Στην σημερινή μας γενική συνέλευση επιδιώκουμε να βγουν συμπεράσματα για την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί  στον κλάδο αλλά και συνολικότερα για άλλες πλευρές που αφορούν τη ζωή μας. Αυτή η κουβέντα να φτάσει παντού μέσα στα γιαπιά να βρεθούμε με χιλιάδες εργαζόμενους, να συζητήσουμε το πλαίσιο διεκδικήσεων και αιτημάτων, να προετοιμάσουμε τη μεγάλη απεργία που έχουμε μπροστά μας την κλιμάκωσή τους αλλά και την κινητοποίηση στις 17 Νοέμβρη που φέτος συμπληρώνονται 50 χρόνια από τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου.

Βρισκόμαστε μόλις λίγους μήνες μετά από τις βουλευτικές εκλογές και όπως είχαμε εκτιμήσει προηγούμενα, η αντιλαϊκή πολιτική συνεχίζεται και η επίθεση σε εργατικά δικαιώματα και κατακτήσεις δυναμώνει, παράλληλα όμως με την οργή και αγανάκτηση μεγάλης μερίδας των εργαζομένων, που λόγω της ανησυχίας  της συνεχιζόμενης απαξίωσης της ανθρώπινης ζωής.

Την ίδια στιγμή η κατάσταση στη Μέση Ανατολή μυρίζει μπαρούτι , με το έγκλημα να βρίσκεται σε εξέλιξη από το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ και τις πλάτες των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ εις βάρος του ηρωικού παλαιστινιακού λαού . 75 χρόνια τώρα ο ισραηλινός στρατός κατοχής σκοτώνει τους παλαιστινίους στα εδάφη τους, μέσα στα εδάφη τους, μέσα στη πατρίδα τους φυλακίζοντας ακόμη και μικρά παιδιά.

Θέλουμε από την σημερινή μας συνέλευση να καταγγείλουμε την αναίτια επίθεση που δέχτηκε η μεγαλειώδης πορεία από τις δυνάμεις καταστολής κατ εντολή της κυβέρνησης έξω από την πρεσβεία του Ισραήλ. Προφανώς έτσουξε η μαζική συμμέτοχη του λαού που δεν μάσησε τα fake news των διαφόρων κυβερνητικών παπαγάλων και την προπαγάνδα του αστικού κράτους .

Συνάδελφοι υπερασπιζόμαστε το αναφαίρετο δικαίωμα του λαού της Παλαιστίνης να έχει κράτος, στα σύνορα του 1967 και να αγωνίζεται για την υπεράσπιση της ζωής του με κάθε μέσο.

Τους ξεκαθαρίζουμε πως είναι βαθιά γελασμένοι ότι θα μας τρομοκρατήσουν. Χρέος όλων των εργαζομένων είναι να σταθούμε αλληλέγγυοι με τον λαό της Παλαιστίνης, να στηρίξουμε τον αγώνα τους σε αντιπαράθεση με τις δυνάμεις που καλούν το λαό να συνταχθεί με το κατοχικό Ισραηλινό κράτος και εμπλέκουν ακόμα πιο βαθιά τη χώρα στους επικινδύνους σχεδιασμούς τους με τη συμμετοχή και τον ΝΑΤΟϊκών βάσεων στην Ελλάδα, κάνοντας την ορμητήριο, στέλνοντας φρεγάτες να συνοδεύουν αμερικανικά αεροπλανοφόρα, παραδίδοντας και το αεροδρόμιο της Ελευσίνας, και δεν ξέρουμε ακόμα τι άλλο  θα ζητηθεί  να δώσουμε. Απέναντι σε όλα αυτά συνεχίζουμε ακόμα πιο αποφασιστικά τον αγώνα μας,  γιατί για μας είναι καθαρό η ιστορία έχει μονό μια σωστή πλευρά και αυτή είναι με την Παλαιστίνη

Συνάδελφοι, όπου και να κοιτάξεις γύρω σου θα διαπιστώσεις ότι από τους ολιγάρχες του πλούτου λογίζουν την προστασία  της ανθρώπινης ζωής ως κόστος. Η προστασία της ζωής μας είναι ακριβώς αυτό ΧΑΣΟΥΡΑ – ΚΟΣΤΟΣ ή για τα αφεντικά στους χώρους δουλειάς ή για το κράτος τους σε επίπεδο υποδομών, έργων απαραίτητων για την προστασία μας από φυσικές καταστροφές και όχι μόνο. Δυστυχώς επιβεβαιωθήκαμε από τα γεγονότα του τελευταίου χρόνου, που ήταν αρκετά και κόστισαν την ζωή και σε πολλούς συνανθρώπους μας.

Να θυμηθούμε κάποια από αυτά όπως το προδιαγεγραμμένο  έγκλημα στα Τέμπη. Ιδιαίτερα το έγκλημα αυτό, γιατί εμείς οι εργάτες, ο λαός, οι οικοδόμοι που συμμετείχαμε στις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις εκείνου του διαστήματος, δώσαμε όρκο , ορκιστήκαμε στη μνήμη των θυμάτων που έχασαν τη ζωή τους για τα κέρδη όλων αυτών που προαναφέραμε πως δεν θα αφήσουμε αυτό το έγκλημα να ξεχαστεί. Πως για εμάς τους εργάτες  πρέπει να γίνει στάση ζωής  ο αγώνας, ο πόλεμος απέναντι στα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων. Και αυτός ο αγώνας μόνο ταξικός μπορεί να είναι. Μόνο η εργατιά  μπορεί να τον διεξάγει, που το κάνει ήδη, μόνο εμείς μπορούμε να τον φέρουμε εις πέρας κι αυτό θα γίνει. Σε αυτή τη λογική δράσαμε και το προηγούμενο διάστημα και το συνδικάτο μας, εκφράζοντας και την αλληλεγγύη μας σε εργαζόμενους, βιοπαλαιστές  αγρότες που πληγήκαν από τις πλημμύρες στην Θεσσαλία , τις φωτιές του καλοκαιριού που το Συνδικάτο μας είχε ενεργό συμμετοχή ακόμη και στην κατάσβεση πυρκαγιών.

Πραγματικά τι να πρωτοθυμηθεί κανείς, από πού να φυλαχθεί κανείς. Θα είναι μια γέφυρα που θα περνάς και θα πέσει λόγω μη συντήρησης, γιατί αυτό κοστίζει; Αντί για ΕΚΑΒ θα έρθει να σε πάρει ένα αγροτικό στην καρότσα; Θα σε πετάξουν από κάνα καράβι γιατί δεν έχεις εισιτήριο; Θα είναι φωτιά; Έντονη βροχή και θα κρατιέσαι από φανάρι στον Ευαγγελισμό μη σε πάρει το ρέμα; Όλα αφημένα στην τύχη τους «ΠΑΜΕ ΚΙ ΟΤΙ ΓΙΝΕΙ» «ΠΑΜΕ ΚΙ ΟΠΟΥ ΒΓΕΙ». Ιδιαίτερα η περίοδος από το καλοκαίρι μέχρι σήμερα σημαδεύτηκε από μεγάλες πυρκαγιές που έκαναν στάχτη χιλιάδες στρέμματα δάσους. Από τις πλημμύρες με ανυπολόγιστες καταστροφές και κυρίως ανθρώπινων ζωών. Οι ευθύνες είναι βαριές. Βαραίνουν όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις και φυσικά και αυτή της ΝΔ, τους δήμους και στις περιφέρειες που ο μόνος μηχανισμός που λειτουργεί είναι αυτός που μετατρέπει την ανάγκη για έργα που προστατεύουν και θα καλυτερεύουν την ζωή του λαού σε πάρτι εκατομμυρίων κερδών για τους λίγους.

Αυτός είναι ο λόγος που δεν σχεδιάζονται, ούτε γίνονται έργα όπως αντιπλημμυρικά που εμείς διεκδικούμε τόσα χρόνια, ακριβώς επειδή δεν είναι ανταποδοτικά.

• Γίνονται όμως δρόμοι που είναι αναγκαίοι για την πιο γρήγορη μεταφορά εμπορευμάτων, για να μετακινηθεί όμως ο λαός χρειάζεται να πληρώνει  πανάκριβα διόδια, με αυτόν τον τρόπο κονομάνε οι κατασκευαστικές εταιρείες από την υλοποίηση των έργων αλλά και από την διαχείρισή τους. Άλλο παράδειγμα αντί στο κέντρο της Αθήνας να φτιάχνονται ελεύθεροι χώροι για αναψυχή, βλέπουμε να χτίζονται τεράστια ξενοδοχεία  για φραγκάτους και εμπορικά κέντρα από τα οποία έχει πήξει ο τόπος.
• Σε δήμους και περιφέρειες αντί να αγοραστούν μηχανήματα, να προσλάβουν εργαζόμενους, να αναβαθμίσουν τις τεχνικές υπηρεσίες για να υπάρχουν και να λειτουργούν, σύγχρονες και ασφαλής  υποδομές, σχολεία και δομές Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (ΠΦΥ). Σκάνε χρήμα σε ιδιώτες, με πανάκριβο κόστος για κάποιες εργασίες που πληρώνουμε πάλι εμείς κι όταν οι καταστροφές έρχονται, όχι σαν φυσικό αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής αλλά σαν φυσικό αποτέλεσμα αυτής της εγκληματικής πολιτικής, οι «γνωστοί – άγνωστοι» βρίσκουν ευκαιρία πάλι να κονομήσουν

Ο πρωθυπουργός πρόσφατα ανακοίνωσε αποζημιώσεις ψίχουλα για τους πληγέντες, ούτε στο 10% των ζημιών που έχουν υποστεί θα μοιράσει 2 δις ευρώ της ΕΕ, χρήματα που προέρχονται από την φορολόγηση των εργαζομένων και θα ξαναμοιραστούν στα κοράκια των κατασκευαστικών εταιρειών για τα έργα, όποια επιλεχτούν να γίνουν στη Θεσσαλία και άλλες πληγείσες περιοχές.

Από την άλλη  ο κόσμος που καταστράφηκε θα εξαναγκαστεί να  πληρώσει με δάνεια, για το ζωικό κεφάλαιο που έχασε , για να φτιάξει καινούριο σπίτι ή να φτιάξει τις ζημιές στο παλιό του, εξασφαλίζοντας επιπλέον κέρδη για τους τραπεζίτες.

Όμως πιο πολύ κι από το βούρκο της Θεσσαλίας, τα νεκρά ζώα που κείτονταν για μέρες έξω στα χωράφια, βρωμάει η σαπίλα του συστήματός τους. Όμως  μέσα σε αυτό το περιβάλλον, έλαμψε η αλληλεγγύη και η ανιδιοτελής προσφορά. Φάνηκε η τεράστια δύναμη της οργάνωσης και της αλληλεγγύης, που είναι φάρος και ελπίδα για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες. Οι οικοδόμοι, εργάτες από άλλους κλάδους, από το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, αυτοί ήταν το κύριο στήριγμα των ανθρώπων που καταστράφηκαν. Αυτοί τους βοήθησαν να ξεμπαζώσουν, να ξελασπώσουν τα σπίτια τους. Το κράτος ήταν ανύπαρκτο. Ούτε ένα μπουκάλι νερό , λίγο φαγητό κι αυτά από την προσφορά των εργαζομένων τα είχαν οι πληγέντες. Δύο νταλίκες τρόφιμα, νερά, είδη πρώτης ανάγκης έφυγαν μόνο από το Συνδικάτο μας, για τις περιοχές της Θεσσαλίας. Ήταν συγκλονιστική η προσφορά σωματείων και άλλων ανθρώπων που έφερναν ότι μπορούσαν, επηρεασμένοι και από το κύρος του Συνδικάτου μας. Οι εργάτες ήταν εκεί να σώσουν τον λαό. Οι περιφερειάρχες, οι δήμαρχοι πιστοί στην γραμμή της κυβέρνησης, ανεξάρτητα από ποιόν πολιτικό χώρο προέρχονται, προσπάθησαν να ρίξουν στάχτη στα μάτια του λαού, ότι φταίει η κλιματική κρίση, φταίει ο κακό μας ο καιρός ή το ακόμα καλύτερο ότι δεν μπορείς να τα βάλεις με το θεό. Όλα αυτά εν έτη 2023 με τα τεράστια επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας, που γνωρίζεις από τα πριν τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για να αποφύγεις τις καταστροφές από μια έντονη  βροχόπτωση, να ανοίξεις αντιπυρικές ζώνες και κυρίως να ενισχύσεις με μέσα, τεχνικό εξοπλισμό και προσωπικό την πυροσβεστική, τους δασοφύλακες για να μην καιγόμαστε κάθε καλοκαίρι.

