περάσει τη ζωή μας σε πραγματικά ανώτερο επίπεδο σύμφωνα με τις δυνατότητες και τον πλούτο που υπάρχει.

Ανυποχώρητα στον αγώνα για να γίνει πράξη το δίκιο του εργάτη.

Συνεχίζουμε με σιγουριά ότι θα μετρήσουμε αποτελέσματα και νίκες.