Αξίζουν συγχαρητήρια αυτοί που άνοιξαν τον δρόμο, οι οικοδόμοι όχι μόνο της Αθήνας και όχι μόνο αυτοί. Όλοι όσοι βρέθηκαν σε αυτές τις αποστολές στη Θεσσαλία δεν λογάριασαν ξενύχτι, κούραση, απόσταση, υγειονομικούς κινδύνους, με το γέλιο, τη συγκίνηση. Κατανόησαν το ταξικό τους καθήκον και το έκαναν πράξη. Όπως αξίζουν συγχαρητήρια και οι συνάδελφοι που έσβηναν φωτιές στην Αττική λίγες μόνο ημέρες πριν από τις πλημμύρες, σε ένα ακόμη επεισόδιο στο έργο που είμαστε θεατές πολλά χρόνια τώρα. Αποδεικνύεται ακόμη περισσότερο και απ’ όλες τις πλευρές της καθημερινότητάς μας  ότι καμιά κυβέρνηση του κεφαλαίου δεν θέλει , ούτε μπορεί να είναι δίπλα στον λαό. Γιατί όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, όπως κι αυτή της ΝΔ, όλα τα αστικά κόμματα που πίνουν νερό στο όνομα της καπιταλιστικής ανάπτυξης, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ έχουν επιλέξει συνειδητά να βρίσκονται δίπλα στο Κεφάλαιο.

Το ότι το κράτος ήταν απών στις μεγάλες καταστροφές και έχοντας όλη την ευθύνη για αυτές, δεν σημαίνει ότι δεν λειτουργεί, όπως λένε πάνω στην απόγνωση και την αγανάκτηση οι άνθρωποι που ζουν αυτές τις καταστροφές. Γιατί λειτουργεί και υπάρχει μόνο για τα συμφέροντα της τάξης που εκπροσωπεί, για αυτό είναι και ταξικό κράτος.

Την ίδια ώρα λοιπόν που στη Θεσσαλία δεν είχε ξεκινήσει καμιά σοβαρή προσπάθεια απεγκλωβισμού των ανθρώπων, που οι πνιγμένοι δεν είχαν ανασυρθεί, που δεν ήταν γνωστός ο αριθμός τους, το κράτος εμφανίστηκε κι έδειξε ποιος είναι ο ρόλος του. Ο Υπουργός Εργασίας έφερνε προς διαβούλευση ένα νομοσχέδιο για τα εργασιακά, εχθρικότατο για τους εργαζόμενους, «φιλεργατικό» όπως το βάφτισε αυτός. Ένα νομοσχέδιο που χτυπάει στην καρδιά των κατακτήσεων μας, δηλ. 8ωρο ή 7ωρο, 5ήμερο δίνοντας το ελεύθερο σχεδόν στους εργοδότες να κάνουν ότι θέλουν. Από τον νόμο πλέον δημιουργείται ο κίνδυνος για νομιμοποίηση της δουλειάς το Σάββατο και κατ’ επέκταση σε επόμενο βήμα να υπάρξει και άλλος  νόμος που να καταργεί την προσαύξηση 20% των ενσήμων μας. (το ότι στα 5 ένσημα κολλιέται  1 επιπλέον) μπαίνει ζήτημα να γίνει «νόμιμη» η παρανομία του Σαββάτου και  υποτίθεται πως το κάνει αυτό για να καταπατήσει την μαύρη εργασία. Για το ίδιο λόγο φέρνει καθημερινά  και τις 13 ώρες δουλειάς. Αν χάσουμε την προσαύξηση 20% στα ένσημα σημαίνει πως οι οικοδόμοι θα χρειάζονται όχι 3.600 ένσημα αλλά 4.500 για να θεμελιώσουν δικαίωμα σύνταξης. Αυτό θα είναι καταστροφικό για τον κλάδο, με δεδομένη και την δυσκολία που έχουμε να μαζεύουμε και τα ένσημα. Επιπλέον οι 13 ώρες δουλειάς σε 2 εργοδότες που προβλέπει ο νόμος, ή σε 1 εργοδότη με 2 ΑΦΜ που σιγά μη δεν το κάνουν οι εργοδότες, θα είναι με μείωση των αποδοχών αφού δεν θα εννοούνται σαν υπερωρία αλλά σαν κανονικό ωράριο. Θα πιέσουν προς τα κάτω και τα μεροκάματα.

Είναι σχεδόν σίγουρο ότι οι μεγάλες εταιρείες του κλάδου θα επιχειρήσουν να  αξιοποιήσουν το νέο νόμο – έκτρωμα της ΝΔ.

Με την έλλειψη χεριών που υπάρχει στον κλάδο, θα είναι βούτυρο στο ψωμί τους και η εφαρμογή του νέου νόμου.

Εδώ όμως πέρα από τον χρόνο της ξεκούρασης μας, της ψυχαγωγίας, του χρόνου με την οικογένειά μας που πρέπει να περνάμε, και θα είναι δύσκολο ακόμη και η οργάνωση της ζωής μας. Υπάρχει και κάτι άλλο. Ενισχύεται μια από τις βασικές αιτίες των αυξημένων και θανατηφόρων και σοβαρών ατυχημάτων στον κλάδο. Η κούραση που σε συνδυασμό με την έλλειψη μέτρων ασφάλειας ή σε μεγαλύτερο ή σε μικρότερο βαθμό, στα γιαπιά ή τα μεγαλύτερα εργοτάξια, κάνει την κατάσταση πολύ ανησυχητική. Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά. Κάθε 2 εβδομάδες ένας οικοδόμος χάνει τη ζωή του. Χώρια οι τραυματίες. Που σημαίνει πως η εντατικοποίηση της δουλειάς, η υπερεκμετάλευση για να βγουν τα έργα, έχει εξουθενώσει τους οικοδόμους. Από αυτή την άποψη, ακόμη και όλα τα μέτρα ασφάλειας να τηρούνται σε ένα έργο, τα ατυχήματα είτε θανατηφόρα είτε όχι είναι εργοδοτικά εγκλήματα.

Όλοι μας το ξέρουμε πως όταν είσαι κουρασμένος δεν έχεις καθαρό μυαλό να κινηθείς με ασφάλεια στο γιαπί. Πόσο μάλλον όταν η κούραση συσσωρεύεται. Για αυτό χρειάζεται άμεσα η στελέχωση των υπηρεσιών αυτών που είναι αρμόδιες να ελέγχουν, να επιθεωρούν τους χώρους δουλειάς όπως το ΣΕΠΕ. Αυτοί που υπάρχουν δεν φτάνουν ούτε για ζήτω. Πρέπει να λειτουργήσουν και οι μεικτές επιτροπές επιθεώρησης εργασίας, με την συμμετοχή των μελών  του Συνδικάτου μας. Υπάρχει νόμος που δίνει αυτή τη δυνατότητα, αλλά έχει απενεργοποιηθεί. Αλλά κι εμείς πρέπει να ζητάμε επίμονα και με αποφασιστικότητα να τηρούνται τα μέτρα υγείας και ασφάλειας, και το κόστος να βαραίνει αποκλειστικά την εργοδοσία.

Επιπλέον  βάζει σε ακόμη μεγαλύτερο κίνδυνο την ίδια μας τη ζωή λόγω των πολλών ωρών εργασίας, αυξάνοντας τον κίνδυνο και των θανατηφόρων ατυχημάτων, όπως θα πούμε και παρακάτω και ο κλάδο μας έχει την θλιβερή πρωτιά.

Η απόφαση λοιπόν για απεργία την ημέρα της ψήφισης του νομοσχεδίου ήταν σωστή, και παρά που προσπάθησε για  ακόμη μια φορά η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ αρνούμενη να κηρύξει απεργία. Η απεργία έγινε κι ήταν πετυχημένη. Άλλωστε τον ξέρουμε τον ρόλο της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ τόσα χρόνια λειτουργεί ως στήριγμα της κάθε κυβέρνησης των εργοδοτών, βρίσκεται μαζί τους, απέναντι από τα συμφέροντα των εργατών. Εμείς πρέπει να βοηθήσουμε ώστε οι εργαζόμενοι να βγάλουν συμπεράσματα από την στάση τους. Η απεργία πέτυχε γιατί την δούλεψαν εκατοντάδες ταξικά συνδικάτα, ομοσπονδίες και εργατικά κέντρα, αλλά και γιατί συμμετείχαν στην απεργία ομοσπονδίες, εργατικά κέντρα, συνδικάτα που βρίσκονται μεν στην επιρροή της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ, αλλά κάτω από την πίεση και των ίδιων των εργαζομένων και τίμιων συνδικαλιστών πήραν απόφαση συμμετοχής.

Στον κλάδο των κατασκευών στην Αθήνα είχαμε καλή συμμετοχή. Ίσως είχαμε προβλήματα στις συνοικίες, αλλά στο ΜΕΤΡΟ, στην ανάπλαση του Ελληνικού, όλα τα μεγάλα έργα σταμάτησαν. Ο λίγος χρόνος προετοιμασίας μας δυσκόλεψε, είναι αλήθεια το ότι κανείς όμως οικοδόμος είδε στο νομοσχέδιο κάτι φιλεργατικό, όπως έλεγε ο Γεωργιάδης. Είναι που βοήθησε στο να έχουμε υψηλά ποσοστά ακόμη και στα μικρότερα γιαπιά. Ίσα – ίσα υπάρχει ανησυχία για τις επιπτώσεις στον κλάδο από την εφαρμογή του και για τη συνεχιζόμενη ακρίβεια που τρώει το εισόδημά μας, αλλά και για την δυσκολία των οικοδόμων να βγουν στη σύνταξη. Το ζητούμενο τώρα είναι πως θα ανεβάσουμε στροφές για διεκδικητικό αγώνα, για να αντιμετωπίσουμε τις ενέργειες της εργοδοσίας για την εφαρμογή των νόμων που ψηφίστηκαν.

Για αυτούς τους λόγους η ομοσπονδία μας πήρε την απόφαση για πανελλαδική πανοικοδομική απεργία την Τετάρτη 8 του Νοέμβρη με βασικά αιτήματα:

1. Αναγνώριση και διανομή των υπέρ αγνώστων ενσήμων.
2. Ουσιαστικά μέτρα προστασίας της Υγείας και Ασφάλειας
3. Κήρυξη ως υποχρεωτικής της κλαδικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας

Τώρα αφού είδαμε (στον βαθμό που μας επιτρέπει ο χρόνος) την κατάσταση που επικρατεί γενικότερα ας δούμε σε σχέση με την κατάσταση αυτή, τι επικρατεί ιδιαίτερα στον κλάδο των κατασκευών. Η οικοδομική δραστηριότητα δείχνει να αυξάνεται συνεχώς. Έργα όπως το ελληνικό απασχολούν ήδη αρκετούς οικοδόμους, 400 περίπου, και σύντομα θα απασχολήσουν περισσότερους. Εκεί δραστηριοποιούνται προς το παρών ΕΘΝΟΚΑΤ, ΙΝΤΡΚΑΤ και ΑΒΑΞ. Η γραμμή 4 του ΜΕΤΡΟ που περιλαμβάνει πολλά εργοτάξια (10 περίπου) στους κατά τόπους μελλοντικούς σταθμούς του ΜΕΤΡΟ. Απασχολεί 150 – 200 άτομα ενώ συνεχώς προστίθενται κι άλλοι αφού βρίσκονται στα πρώτα στάδια της κατασκευής τους.

Συνεχίζονται οι ανακαινίσεις στο κέντρο της Αθήνας και όχι μόνο για μεμονωμένα διαμερίσματα, AIRBNB αλλά και ολόκληρες πολυκατοικίες ανακαινίζονται για γραφεία και άλλες χρήσεις. Ανακαινίσεις όπως του HILTON δεσπόζουν σε αυτό το χώρο.

Το κατασκευαστικό κεφάλαιο ιδιαίτερα στις γύρω του Ελληνικού περιοχές κάνει πάρτι. Συνεχής αύξηση κατασκευής πολυτελών κατοικιών και οι τιμές στα ύψη. Ενώ όλο και πυκνότερα είναι τα γιαπιά και στην υπόλοιπη Αττική.

Τα δημαρχεία του Χαλανδρίου, της Αγίας Παρασκευής, ο Πύργος του Πειραιά ήδη απασχολούν και θα απασχολήσουν περισσότερο κόσμο.

Φαίνεται πως η οικοδομική δραστηριότητα στην Αττική τα επόμενα χρόνια θα κινείται σε τέτοια υψηλά επίπεδα, αν και ποτέ κανείς δεν ξέρει τι του ξημερώνει σε αυτό το απρόβλεπτο οικονομικό περιβάλλον ανά πάσα στιγμή. Με μια κουβέντα στον κλάδο υπάρχει δουλειά.

Το ζήτημα είναι τι κερδίζουμε εμείς από αυτό το ότι έχει δουλειά. Γιατί αν δεν έχουμε εμείς οφέλη από αυτό τον κακό χαμό, δεν έχει αξία να χαιρόμαστε κιόλας που έχει δουλειά και δόξα το θεό και να μένουμε σε αυτό.

Η αλήθεια είναι πως τα μεροκάματα τα μαστορικά ιδιαίτερα έχουν αυξηθεί, σε κάποιες περιπτώσεις φτάνουν ίσως 70 – 80 € ίσως και παραπάνω, των ανειδίκευτων εργατών είναι χαμηλότερα και όποια αύξηση πήραν είναι λόγω και της υπογραφής της ΣΣΕ. Το τεράστιο κύμα ακρίβειας που δεν λέει να σταματήσει, τρώει όπως είπαμε το εισόδημα. Όποιος  πληρώνει  ενοίκιο, είναι σε πολύ δύσκολη θέση ενώ οι περισσότεροι από όσους έχουν δικό τους σπίτι, το χρωστάνε στις τράπεζες, που αυξάνουν συνεχώς τα επιτόκια, άρα και τις δόσεις των δανείων. Λογαριασμοί, ΔΕΗ, φόροι , υγεία, παιδεία όλα στα ύψη.

Πέρα από τις μεγάλες επιχειρήσεις, τις πολυεθνικές, τα μονοπώλια, τις τράπεζες που αυξάνουν συνεχώς τα κέρδη του και το ίδιο το κράτος έχει κέρδη.

Γι αυτό τα ταμεία του είναι γεμάτα και μιλάνε για ισχυρή οικονομία πιάνοντας τους φορολογικούς στόχους.

Μη γελιόμαστε πως ισχυρή οικονομία και ανάπτυξη σημαίνει πως θα κερδίζουμε μαζί με αυτούς και εμείς. Η ισχυρή τους οικονομία έχει μία ισχυρή προϋπόθεση: εμείς να ζούμε πολύ κάτω από τις δυνατότητες της εποχής και σε πολλές περιπτώσεις να μην καλύπτουν τις βασικές ανάγκες.

Αυτά πρέπει να τα έχουμε λύσει στο μυαλό μας, γιατί έχουμε ήδη μεγάλη πείρα από τα παραμύθια τους.

Το ταμείο ανάκαμψης, η επενδυτική βαθμίδα, είναι τα τυράκια που μας πετάνε συνεχώς για να δείχνουμε ανοχή και αντοχή στα συνεχή στραπάτσα του συστήματός τους.

Για πόσο όμως θα θυσιάζουμε τη δική μας ζωή, το βιοτικό μας επίπεδο για τη δική τους. Για να σιγουρεύουνε τα κέρδη τους οι εργοδότες.

Τι μας λένε όλοι αυτοί που πουλάνε εμπορεύματα και τα αυξάνουν συνεχώς;

«Ρε παιδιά πήραν απάνω οι πρώτες ύλες τα καύσιμα, τα μεταφορικά τι να κάνω κι εγώ: Πρέπει να αυξήσω τις τιμές για να ζήσω».

Από τον πιο μικρό έως τον πιο μεγάλο, αν και οι μεγαλύτεροι διαμορφώνουν σε ένα βαθμό οι ίδιοι την αγορά. Οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι τα μονοπώλια κάθε κλάδου.

Δεν έχουν αυξηθεί οι πρώτες ύλες, η ζωή μας ότι χρειαζόμαστε για να την αναπαράγουμε να πάμε την άλλη μέρα για δουλειά; Τα τρόφιμα, το σπίτι, τα έξοδα γενικότερα;

Γιατί να δουλεύουμε ατελείωτες ώρες;

Οι εργοταξιάρχες και τα διευθυντικά στελέχη των κατασκευαστικών εταιρειών τα Σ/Κ τους ψάχνουμε όταν θέλουμε να παρέμβουμε για διάφορα θέματα. Το τηρούν το πενθήμερό τους.

Γιατί να τρώμε χρόνο από την ξεκούραση μας για να τα βγάλουμε πέρα; Και να πλουτίζουν κι άλλο τα αφεντικά οι μεγάλες εταιρείες του κλάδου;

Δεν υπάρχει κάτι να φοβόμαστε. Ποιος θα μας διώξει δηλαδή; Αυτοί δεν ξέρουν πως να τελειώσουν τα έργα τους. Θα διώξουν τους εργάτες, τα μαστόρια που βρίσκουνε με το ζόρι;

Θα πληρώσουνε αν τους αναγκάσουμε. Αν δυναμώσει η συλλογική δράση και διεκδίκηση.

Θα τους πατήσουμε στο σβέρκο όπως έκαναν αυτοί στην κρίση.

Και αυτό σημαίνει ταξική πάλη.

Αν έχουμε κάτι να σκεφτούμε είναι το δικό μας συμφέρον. Μόνο τα παιδιά μας, την οικογένειά μας που δεν μας βλέπουν. Το κορμί μας και την κούραση μας του συναδέλφους οικοδόμους και όλους τους εργάτες. Μόνο αυτούς πρέπει να σκεφτόμαστε και να συμπονάμε.

Μόνο με αυξήσεις στα μεροκάματα μπορούμε να ανταπεξέλθουμε στο ακριβό κόστος ζωής.

Να επιμείνουμε και με κινητοποιήσεις σε μεγαλύτερα, μικρότερα εργοτάξια και κυρίως να φτιαχτούν επιτροπές αγώνα για διεκδικήσεις αυξήσεων πάνω από την ΣΣΕ.

Σε συνεννόηση με το συνδικάτο μας. Πρέπει οι οικοδόμοι να βγουν μπροστά. Τα πιο δυναμικά στοιχεία. Όχι για την πάρτη τους μόνο αλλά και για τους συναδέλφους τους. Αυτό σημαίνει αλληλεγγύη. Ένας οικοδόμος να διεκδικεί για όλους του άλλους στο χώρο που βρίσκεται και όλοι οι άλλοι για αυτόν.

Με το συνδικάτο συλλογικό οργανωτή.

Όποιες αυξήσεις καταφέρουμε σε διμερείς συμβάσεις ως την υπογραφή της επόμενης ΣΣΕ θα μα δίνουν τη δυνατότητα να ξεκινάμε από πιο ψηλά τις απαιτήσεις μας. Και στο μεροκάματο και στο ένσημο.

Αν και τώρα όπως είπαμε υπάρχει δουλειά, το πρόβλημα των ενσήμων που δεν κολλιούνται, πέρα από το ότι χάνουμε χρήματα από δώρα, επιδόματα, δημιουργεί κι ένα άλλο πρόβλημα. Σε συνδυασμό με την ανεργία την περίοδο της κρίσης, που οι περισσότεροι κολλήσαμε ελάχιστα ένσημα, δημιουργεί δυσκολία στους συναδέλφους που είναι κοντά στη σύνταξη, και όχι μόνο σε αυτούς ώστε να θεμελιώσουν δικαίωμα σύνταξης. Είναι ένα πάγιο αίτημά μας η αναγνώριση και διανομή των υπέρ αγνώστων ενσήμων, που θα ανακουφίσει χιλιάδες οικοδόμους Έλληνες και μετανάστες αφού η τελευταία φορά που δόθηκαν αυτά τα ένσημα ήταν το 1984. Φανταστείτε τι εισφορές έχει εισπράξει ο ΕΦΚΑ και όλες οι κυβερνήσεις όλα αυτά τα χρόνια και κάνουν το κορόιδο και δεν μας δίνουν τα ένσημα. Νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων, ημιυπαίθριων χώρων, δουλεμένα από οικοδόμους χωρίς ένσημα. Σχετική ερώτηση στη βουλή στον Υπουργό Εργασίας έκανε ο μοναδικός οικοδόμος βουλευτής, εκλεγμένος με το ΚΚΕ, μέλος της Διοίκησης της Ομοσπονδίας Οικοδόμων Ελλάδας ο Νίκος Έξαρχος. Είναι ένα δίκαιο αίτημα, να είναι σίγουροι πως δεν θα τους χαρίσουμε αυτά τα ένσημα, που έχουν δουλέψει οι συνάδελφοί μας.

Το ότι έχουν αυξηθεί τα μεροκάματα βέβαια δεν μας εξασφαλίζει και το ανάλογο ένσημο. Είναι συχνό το φαινόμενο το μεροκάματο να είναι μεγαλύτερο από το ένσημο. Αυτό μπορεί να αναιρεθεί από την εφαρμογή της ΣΣΕ που έχει υπογραφεί τον Απρίλη του 2022 από την Ομοσπονδία μας, και είναι στον τελευταίο χρόνο εφαρμογής της, αν και εφαρμόζεται σε μεγάλο βαθμό και βοηθάει να ανέβουν τα μεροκάματα και το ένσημο, η υποχρεωτικότητα της είναι ένα από τα αιτήματά μας, για να ωφεληθούν όλοι οι εργαζόμενοι στις κατασκευές. Μας παρέχει μια ασφάλεια η ΣΣΕ με τις ελάχιστες απολαβές που καθορίζει και είναι μια βάση και μισθολογική και ασφαλιστική, ενώ καλύπτει και νέες ειδικότητες όπως οι γυψοσανιδάδες, οι εργαζόμενοι στις θερμοπροσόψεις προβλέποντας οικοδομικό ένσημο και για αυτούς τους συναδέλφους.

Το επόμενο διάστημα και ως την υπογραφή της επόμενης ΣΣΕ, θα είναι χρόνος διαπραγμάτευσης με τους εργοδότες. Για αυτό ξαναλέμε ότι πρέπει να παλέψουμε για να υπογραφούν εργοταξιακές συμβάσεις με αυξήσεις, που θα μας διευκολύνουν στην διαπραγμάτευση. Πέρα από τα βασικά μας αιτήματα, ζητήματα όπως της επανασύστασης του οργανισμού εργατικής κατοικίας (ΟΕΚ), των αντιπλημμυρικών έργων, της αντισεισμικής θωράκισης είναι ενταγμένα στο γενικότερο πλαίσιο πάλης μας.

Είναι αυτονόητο λοιπόν, πως οι οικοδόμοι, οι εργαζόμενοι στις κατασκευές γενικότερα πρέπει όχι μόνο να απεργήσουμε, αλλά να πάρουμε μέρος και στην απεργιακή συγκέντρωση που πρέπει να μαζική και μαχητική. Να στηρίξουμε τα αιτήματά μας που είναι δίκαια, ο καθένας κάνοντας το χρέος του, ώστε να φτάσουν σε κάθε χώρο δουλειάς, οργάνωση και αποφασιστικότητα. Έχει και μια ιδιαίτερη σημασία η επιτυχία της από όλες της μεριές γιατί είναι η πρώτη μετά τις εκλογές, σε μια περίοδο που εφαρμόζεται ο νέος αντεργατικός νόμος, που εκτοξεύει απειλές, σε συνδικάτα και την Συνδικαλιστική δράση με πρόστιμα, φυλάκιση. Η ίδια η ιστορία μας και η πιο πρόσφατη δείχνει πως δεν παίρνουμε χαμπάρι από απειλές και διατάγματα. Η επιτυχία της απεργίας μας μπορεί να ενεργοποιήσει δυνάμεις, ώστε να ανταποκριθούμε σε σύνθετα καθήκοντα. Το επόμενο διάστημα:

• Υπογραφή διμερών εργοταξιακών συμβάσεων
• Υπεράσπιση της ζωής μας στους χώρους δουλειάς
• Νέες εγγραφές ως την απεργία, για μαζικοποίηση και ισχυροποίηση του συνδικάτου μας και από αυτή την πλευρά και μπροστά στις αρχαιρεσίες το καλοκαίρι του ’24.

Επίσης συνάδελφοι, συμμετέχουμε την Τετάρτη 1^η Νοέμβρη στο μεγάλο αντιφασιστικό συλλαλητήριο με τα σωματεία και τους μαζικούς φορείς της ΒορειοΔυτικής Αθήνας ενάντια στη σύναξη ευρωπαϊκών φασιστικών μορφωμάτων που ετοιμάζονται να πραγματοποιήσουν στο Νέο Ηράκλειο. Τους προειδοποιούμε να μην εμφανιστούν στην περιοχή μας, γιατί εδώ είναι τόπος της αντίστασης και της προσφυγιάς, τόπος αγώνα και θυσίας. Τους ξέρουμε τους φασίστες όσα πρόσωπα κι αν αλλάζουν. Είναι τα μαντρόσκυλα των αφεντικών. Το Συνδικάτο μας έχει συναντήσει λογιών – λογιών φασίστες στους χώρους δουλειάς, στις λαϊκές γειτονιές. Με την αποφασιστικότητα μας τους έχουμε δώσει ένα γερό μάθημα όποτε τόλμησαν να χύσουν το φασιστικό τους δηλητήριο σε βάρος των αγώνων και των μεταναστών. Είναι εχθροί  των αγώνων του λαού για λογαριασμό των κερδών των λίγων. Καλούμε τα μέλη του Συνδικάτου και όλο τον κλάδο της περιοχής να δώσει μαζικά το παρόν.

Συνάδελφοι, μια κλαδική απεργία είναι δύσκολη υπόθεση, εμείς είμαστε οι μόνοι και οι άμεσος προπαγανδιστές της. Ούτε κανάλια θα την αναδείξουν, ούτε από σπόντα θα την μάθουν οι οικοδόμοι. Δεν θα απεργούν τα μέσα μεταφοράς, ούτε άλλοι κλάδοι. Για αυτό πρέπει να γίνει υπόθεση όσο το δυνατόν περισσότερων συναδέλφων πέρα από την κεντρική διοίκηση, τις διοικήσεις των  παραρτημάτων και τον περίγυρό τους. Όσο πιο άμεσα μιλήσουμε με οικοδόμους και αναδείξουμε την ανάγκη αλλά και τη δυνατότητα να είναι πετυχημένη η απεργία μας, τόσο θα εξασφαλίσουμε και την μαζικότητα της καταρχήν και περισσότερους προπαγανδιστές, άρα θα πρέπει να αξιοποιήσουμε τον χρόνο που μας απομένει στο έπακρο. Πρωινά, απογεύματα, προπαγάνδα, αφίσα, τηλέφωνα, συσκέψεις, εξορμήσεις που μάλλον δεν έχει γίνει με τον καλύτερο τρόπο ως τώρα. Έχει γίνει όμως μια δουλειά. Έχουμε πείρα από κλαδικές απεργίες και τις έχουμε φέρει εις πέρας με επιτυχία σε δυσκολότερες εποχές. Από τις εξορμήσεις μας ως τώρα βλέπουμε πως υπάρχει πολύ καλό κλίμα στα γιαπιά και στα εργοτάξια. Όπου κι αν πήγαμε ως τώρα σε ανακαινίσεις του κέντρου, σε εργοτάξια του ΜΕΤΡΟ, στο Ελληνικό.

Αυτό πρέπει να εκφραστεί και στην απεργιακή συγκέντρωση. Πάμε λοιπόν να ανεβάσουμε στροφές και τώρα, για να καταγραφεί, κι αυτή σαν μια από τις επιτυχημένες απεργίες του κλάδου. Που θα σπείρει την αισιοδοξία και σε εργαζομένους κι άλλων κλάδων, γενικά του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος.

Είμαστε πρωτοπόροι, είμαστε περήφανοι για αυτό θα πρέπει να το αποδείξουμε και τώρα, πάντα και παντού.

Η σημερινή μας συνέλευση πραγματοποιείται σε μια περίοδο που όπως ήδη είχαμε εκτιμήσει 6 μήνες πριν, τα προβλήματα της εργατικής οικογένειας συσσωρεύονται, η ακρίβεια σαρώνει το εισόδημα, οι ανατιμήσεις στα Super Market, στα καύσιμα, στο ηλεκτρικό ρεύμα, στην ενέργεια συνολικά, στα ενοίκια, έχει προκαλέσει οργή και αγανάκτηση στη πλειοψηφία του λαού που αδυνατεί να ανταποκριθεί ακόμη και στα βασικά σε πολλές περιπτώσεις. Η βαρυχειμωνιά για την οποία μιλούν καθημερινά κυβέρνηση και αντιπολίτευση είναι αλήθεια, και από τις λίγες που έχουν πει. Αυτό που δεν λένε είναι πως ούτε τα καλοκαίρια την περνάμε ζάχαρη, όπως και ότι ο χειμώνας δεν θα είναι βαρύς για όλους αφού μια χούφτα όμιλοι κονομάνε στις πλάτες της εργατιάς, με μπίζνες δισεκατομμυρίων και ο λαός καλείται και πάλι να πληρώσει τα σπασμένα. Σε αυτή την βάση, εμείς πρέπει σήμερα να σχεδιάσουμε και να πάρουμε αγωνιστικές πρωτοβουλίες μέσα κι έξω από  τους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, να βάλουμε μπροστά τα δικά μας συμφέροντα που έρχονται σε αντιπαράθεση με την αντεργατική πολιτική. Πολιτική που ακολουθείται πιστά όποιος κι αν βρίσκεται στο τιμόνι της διακυβέρνησης για λογαριασμό του κεφαλαίου. Βρισκόμαστε άλλωστε σε μια μακρά προεκλογική περίοδο και η κυβέρνηση της ΝΔ, όπως και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα καλλιεργούν συστηματικά φρούδες ελπίδες ότι λύση μπορεί να υπάρξει μόνο από το κοινοβούλιο. Δημιουργούν αυταπάτες επιδιώκοντας να εγκλωβίζουν τους εργαζόμενους ώστε να μην διεκδικούν, να μείνουν με τα χέρια σταυρωμένα και να περιμένουν το μεσσία που θα δώσει «δίκαιες λύσεις» για όλους και για εμάς και για τα αφεντικά. Σε αυτή την κατεύθυνση ήταν και οι ομιλίες στη ΔΕΘ που η κυβέρνηση εξήγγειλε κάποια μέτρα για το πρόβλημα της στέγασης των νέων ζευγαριών που θα αναφερθούμε παρακάτω και ταυτόχρονα μοίρασε κάποια ψευτοεπιδόματα για το λαό με κουπόνια για βενζίνες και τρόφιμα και από την άλλη δισεκατομμύρια κάθε μήνα για τους παρόχους ηλεκτρικής ενέργεια και τους πετρελαιάδες που  βγαίνουν βέβαια από την φοροληστεία του λαού.

Στον αντίποδα ο ΣΥΡΙΖΑ που μιλά για μια «δίκαιη κοινωνία» και αναδιανομή της φτώχειας μας, ενώ πλασάρει συνεχώς ότι θα καταργήσει μια σειρά αντεργατικούς νόμους όπως ο νόμος Χατζηδάκη κ.α. όταν μαζί από κοινού και με το ΠΑΣΟΚ ψήφισαν τα μισά άρθρα αυτού του εκτρώματος.

Δεν χωρά καμμιά αναμονή, εδώ και τώρα πρέπει να σημάνει Απεργιακός Ξεσηκωμός, η οργή και η αγανάκτηση να κατατεθεί στον αγώνα για να έχουμε λύσεις προς όφελος μας. Υπάρχει πλέον πρόσφατη πείρα και έχουμε ζήσει τα τελευταία 15 χρόνια όλων των ειδών τις κυβερνήσεις «αριστερές», «δεξιές», συνεργασίας αριστερών και ακροδεξιών, δήθεν μισητών αντιπάλων όπως του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, με τεχνοκράτες πρωθυπουργούς, ή αυτοδύναμη κυβέρνηση και κάθε φορά τα πράγματα γίνονται και χειρότερα. Τα προσχήματα πως έχει οικονομική κρίση, έχει πανδημία, υπάρχει ενεργειακή κρίση και πόλεμος, είναι στάχτη στα μάτια του λαού αφού έχει αποδειχθεί πως οι κρίσεις «καίνε» μόνο εμάς και τις οικογένειές μας ενώ οι λίγοι αυξάνουν συνεχώς τα κέρδη τους.

Δεν  είναι τυχαίο ότι η βαρυχειμωνιά είναι για όλους τους λαούς της Ευρώπης και έχουμε μεγάλες και μαζικές κινητοποιήσεις των εργαζομένων όλο αυτό το διάστημα. Εδώ στην χώρα μας ένα παράδειγμα για να γίνει εύκολα αντιληπτό ποιος κερδίζει και ποιος χάνει σε αυτές τις συνθήκες είναι ότι η «MOTOR OIL» το πρώτο εξάμηνο του 2022 ανακοίνωσε καθαρά κέρδη κατά 465% αυξημένα. Όπως επίσης ενώ δόθηκαν  1,9δις για τον μήνα Σεπτέμβριο και 1,3 δις για τον Οκτώβριο από το κράτος προς τους 6-7 παρόχους ηλεκτρικού ρεύματος (είναι οι επιδοτήσεις που βλέπουμε στους λογαριασμούς και τελικά πληρώνουμε πολλά περισσότερα) η πιο σύγχρονη μονάδα παραγωγής ρεύματος στην Πτολεμαΐδα που παράγει ρεύμα με λιγνίτη κόστισε 1,3 δις.

Συνάδελφοι, έχει σημασία να τοποθετηθούμε στις εξαγγελίες του Πρωθυπουργού στην ΔΕΘ για το οξυμένο πρόβλημα της Κατοικίας και ως εργαζόμενοι στο χώρο των Κατασκευών που έχουμε άμεση και αντικειμενική εικόνα του προβλήματος, αλλά και γενικά ως εργαζόμενοι που έχουμε ανάγκη να καλύψουμε τις στεγαστικές μας ανάγκες.

Η τοποθέτησή μας θα συμβάλλει στο δυνάμωμα του αγώνα και των διεκδικήσεών μας για ουσιαστικές λύσεις και όχι ψίχουλα και δήθεν μέτρα που θα μας φέρουν ξανά στα νύχια των μεγαλοκατασκευαστών, των εμποροσπιτάδων και των τραπεζιτών.

Αυτοί που τώρα τάζουν λύσεις στο οξυμένο ζήτημα της στέγης είναι οι ίδιοι, που κατάργησαν τον Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας (ΟΕΚ) που, παρόλα τα εμπόδια που έβαζε η εκάστοτε κυβερνητική πολιτική, μπορούσε να βοηθήσει τους εργαζόμενους στην απόκτηση στέγης κλπ.

Η κατάργησή του το 2011, η ανυπαρξία οποιασδήποτε στεγαστικής πολιτικής από τότε μέχρι σήμερα, είναι η συνειδητή επιλογή όλων των κυβερνήσεων για να δημιουργηθεί το κατάλληλο πεδίο να «προσφερθεί» η μεγάλη κινητή και ακίνητη περιουσία του για τη στήριξη και χρηματοδότηση των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων.

Η δήθεν ευαισθησία για τις στεγαστικές ανάγκες των εργαζομένων και των οικογενειών τους, των νέων ζευγαριών, του φτωχού λαού, είναι ο φερετζές για να κρυφτεί αυτός ο βασικός στόχος των νέων μέτρων που ανακοινώθηκαν. Η κατοικία θα συνεχίσει να είναι πανάκριβη για το λαό και κερδοφόρα για τους λίγους.

Είναι οι ίδιοι, που παρέλαβαν 2,5 δις αποθεματικά από την κατάργηση του ΟΕΚ και στην πορεία τα κουτσούρεψαν για την κάλυψη της μνημονιακής πολιτικής και τώρα με 1,5 δις, που προέρχονται από τις εισφορές των εργαζομένων, και συνεχίζουν να μαζεύουν εισφορές, υπόσχονται να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της στέγασης που αυτοί και οι προηγούμενοι με την πολιτική τους το έφεραν στη σημερινή οξυμένη κατάσταση.

Είναι οι ίδιοι, που έχουν επιβάλλει μια φορομπηχτική πολιτική αφαίμαξης του λαϊκού εισοδήματος, τσάκισαν μισθούς και συντάξεις και τους κρατάνε στα χαμηλότερα επίπεδα στο ύψος του 2007 με την εφαρμογή του νόμου Βρούτση – Αχτσιόγλου.

Είναι οι ίδιοι, που έχουν αφήσει χιλιάδες φοιτητές χωρίς στέγη.

Τα στοιχεία μιλούν από μόνα τους, αφού μετά βίας το 9% των φοιτητών, που σπουδάζουν σε άλλη πόλη από τον τόπο διαμονής τους, μπορούν να στεγαστούν σε φοιτητική εστία, 6 Πανεπιστήμια στην Αθήνα και 17 πόλεις με φοιτητές δεν έχουν καν φοιτητική εστία και το επίδομα ενοικίου δεν φτάνει να αντιμετωπίσει τα υπέρογκα ενοίκια των 300-500 € για μια κατοικία των 30-35 τ.μ.

Είναι οι ίδιοι, που για χάρη της προστασίας των κερδών των διαφόρων παρόχων Ενέργειας έχουν εκτοξεύσει το κόστος στέγασης κατά 30,9% σε σχέση με πέρσι αναγκάζοντας τους εργαζόμενους να πληρώνουν λογαριασμούς ρεύματος που έχουν φτάσει στο «θεό».

Η πολιτική τους, οι προτάσεις τους, δεν έχουν καμία σχέση με τις ανάγκες μας. Μας οδηγούν στο ίδιο αδιέξοδο.

Αυτά τα μέτρα που προτείνονται έχουν δοκιμαστεί εδώ και χρόνια και «έχουν κάψει τη γούνα μας». Μας έκαναν νοικάρηδες στα ίδια μας τα σπίτια. Μας φέρνουν αντιμέτωπους με τη βαρβαρότητα των πλειστηριασμών, να βλέπουμε τους κόπους μιας ζωής να αρπάζονται από τις Τράπεζες και από πάνω να μας απειλούν με δικαστήρια και καταδίκες, όπως φρόντισε να κάνει η προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με το νόμο που ψήφισε, μετατρέποντας αυτόματα σε αδίκημα τον αγώνα ενάντια στον πλειστηριασμό του σπιτιού μας , και έρχεται σήμερα η ΝΔ να βάλει σε ισχύ αυτόν το νόμο και σέρνει στα δικαστήρια τον συνάδελφο Γ. Γραμματέα της Ομοσπονδίας μας Βάλσαμο Συρίγο με την κατηγορία της καθοδήγησης κινητοποίησης ενάντια στον πλειστηριασμό, την παρεμπόδιση του πλειστηριασμού και το χτύπημα διμοιρίας των ΜΑΤ. Τιμή μας και καμάρι μας! Αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε, θα είμαστε στο πλευρό καθενός που αγωνίζεται με νύχια και με δόντια για να κρατήσει τους κόπους μιας ζωής, για να μην του αρπάξουν το βιός τα κοράκια οι τραπεζίτες. Θα είμαστε στο πλευρό της συναδέλφισσας Αφροδίτης Ρέτζιου Προέδρου της ΟΕΝΓΕ που σωστά έπραξε και δεν «συμμορφώθηκε» στις υποδείξεις των αστυνομικών την ώρα που χάνονταν καθημερινά δεκάδες ζωές και δεν παίρνονταν κανένα ουσιαστικό μέτρο για την ενίσχυση του Δημοσίου Συστήματος Υγείας, οι υγειονομικοί μας ήταν στην πρώτη γραμμή του αγώνα για να σώσουν το λαό και σέρνονται σε διαδηλωτοδικεία. Ο αυταρχισμός δεν έχει τέλος, θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες αν βάλουμε όλα τα πρόσφατα μόνο περιστατικά με τις απολύσεις συνδικαλιστών και εργαζομένων, όπως στην Μαλαματίνα, στο Τύπο-Χάρτι κ.α. , το μπάσιμο της αστυνομίας στα πανεπιστήμια και το χτύπημα των ΜΑΤ στους φοιτητές που αγωνίζονται. Ένα πράγμα τους λέμε όμως όση καταστολή και αν χρησιμοποιήσουν όσους και αν σύρουν σε δικαστήρια, όσους νόμους κι αν περάσουν δεν θα καταφέρουν να μας υποτάξουν.

Άρα το ζητούμενο για μας ποιο είναι;  Να αξιοποιήσουμε την πείρα και τα συμπεράσματα, να δυναμώσουμε τον οργανωμένο αγώνα με επίκεντρο τις δικές μας ανάγκες. Πιάνουμε το νήμα από την υπογραφή της κλαδικής ΣΣΕ που αποτέλεσε μια ανακούφιση μετά από 13 ολόκληρα χρόνια και πρόσθεσε ένα μεγάλο όπλο στη φαρέτρα μας για νέες διεκδικήσεις, νέες αυξήσεις στα μεροκάματα. Καταφέραμε μέσα στο καλοκαίρι, τον Ιούλη να πετύχουμε επιπλέον αυξήσεις 5€ στα μεροκάματα για όλους τους οικοδόμους της ΕΡΕΤΒΟ στην γραμμή 4 του ΜΕΤΡΟ, έπειτα από 4ήμερο Απεργιακό Αγώνα και αφού προηγούμενα είχαμε στήσει εργοταξιακή επιτροπή. Αυξήσεις είχαμε και στο ΜΕΤΡΟ του Πειραιά με επιχειρηματικό σωματείο αλλά και στην υπογειοποίηση των Σεπολίων όπου φτιάχτηκε και εκεί εργοταξιακή επιτροπή, με στάσεις εργασίας και Γενικές Συνελεύσεις με μαζική συμμετοχή παρά τα εμπόδια που μπαίνουν από την εργοδοσία της ΙΝΤΡΑΚΑΤ, είμαστε κοντά στο να υπογράψουμε αυξήσεις για όλους τους εργαζόμενους μεσοσταθμικά από 16% έως 20% πάνω  στα μεροκάματα. Πρωτύτερα και στα δύο αυτά έργα είχαμε ανοίξει το ζήτημα της Υγείας – Ασφάλειας μέσα στα εργοτάξια, καταφέρνοντας να υλοποιηθούν σχεδόν όλα τα αιτήματά μας. Αυτό είναι ο δικός μας ο δρόμος για να σπάμε την στρατηγική κυβέρνησης – εργοδοσίας. Είναι η ζωντανή απόδειξη ότι οι αγώνες έχουν αποτελέσματα, όσα εμπόδια και αν βάζουν με διάφορους αντεργατικούς νόμους όπως του Χατζηδάκη – Αχτσιόγλου – Βρούτση έχουμε την ικανότητα και την δύναμη να τους καταργούμε στην πράξη και να προχωράμε μπροστά. Κάθε επιτυχία την αξιοποιούμε για να ανοίγει ο δρόμος για τις επόμενες κατακτήσεις και όχι για να βαρέσει σιωπητήριο μέσα στους χώρους δουλειάς.

Γίνεται όλο και πιο καθαρό πως δεν υπάρχει σωτηρία από τους διάφορους διαχειριστές του συστήματος και ότι μόνο ο λαός μπορεί πραγματικά να σώσει το λαό και αποδεικνύεται από τους αγώνες τους τελευταίου διαστήματος εδώ στον κλάδο με την υπογραφή κλαδικής ΣΣΕ, στην ΛΑΡΚΟ, στην COSCO, στα Λιπάσματα και τα Πετρέλαια Καβάλας κ.α. ακόμη και σε φυσικές καταστροφές με τις φωτιές και τις πλημμύρες, με την αλληλεγγύη που έχει δυναμώσει μεταξύ εργαζομένων σε κλάδους και χώρους δουλειάς.

Συνάδελφοι στον κλάδο υπάρχει μια συνεχής αύξηση της οικοδομικής δραστηριότητας που αναμένεται να ανέβει κι άλλο το επόμενο διάστημα με μια σειρά έργα που θα ξεκινήσουν. Υπάρχει όμως η εξής αντίφαση, φουλ δουλειά και ευρώ στην τσέπη μηδέν. Η ΣΣΕ που υπογράψαμε βοήθησε κυρίως να ανέβει το ένσημο αλλά και το μεροκάματο σε κάποιους χώρους δουλειάς, που όμως είχε ήδη πάρει μια αύξηση κυρίως στους μαστόρους λόγω της έλλειψης τεχνικών χεριών. Ταυτόχρονα έχουμε όμως και τις συνεχείς ανατιμήσεις στην Ενέργεια  (ρεύμα, αέριο, καύσιμα κ.α.) που εξανεμίζουν το εισόδημα στο 1^ο δεκαήμερο του μήνα.

Είναι αλήθεια όμως ότι η ακρίβεια οφείλεται στον πόλεμο; Ήδη τον περσινό Σεπτέμβρη εδώ σε αυτή την αίθουσα είχαμε προχωρήσει σε σύσκεψη πάνω σε αυτό το ζήτημα και συζητήσαμε για το πως θα το αντιμετωπίσουμε. Η πραγματικότητα είναι πως οι λογαριασμοί «φωτιά» είναι αποτέλεσμα της απελευθέρωσης της Ενέργειας και της δήθεν  «πράσινης ανάπτυξης» στη γραμμή της πολιτικής που χαράσσει η ΕΕ και ακολουθείται πιστά από όλες τις κυβερνήσεις.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία με την απαράδεκτη και καταδικαστέα εισβολή της Ρωσίας ήρθε να οξύνει περαιτέρω το πρόβλημα αφού η Ρωσία είναι ο μεγαλύτερος προμηθευτής φυσικού αερίου στην Ευρώπη. Ταυτόχρονα οι κυρώσεις που έχει επιβάλλει η ΕΕ και η Ελλάδα, φορτώνουν επιπλέον βάρη στο λαό μας, ενώ και η αποστολή όπλων και πολεμικών οχημάτων που αγοράστηκαν με χρήματα του λαού παραδίδονται στην Ουκρανία κάνοντάς μας στόχο ενδεχόμενης επίθεσης όπως κυνικά δηλώνει το Υπ. Εξωτερικών της Ρωσίας. Καλούμε όλους τους εργαζόμενους σε επαγρύπνηση και ετοιμότητα, να αντιπαλέψουμε τις πολιτικές που θέλουν το λαό να στοιχίζεται πίσω από την αστική τάξη της μιας ή της άλλης χώρας. Από αυτόν τον άδικο πόλεμο χαμένοι είναι οι λαοί και της Ουκρανίας και της Ρωσίας που πληρώνουν με την ίδια τους την ζωή, για τους ανταγωνισμούς μεταξύ των μονοπωλίων για τα μερίδια των αγορών, για τους δρόμους μεταφοράς των εμπορευμάτων και της ενέργειας. Σε αυτή την βάση είναι η μόνιμα πλέον προκλητική και επιθετική πολιτική της Τουρκίας, με πολεμική ρητορική, συνεχείς παραβιάσεις του εναέριου και θαλάσσιου χώρου της Ελλάδας. Η «σύμμαχος» χώρα στο ΝΑΤΟ έχει φτάσει πλέον να διεκδικεί ανοιχτά ακόμη και εδάφη, να κάνει ασκήσεις καταλήψεις νησιού μαζί με τους άλλους «φίλους» μας, τις ΗΠΑ και Γαλλία. Ο εφησυχασμός που συστηματικά καλλιεργεί η κυβέρνηση, πρέπει να σημάνει καμπανάκι. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε που θα πάει  όλο αυτό , ένα όμως είναι σίγουρο: οι αστικές τάξεις Ελλάδας και Τουρκίας θέλουν τον ορυκτό πλούτο που βρίσκεται στο βυθό του Αιγαίου και δεν θα διστάσουν για να έχουν μεγαλύτερο μερίδιο της πίττας να μπλέξουν τους λαούς σε μια σύγκρουση. Αυτή την στιγμή φαντάζει ως πιο πιθανό σενάριο η συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο και φαίνεται και από τις δηλώσεις των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ που λένε σε όλους τους τόνους «βρείτε τα μεταξύ σας», αλλά και από τις δηλώσεις της κυβέρνησης πως είμαστε ανοιχτοί στο διάλογο. Τι ακριβώς έχουμε να συζητήσουμε πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα; Ακόμα όμως και μοιρασιά να υπάρξει σήμερα είναι αναπόφευκτο  στο μέλλον μια νέα ένταση για το ποιος θα αυξήσει περισσότερο τα κέρδη του. Για αυτό δεν διαλέγουμε πλευρά , ούτε με την Δύση ούτε με την Ανατολή. Δεν μας χωρίζει τίποτα με τους εργάτες, τους οικοδόμους της Τουρκίας, όπως και με όλες τις χώρες του κόσμου. Αντίθετα μας ενώνει η ταξική μας καταγωγή, η εκμετάλλευση  που δεχόμαστε στους χώρους δουλειάς από ντόπια και ξένα αφεντικά. Η μόνη επιλογή και υποχρέωσή μας είναι η ενότητα και αλληλεγγύη των εργατών απέναντι στο κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του σε όλο τον πλανήτη.

Τώρα πρέπει να δοθεί μαχητική και αποφασιστική απάντηση από το εργατικό κίνημα. Η Απεργία στις 9 Νοέμβρη να είναι ένας μεγάλος σταθμός κλιμάκωσης για την συνέχεια. Απαιτείται από όλους μας να ριχτούμε γρήγορα στη μάχη και να οργώσουμε τους χώρους δουλειάς με Γενικές Συνελεύσεις να φτάσουμε σε όσο το δυνατόν περισσότερους εργαζόμενους. Ο καθένας από εμάς εδώ μέσα να κατεβάσει κι άλλους συναδέλφους στην Απεργιακή συγκέντρωση, να μοιράσει την ανακοίνωση της Ομοσπονδίας μας και του Συνδικάτου.

Όλη η δουλειά του προηγούμενου διαστήματος είναι παρακαταθήκη για την συνέχεια. Να κρατήσουμε τα θετικά και να βελτιώσουμε τις όποιες αδυναμίες και λάθη. Να γίνουν τα Παραρτήματα επιτελείο μάχης, να έχουν γνώση το τι συμβαίνει, τι ζητήματα προκύπτουν σε κάθε γειτονιά, στα έργα στο χώρο ευθύνης τους. Να έχουν δεσμούς με τους συναδέλφους στη γειτονιά, να νοιώθει ο συνάδελφος πως το σωματείο είναι το αποκούμπι του. Σηκώνουμε ψηλά το ζήτημα της αλληλεγγύης για να μην μείνει κανένα σπίτι χωρίς ρεύμα ή χωρίς φαγητό μέσα σε αυτές τις συνθήκες.

Η θετική πείρα από τους αγώνες το προηγούμενο διάστημα, η υπογραφή σύμβασης έπειτα από 13 χρόνια, σίγουρα και το ότι πλέον υπάρχει μεροκάματο έχουν δημιουργήσει ένα πιο καλό κλίμα στους συναδέλφους και μπορεί να συμβάλει στο να είναι μια πολύ μαζική κινητοποίηση του κλάδου. Να αξιοποιήσουμε αυτό το κλίμα επιδιώκοντας να στήσουμε εργοταξιακές επιτροπές όπου αυτό είναι εφικτό με συναδέλφους που βγαίνουν μπροστά, να τους εμπιστευτούμε, να συμβάλουμε μαζί με το Συνδικάτο για νέες κατακτήσεις, για αυξήσεις στους μισθούς, για να τηρούνται τα μέτρα Υγείας – Ασφάλειας. Η εγγραφή στο Συνδικάτο είναι όρος για να γίνουμε πιο δυνατοί. Πλέον έχουν μπει αρκετοί νέοι εργαζόμενοι, ενώ αναμένεται να μπουν κι άλλοι το επόμενο διάστημα και για όσο θα συνεχίζεται η οικοδομική δραστηριότητα.

Με πίστη και εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη από σήμερα κιόλας μπαίνουμε στην δράση, δουλεύουμε με χαρτί και μολύβι, με τα υλικά μας, να πάρουν φωτιά τα πόδια μας και να βρεθούμε και να συζητήσουμε με χιλιάδες οικοδόμους. Η οργή και η αγανάκτηση που υπάρχει να γίνει οργανωμένη δράση, και οι ΓΣ των παραρτημάτων τις επόμενες μέρες πρέπει να είναι δουλεμένες σωστά, ώστε να είναι  μαζικές. Να συμβάλλουμε ο καθένας μας από το δικό του μετερίζι για να δυναμώσει ο αγώνας κόντρα στα σχέδια κυβέρνησης – εργοδοσίας. Βάζοντας στο επίκεντρο τις δικές μας ανάγκες συνεχίζουμε στο δρόμο του αγώνα και της σύγκρουσης με όλους αυτούς που τσακίζουν τις ζωές μας. Έχουμε την ικανότητα και την δύναμη να τους νικήσουμε! Αρκετά φάγανε οι εργοδότες από την εκμετάλλευση της δικής μας κοπιαστικής εργασίας. Σηκώνουμε το ανάστημα μας απέναντι σε αυτά τα παράσιτα. Χτίζουμε γερά θεμέλια αντίστασης, περνάμε στην αντεπίθεση για σύγχρονους όρους και συνθήκες εργασίας.

Η σημερινή μας σύσκεψη είναι ακόμη ένα βήμα για να δυναμώσει ο συντονισμός και η κοινή δράση, για την προετοιμασία της πανελλαδικής πανεργατικής απεργίας στις 6 Απρίλη απέναντι στην πολιτική της ακρίβειας που τσακίζει το εισόδημα της εργατικής – λαϊκής οικογένειας ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και την επικίνδυνη εμπλοκή της χώρας μας, όπως συμβαίνει και με τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Ένας πόλεμος που ξεκίνησε με την απαράδεκτη και καταδικαστέα εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία που δεν ήταν όμως κεραυνός εν αιθρία. Με όποιο πρόσχημα κι αν προσπαθούν να τον καλύψουν τα διάφορα στρατόπεδα για να στοιχίσουν τους λαούς είτε με τον έναν είτε με τον άλλο υπάρχει μόνο μια αλήθεια: Όλοι οι πόλεμοι διεξάγονται για τα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων, για τα ρούβλια, τα δολάρια ή τα ευρώ. Ακονίζουν τα μαχαίρια τους για το ποιος θα ελέγξει τον ενεργειακό πλούτο, τους δρόμους μεταφοράς των εμπορευμάτων. Για τα μερίδια των αγορών, που περνούν μέσα από τον έλεγχο γεωστρατηγικών περιοχών, μακελεύουν τους λαούς. Αυτοί που εν καιρώ ειρήνης ζητάνε από τους εργαζόμενους να βάλουν πλάτη για να ανασάνει η οικονομία, πότε γιατί έχουμε οικονομική κρίση, πότε γιατί υπάρχει πανδημία, πότε γιατί έχουμε ανάκαμψη αλλά μην ζητάτε πολλά γιατί θα ξανάρθει κρίση, είναι οι ίδιοι που δεν διστάζουν όταν φτάσουν σε τέλμα οι μεταξύ τους αντιθέσεις και ανταγωνισμοί να ισοπεδώσουν ολόκληρες χώρες, φέρνοντας νέα δεινά για τους λαούς.

Αυτή είναι η πραγματικότητα και σήμερα το αναγνωρίζει η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων, ανεξάρτητα αν κάτω από την προπαγάνδα που συνοδεύει κάθε πόλεμο, δημιουργούνται αυταπάτες περί «δίκαιου» πολέμου. Καθήκον της εργατικής τάξης, όλων των λαών είναι να προτάξουμε τα δικά μας συμφέροντα απέναντι στους εκμεταλλευτές του κόπου και του ιδρώτα μας, της ίδιας μας της ζωής. Οι εργαζόμενοι, ανεξάρτητα από τη χώρα καταγωγής, τη θρησκεία, το φύλο, το χρώμα του δέρματος, δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε μεταξύ μας. Είμαστε αυτοί που δουλεύουμε πλάι – πλάι στις φάμπρικες, στα γιαπιά, στα χωράφια, στις τηλεπικοινωνίες, στα ξενοδοχεία. Αυτοί που κάνουμε όλη τη δουλειά για να βγάζουν φράγκα τα αφεντικά. Μας ενώνει όμως η ταξική μας καταγωγή, έχουμε κοινό συμφέρον να σηκώσουμε ψηλά τη σημαία του αγώνα ενάντια στις αιτίες που γεννούν τους πολέμους, που σπέρνουν φτώχεια και προσφυγιά. Ενάντια στη μεγαλοεργοδοσία, ενάντια στις κυβερνήσεις που νομοθετούν με μοναδικό γνώμονα τα κέρδη των λίγων.

Μια επιλογή υπάρχει. Συλλογική, οργανωμένη δράση για να μη στοιχηθούν οι εργαζόμενοι με κανένα στρατόπεδο ληστών, με καμιά κυβέρνηση όπως η σημερινή που προσπαθεί να πείσει πως είμαστε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας. Τα ίδια παραμύθια για έναν αιώνα τουλάχιστον, όποιος κι αν κυβέρνησε αυτό τον τόπο από τη Μικρασιατική Καταστροφή, στην επέμβαση των Άγγλων το ’44, στη χούντα του ’67 με τη συνδρομή των φίλων Αμερικάνων, στην επέμβαση στην Κύπρο το ’74 που μέχρι και η Πρόεδρος της Δημοκρατίας την ξέχασε και η συμμετοχή της χώρας στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας με τους βομβαρδισμούς που ισοπέδωναν το Βελιγράδι. Και αυτός ο πόλεμος ξεχάστηκε επιλεκτικά, ενώ σε πολλές των περιπτώσεων λέγεται πως διεξάγεται πόλεμος, για να φέρουν τη σταθεροποίηση και την ειρήνη όπως στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, στη Συρία, στην Παλαιστίνη, στη Γεωργία, στην Τσετσενία, στο Σαχέλ. Όλα για το καλό μας.

Όλοι παρουσιάζονται ως σωτήρες και τελικά το μάρμαρο το πληρώνουν οι λαοί. Σήμερα, που είναι Παγκόσμια Ημέρα Κατά του Ρατσισμού, κυβερνώντες και αντιπολίτευση μέσω Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης λένε όχι στον ρατσισμό, στην ξενοφοβία, στη μισαλλοδοξία. Αυτοί που έθρεψαν την εγκληματική οργάνωση της ΧΑ, αυτοί που έστησαν κέντρα-φυλακές για τους πρόσφυγες και έχουν ψηφίσει με χέρια και με πόδια όλο το αντιδραστικό πλαίσιο της ΕΕ που εγκλωβίζει στη χώρα τους πρόσφυγες, σήμερα έγιναν υπερασπιστές της ισότητας και μιας κοινωνίας ανοιχτής και ελεύθερης χωρίς διακρίσεις. Είναι υποκριτικό αυτοί που διαλύουν χώρες και ξεριζώνουν λαούς να μιλάνε για ελεύθερη κοινωνία. Ο λαός μας ξέρει από πρώτο χέρι τι σημαίνει αλληλεγγύη και πανανθρώπινα ιδανικά και μπορεί να διακρίνει τον ένοχο. Συνδικάτα και φορείς έχουν απλώσει το χέρι για να βοηθήσουν πρόσφυγες και μετανάστες που εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους για ένα καλύτερο μέλλον. Το ίδιο θα πράξουμε και τώρα.

Καλούμε όλα τα σωματεία που βρίσκονται σήμερα εδώ να συμμετάσχουν στην αντιπολεμική κινητοποίηση την ερχόμενη Πέμπτη στο Πασαλιμάνι στις 18.30 το απόγευμα με αφορμή την έλευση του γαλλικού αεροπλανοφόρου «Σαρλ ντε Γκωλ». Δεν ανεχόμαστε να αποτελεί η χώρα μας πολεμικό ορμητήριο σε βάρος άλλων λαών, ενώ αυτόματα μας κάνει και στόχο αντιποίνων όπως χαρακτηριστικά δήλωσε η εκπρόσωπος Τύπου Εξωτερικών της Ρωσίας.

Σε αυτές τις συνθήκες πρέπει να ενώσουμε τις φωνές μας για την:

• Άμεση απεμπλοκή της χώρας από τον πόλεμο στην Ουκρανία.
• Να κλείσουν όλες οι αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις, που κάνουν τη χώρα στόχο αντιποίνων.
• Καμιά αποστολή στρατιωτικών ή εξοπλισμού στο εξωτερικό. Να γυρίσουν πίσω όλες οι στρατιωτικές αποστολές.

Πρωτεύον καθήκον είναι να δυναμώσει η αλληλεγγύη και η κοινή πάλη των λαών ενάντια στην πολιτική που σε καιρούς ειρήνης τσακίζει μισθούς και δικαιώματα, ενώ σε καιρούς πολέμου μάς φορτώνει ξανά τον λογαριασμό, όπως με τις κυρώσεις που επιβάλλει η ΕΕ στη Ρωσία και θα πληρώσουν οι λαοί της Ευρώπης τις αυξήσεις στην Ενέργεια, όπως στέλνει η χώρα στρατιωτικό εξοπλισμό στην Ουκρανία με όπλα που πλήρωσε ο ελληνικός λαός υποτίθεται για την άμυνα της χώρας. Όπως πληρώνουμε χρόνια τώρα τις εξοπλιστικές δαπάνες για το ΝΑΤΟ, με πάνω από 4 δισ. τον χρόνο, όταν την ίδια στιγμή πέφτει συνεχώς τσεκούρι στις δαπάνες για την Παιδεία και το δημόσιο σύστημα Υγείας που συνεχίζει να βαρυγκομά εν μέσω έξαρσης της πανδημίας. Με λίγα λόγια, αυτή η πολιτική θυσιάζει λαϊκές ανάγκες για τα κέρδη των λίγων. Άρα δεν είναι αποκομμένη η πάλη ενάντια στον πόλεμο από την πάλη για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα.

Ο αγώνας αυτός πρέπει να συνδεθεί:

• Με την πάλη για αυξήσεις στους μισθούς, για υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.
• Για την οικονομική στήριξη των λαϊκών οικογενειών με ουσιαστικά μέτρα.
• Για φθηνό πετρέλαιο, ηλεκτρικό ρεύμα, καύσιμα, για μείωση των τιμών, κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης.

Η ακρίβεια που εξανεμίζει το εισόδημα στις πρώτες μέρες του μήνα δεν είναι θεόσταλτη, ούτε είναι μόνο συνέπεια του πολέμου, άλλωστε οι αυξήσεις ξεκίνησαν μήνες πριν, πότε με πρόσχημα την πανδημική κρίση όπως την ονόμασαν, πότε με «ενεργειακή», το αποτέλεσμα είναι το ίδιο και το αυτό. Νέα κέρδη για τους λίγους εκλεκτούς που κάνουν κουμάντο, από την άλλη ανεργία, εντατικοποίηση, μισθοί και μεροκάματα στον πάτο. Δισεκατομμύρια θα μοιραστούν οι επιχειρηματικοί όμιλοι για τις μπίζνες τους στο όνομα της «πράσινης ανάπτυξης» και στον αντίποδα ενεργειακή φτώχεια για τους εργαζόμενους που δεν έχουν να βάλουν πετρέλαιο, που το φυσικό αέριο έχει εκτιναχτεί, που παθαίνουν ηλεκτροσόκ όταν ανοίγουν τους λογαριασμούς ρεύματος. Τα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση θα ήταν για γέλια αν δεν ήταν τόσο εκρηκτική η κατάσταση που βιώνει σήμερα ο καθένας στο πετσί του. Την ώρα που οι άνεργοι αγγίζουν το 1.000.000 και με τον νέο νόμο για τον ΟΑΕΔ χιλιάδες μακροχρόνια άνεργοι χάνουν ακόμα και αυτό το πενιχρό επίδομα, χιλιάδες εργαζόμενοι που αμείβονται κάτω και από τον άθλιο κατώτερο μισθό των 663 ευρώ λόγω των ελαστικών σχέσεων εργασίας που επικρατούν, και την ίδια στιγμή απολύονται σχεδόν 30.000 συμβασιούχοι που το διάστημα της πανδημίας κλήθηκαν να καλύψουν κενά στους ΟΤΑ, στα δημόσια νοσοκομεία μέσα σε πραγματικά πολύ δύσκολες συνθήκες στην πρώτη γραμμή μάχης, είναι τουλάχιστον προκλητικό να παρουσιάζονται ως μέτρα στήριξης που ανακοίνωσε η κυβέρνηση τα 13 ευρώ το μήνα για τα 120 ευρώ βενζίνη, 15 λεπτά φτηνότερο πετρέλαιο στο λίτρο και 200 ευρώ εφάπαξ στα ταξί, ενώ και η αύξηση του κατώτερου μισθού στα 700 ευρώ είναι ακόμη πιο κάτω από το 2012.

Τα μέτρα είναι προσανατολισμένα στο να μη θιχτεί η κερδοφορία των μεγάλων επιχειρήσεων, στο όνομα της «δημοσιονομικής ισορροπίας», αφήνοντας τον λαό εκτεθειμένο στην ακρίβεια.

Οι ίδιες οι εκτιμήσεις των κυβερνητικών επιτελείων είναι ότι η αύξηση του πληθωρισμού και η ακρίβεια θα συνεχιστούν. Ειδικά οι αυξήσεις στο ρεύμα, στο φυσικό αέριο και στα καύσιμα έχουν διαμορφώσει οργή και αγανάκτηση στα λαϊκά νοικοκυριά.

Δεν χωράει καμιά αναμονή. Από σωτήρες χορτάσαμε όλα αυτά τα χρόνια, όταν στη 10χρονη κρίση μας λέγαν υπομονή και θα στρώσει η κατάσταση, μας καλούσαν σε ομοψυχία για το κοινό συμφέρον και μας φόρτωσαν στην καμπούρα πάνω από 700 αντεργατικούς και αντιλαϊκούς νόμους, όποιος κι αν ήταν στο τιμόνι της διακυβέρνησης. Η επιστροφή στην κανονικότητα ήταν η καραμέλα όλων, βγαίνουμε από το τούνελ.

Η ανάπτυξη ήρθε, ξανάρθε κρίση, ξανά ανάπτυξη, τα μέτρα όμως παγιώθηκαν και κάθε μέρα που περνά φορτώνονται κι άλλα ενώ με τον νόμο Χατζηδάκη που είναι πλέον σε απόλυτη ισχύ, επιχειρείται συντριπτικό χτύπημα σε εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα.

Μέχρι στιγμής μπορούμε να είμαστε περήφανοι γιατί ήδη μια σειρά κλάδοι, Σωματεία και Ομοσπονδίες έχουν γράψει στα παλιά τους τα παπούτσια αυτό το έκτρωμα. Το μεγάλο συλλαλητήριο στις 26 Φλεβάρη με τη συσπείρωση εκατοντάδων συνδικαλιστικών οργανώσεων πανελλαδικά που πλημμύρισε το Σύνταγμα από χιλιάδες εργαζόμενους δίνει δύναμη και κουράγιο σε όλους τους εργαζόμενους για να βγούμε μπροστά πιο δυναμικά, να διατρανώσουμε την αντίθεσή μας σε όλα που μας ζητάνε να υπομείνουμε στο όνομα των αντοχών της οικονομίας για να μη θιχτεί η κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων. Οι μεγάλοι αγώνες στη ΛΑΡΚΟ, στα «Πετρέλαια Καβάλας», στην COSCO, στην «efood» μπορούν να αποτελέσουν μπόλιασμα για να προστεθούν νέες δυνάμεις σε αγώνα καθολικό και αποφασιστικό με αιτήματα που εμπνέουν και συσπειρώνουν χιλιάδες εργαζόμενους, αυτοαπασχολούμενους, γυναίκες, νέους και νέες, με δυνάμωμα της αλληλεγγύης που είναι καθοριστικός παράγοντας για να έχουμε νίκες, μικρές και μεγάλες.

Σ’ αυτή την κατεύθυνση συνεχίζουμε με ορίζοντα την πανεργατική, πανελλαδική απεργία στις 6 Απρίλη, η οποία αποκτά περιεχόμενο κατά της ακρίβειας και του πολέμου, κατά των αντεργατικών νόμων και την πολιτική της κυβέρνησης, βάζει μπροστά το γενικό αίτημα για αυξήσεις σε μισθούς, συντάξεις, τις ΣΣΕ κ.ά. Τώρα πρέπει να δυναμώσει κι άλλο ο αγώνας, η κοινή δράση Συνδικάτων, Ομοσπονδιών, Εργατικών Κέντρων, κάθε εργαζόμενου, ανέργου, αυτοαπασχολούμενου που δεν συμβιβάζεται με τα ψίχουλα. Ο καθένας από εμάς που βρισκόμαστε σήμερα εδώ να οργώσει τους χώρους δουλειάς για να ενημερωθούν οι πάντες, να ενισχυθεί η πρωτοβουλία Σωματείων και φορέων στις γειτονιές ενάντια στην ακρίβεια για να μπουν στη μάχη για την επιτυχία της απεργίας πολύ περισσότεροι, για την ακόμα μεγαλύτερη οργάνωση και συσπείρωση στα Συνδικάτα, με νέες εγγραφές, νέες δυνάμεις, Απεργιακές Επιτροπές, Επιτροπές Αγώνα. Να κατανοηθεί πως δεν μπορούμε να μένουμε απαθείς στη θύελλα που έρχεται μπροστά μας. Αν δεν πάρουμε όλα τα μέτρα σήμερα για να περάσουμε στην αντεπίθεση, για να τσακίσουμε στην πράξη νόμους και Υπουργικές Αποφάσεις, τότε αύριο θα βρισκόμαστε σε χειρότερη θέση.

Μπορεί η περίοδος που δρούμε να είναι δύσκολη από όλες τις πλευρές, όμως οι μάχες που έχουμε δώσει μόνο τον τελευταίο χρόνο ενάντια στον νόμο-έκτρωμα, για οξυμένα προβλήματα σε χώρους δουλειάς, για τα δικαιώματά μας, αποδεικνύουν ξεκάθαρα πως μπορούμε να βελτιώσουμε τη ζωή μας αν κάνουμε στην μπάντα όλους αυτούς που έχουν κάνει σημαία τους την κοινωνική συναίνεση. Πως απαιτείται σύγκρουση με αυτούς που μας εκμεταλλεύονται σε καιρούς ειρήνης, που μας ζητάνε να δώσουμε τη ζωή μας για τους πολέμους τους.

Στις 6 Απρίλη να ακουστεί ο λαός απ’ άκρη σ’ άκρη της χώρας, να βουλιάξει το Σύνταγμα ενάντια στην ακρίβεια, ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Να πούμε »φτάνει, ως εδώ, δεν πάει άλλο», δεν θα μας σώσει καμιά κυβέρνηση και κανένας καλός εργοδότης. Να πάρουμε στα χέρια μας την υπόθεση της υπεράσπισης της ζωής μας, βάζοντας μπροστά τις ανάγκες μας.

Διεκδικούμε:

• Την επαναφορά της συλλογικής διαπραγμάτευσης της ΕΓΣΣΕ ως αφετηρία για την αύξηση του κατώτερου μισθού, διεκδικώντας 825 ευρώ κατώτερο μεικτό μισθό.
• Την επαναφορά κατακτήσεων όπως τις τριετίες, την αρχή ευνοϊκότερης σύμβασης, την κυριακάτικη αργία, την πληρωμή υπερωριών, του 13ου και 14ου μισθού στο Δημόσιο κ.ά.
• Τη γενική μείωση του χρόνου εργασίας, με 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο και σταθερή δουλειά με δικαιώματα.

• Κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης.
• Κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και γενναία μείωση των δημοτικών τελών για τα εργατικά και λαϊκά νοικοκυριά.
• Μείωση της τιμής του ρεύματος και του φυσικού αερίου κατά 50% και κατάργηση των φόρων στα καύσιμα και συνολικά στην Ενέργεια.
• Επίδομα ανεργίας 600 ευρώ για όλους τους ανέργους.
• Διαγραφή χρεών, όχι στις κατασχέσεις και στους πλειστηριασμούς για τα εργατικά και λαϊκά νοικοκυριά.
• Προσλήψεις προσωπικού με σταθερή δουλειά και δικαιώματα στην Υγεία, στην Πρόνοια, στην εκπαίδευση, στην Τοπική Διοίκηση και στους τομείς Πολιτικής Προστασίας.

Η πανελλαδική πανεργατική απεργία στις 6 Απρίλη μπορεί να αναδείξει ότι η δύναμη βρίσκεται στη λαϊκή οργάνωση και πάλη.

Συνάδελφοι, βρισκόμαστε σε μια δύσκολη και σύνθετη περίοδο από όλες τις μπάντες: Η πανδημία που 2 χρόνια μετά το πρώτο κρούσμα που εμφανίστηκε στη χώρα, έφερε στην επιφάνεια την αδυναμία του Δημόσιου Συστήματος Υγείας να ανταποκριθεί στις ανάγκες των εργαζομένων και μάλιστα συνεχίζεται με υψηλό ακόμα αριθμό κρουσμάτων και το λαό να θυσιάζει την υγεία του. Η ακρίβεια που σαρώνει το λαϊκό εισόδημα που έχει συμπιεστεί προς τα κάτω εδώ και χρόνια, τα προβλήματα των εργαζομένων στις κατασκευές που οξύνονται παρά την άνοδο της οικοδομικής δραστηριότητας και όλα αυτά την στιγμή που μαίνεται ο πόλεμος στην Ουκρανία φέρνοντας νέα δεινά για τους εκεί λαούς, τον Ρωσικό και τον Ουκρανικό όπως και για όλους τους λαούς στην Ευρώπη.

Ο πόλεμος που ξεκίνησε στις 24 Φλεβάρη με την απαράδεκτη και καταδικαστέα εισβολή της ιμπεριαλιστικής Ρωσίας στην Ουκρανία δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Η όξυνση και αντιπαράθεση των ιμπεριαλιστικών κρατών και μηχανισμών των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ με τη Ρωσία τα τελευταία χρόνια για τον έλεγχο σημαντικών γεωστρατηγικών περιοχών, για τους δρόμους μεταφοράς εμπορευμάτων, τον έλεγχο του ενεργειακού πλούτου, για τα μερίδια των αγορών είναι οι αιτίες του πολέμου. Αυτοί ανταγωνίζονται – και με τα όπλα – για τα δικά τους συμφέροντα και τα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων με μόνα θύματα τους λαούς.

Η εμπλοκή της χώρας μας, μέσω της ευρωατλαντικής συμμαχίας του ΝΑΤΟ, βάζει τον λαό σε ακόμη μεγαλύτερους κινδύνους. Με αποφάσεις όλων των κυβερνήσεων διαχρονικά η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε ένα τεράστιο αμερικανονατοϊκό στρατόπεδο με βάσεις που απλώνονται απ’ άκρη σ’ άκρη της χώρας, με αεροπλάνα και φρεγάτες να αλωνίζουν παντού ενώ στέλνουν και στρατιωτικό εξοπλισμό και προσωπικό σε αποστολές στο εξωτερικό δαπανώντας δισεκατομμύρια ευρώ από την φοροληστεία του λαού για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ κι όχι για την άμυνα της χώρας.

Η νέα ελληνοαμερικάνικη συμφωνία για τις βάσεις που προετοίμασε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τον διαβολικά καλό Τράμπ και έρχεται να επικυρώσει η ΝΔ, πλέον θα έχει μεγαλύτερη χρονική ισχύ (πριν υπογράφονταν κάθε χρόνο), αποδεικνύει πως η ελληνική αστική τάξη έχει επιλέξει πλευρά, κάνοντας την χώρα στόχο για τα αντίπαλα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Η εμπλοκή βαθαίνει ακόμη περισσότερο με την αποστολή στρατιωτικού οπλισμού και εξοπλισμού προς την Ουκρανία. Δεν έχει περάσει άλλωστε πολύς καιρός από τότε που ο πρέσβης της Ρωσίας εδώ στην Αθήνα είχε δηλώσει πως θα χτυπήσουν βάσεις εφ’ όσον «αναγκαστούν». Στο ίδιο μήκος ήταν και οι δηλώσεις Ζαχάροβα, εκπρόσωπος  τύπου του Υπ. Εξωτερικών της Ρωσίας που ανέφερε πως η Ελλάδα έχει ταχθεί σε λάθος πλευρά, πως στο όνομα των δυτικών σχεδιασμών επέλεξαν να κάνουν κακό στη Ρωσία καταστρέφοντας τις ελληνορωσικές σχέσεις.

Ο λαός της Ελλάδας, οι εργαζόμενοι ανεξάρτητα από την χώρα καταγωγής τους, μπροστά στο ψευτοδίλημμα ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ  ή Ρωσία πρέπει να δώσει την μία και μοναδική απάντηση: όχι στους πολέμους των ιμπεριαλιστών, όχι στην επαναχάραξη συνόρων με το αίμα των λαών. Δεν επιλέγουμε στρατόπεδο ληστών και εκμεταλλευτών.

Τασσόμαστε ενάντια στην πολιτική της ΕΕ και της κυβέρνησης που πέρα του ότι νομοθετούν για να μας ρουφάνε το αίμα οι εργοδότες στους χώρους δουλειάς, με κάλπικα  επιχειρήματα και προπαγάνδα προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε τα εγκλήματα που έχουν διαπράξει το ΝΑΤΟ και οι Αμερικανοί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι πως όλοι τους μιλάνε για τον 1^ο πόλεμο σε ευρωπαϊκό έδαφος μετά το Β’ παγκόσμιο. Η εισβολή και κατοχή στην Κύπρο το ’74 δεν υπήρξε; Ο διαμελισμός της Γιουγκοσλαβίας και οι βομβαρδισμοί στην Σερβία, που ισοπεδώθηκε το Βελιγράδι ξεχάστηκαν ή μήπως δεν πέρναγαν από εδώ τα ΝΑΤΟϊκά στρατεύματα; Ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις υπήρξαν σχεδόν σε όλο τον πλανήτη, είτε με πολέμους όπως Ιράκ, Αφγανιστάν, στο Σαχέλ, στη Συρία, στην Παλαιστίνη, στην Γεωργία, στην Τσετσενία κ.α. αλλά και παρεμβάσεις και πραξικοπήματα όπως επιχειρήθηκε στη Βενεζουέλα, στην Ουκρανία το 2014.

Εμείς οι εργαζόμενοι έχουμε συμφέρον από την κοινή πάλη, να βάλουμε μπροστά τις δικές μας ανάγκες. Ενωμένοι σε μια γροθιά απέναντι στα αφεντικά, τους μονοπωλιακούς ομίλους που για τα κέρδη τους δεν διστάζουν να μας θυσιάζουν είτε σε ειρήνη είτε σε πόλεμο. Να δυναμώσουμε την πάλη μας απέναντι σε αυτόν τον κόσμο που για τα κέρδη λίγων δημιουργεί  δεινά για τους εργαζόμενους και ακόμη πιο βαθιά εκμετάλλευση, φτώχεια, πολέμους και προσφυγιά.

Όπως δουλεύουμε δίπλα-δίπλα στην οικοδομή εργάτες από διάφορες εθνικότητες και μας εκμεταλλεύονται τα αφεντικά από κοινού, έτσι δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα μεταξύ μας, τα βάζουμε με τον κοινό μας εχθρό και διεκδικούμε αυτά που έχουμε ανάγκη σήμερα. Να παλέψουμε οργανωμένα, συλλογικά παίρνοντας την υπόθεση στα χέρια μας για να ανοίξει ο δρόμος για την ειρήνη, την φιλία, την αλληλεγγύη για όλους τους λαούς.

Μόνη  ελπίδα είναι η πάλη των λαών για να απαλλαγούμε από την εκμετάλλευση αυτών που ζουν από τον κόπο και τον ιδρώτα μας σε περιόδους ιμπεριαλιστικής ειρήνης, που θα μας ζητήσουν να σκοτωθούμε μεταξύ μας σε περίοδο ιμπεριαλιστικών πολέμων.

Όλοι οι οικοδόμοι και οι εργαζόμενοι στις κατασκευές, με τον αγώνα μας να διεκδικήσουμε καμία εμπλοκή της χώρας μας στους πολεμικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, να συμβάλουμε στην απεμπλοκή της χώρας από τον πόλεμο στην Ουκρανία, για να μην σταλεί κανένας στρατιωτικός εκτός συνόρων, για άμεση αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ, να κλείσουν όλες οι βάσεις των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ.

Το συλλαλητήριο στις 26 Φλεβάρη με τη συσπείρωση εκατοντάδων συνδικαλιστικών οργανώσεων πανελλαδικά που πλημμύρισε το Σύνταγμα από χιλιάδες εργαζόμενους δίνει δύναμη και κουράγιο σε όλους τους εργαζόμενους για να βγούμε μπροστά πιο δυναμικά, να διατρανώσουμε την αντίθεσή μας σε όλα που μας ζητάνε να υπομείνουμε στο όνομα των αντοχών της οικονομίας. Σ’ αυτή την κατεύθυνση συνεχίζουμε με ορίζοντα την πανεργατική, πανελλαδική απεργία στις 6 Απρίλη, η οποία αποκτά περιεχόμενο κατά της ακρίβειας και του πολέμου, κατά των αντεργατικών νόμων και την πολιτική της κυβέρνησης, βάζει μπροστά το γενικό αίτημα για αυξήσεις σε μισθούς, συντάξεις, τις ΣΣΕ κ.ά.

Η ακρίβεια που εξανεμίζει το εισόδημά μας δεν έρχεται από το Θεό ούτε είναι μόνο αποτέλεσμα του πολέμου, άλλωστε οι αυξήσεις των τιμών στα προϊόντα, καύσιμα, πετρέλαιο, φυσικό αέριο και στην ενέργεια ξεκίνησαν μήνες πριν. Πότε με πρόσχημα την «πανδημική κρίση» όπως την ονόμασαν, πότε «ενεργειακή» το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Αυξήσεις παντού, μισθοί και μεροκάματα στον πάτο. Δισεκατομμύρια από την μια για τις μπίζνες των επιχειρηματικών ομίλων, στο όνομα της πράσινης ανάπτυξης και ενεργειακή φτώχεια, σπίτια χωρίς θέρμανση ή με αυτοσχέδια μαγκάλια, ενώ όπως μας ενημερώνουν διάφορα παπαγαλάκια τα αυτοκίνητα είναι μέσο πολυτέλειας για τους εργαζόμενους. Από όπου και αν το πιάσει κανείς θα διακρίνει νέα δεινά για τους εργαζόμενους που καλούνται να πληρώσουν ξανά το μάρμαρο της ανάπτυξης. Για αυτό είναι επιτακτική ανάγκη σήμερα, μετά από 13 χρόνια η υπογραφή ΣΣΕ στον κλάδο που θα κατοχυρώνει το κατώτερο μεροκάματο και ένσημο, το ωράριο, θα διασφαλίζει ως ένα βαθμό καλύτερες συνθήκες και όρους εργασίας.

Η επιτυχία της πανελλαδικής πανοικοδομικής απεργίας στις 4 Νοέμβρη που απλώθηκε σε όλα τα μεγάλα εργοτάξια και στην συντριπτική πλειοψηφία της συμβατικής οικοδομής ήταν ένα ακόμη βήμα, σε συνέχεια όλων των προηγούμενων κινητοποιήσεων και παρεμβάσεων μέσα και έξω από χώρους δουλειάς, στη μάχη για την κλαδική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας.

Ήδη με τον αγώνα μας έχουμε ασκήσει σημαντική πίεση στην εργοδοσία του κλάδου να συζητήσει ουσιαστικά για την υπογραφή Σύμβασης. Έχουν πραγματοποιηθεί 3 συναντήσεις αντιπροσωπίας της Ομοσπονδίας μας με τους εργοδότες του κλάδου και συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις. Παρά τη συμφωνία που εκφράζουν ότι πρέπει να υπογραφεί νέα ΣΣΕ, συνεχίζουν να κωλυσιεργούν.

Οι κατασκευαστές, που ανάμεσά τους κουμάντο κάνουν οι μεγάλοι όμιλοι του κλάδου, κάνουν την δουλειά τους για το δικό τους συμφέρον. Θέλουν να αξιοποιήσουν την υπογραφή Σύμβασης με τους εργαζόμενους για να διαπραγματεύονται καλύτερα τις τιμές των έργων που αναλαμβάνουν. Γι’ αυτό και η αρχική τους πρόταση είναι κάτω από την πραγματικότητα που ήδη υπάρχει διαμορφωμένη στην πιάτσα, όσον αφορά τα τεχνικά μεροκάματα που έχουν βελτιωθεί.

Εμείς συνεχίζουμε να παραμένουμε σταθεροί στη θέση μας για υπογραφή ΣΣΕ με ουσιαστικές αυξήσεις στα μεροκάματα.

Η υπογραφή ΣΣΕ με ουσιαστικές αυξήσεις θα κατοχυρώσει το ύψος του κατώτερου μεροκάματου και θα εξασφαλίσει να μην κολλιούνται τα ένσημα μας με μεροκάματο «ξεφτίλα» που επιδρά στο δωρόσημο, στα επιδόματα, στη σύνταξη. Θα είναι ανάσα και ανακούφιση από τις μεγάλες οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε, ώστε να μπορούμε να ανταπεξέλθουμε στα καθημερινά έξοδα. Με την υπογραφή ΣΣΕ θα έχουμε στα χέρια μας ένα ισχυρό όπλο για να βελτιώσουμε με την παρέμβαση μας τους όρους δουλειάς μέσα στα εργοτάξια και στους χώρους δουλειάς.

Το κλίμα μέσα στους χώρους δουλειάς έχει αλλάξει όπως και οι διαθέσεις, όλοι οι συνάδελφοι κατανοούν πως τώρα που υπάρχει ανάκαμψη της οικοδομικής δραστηριότητας, σε συνδυασμό με την ακρίβεια που σαρώνει τα πάντα, είναι επιτακτική ανάγκη να βελτιωθούν τα μεροκάματα αλλά και συνολικά οι συνθήκες εργασίας.

Έχουμε ήδη ξεκινήσει μια προσπάθεια για διμερείς συμβάσεις εργασίας ανά εργοτάξιο και ανά εταιρεία με αυξήσεις, για να τηρείται το ωράριο, για μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, για την προστασία από την πανδημία με συνεχή επαναλαμβανόμενα τεστ για όλους με ευθύνη κράτους – εργοδοσίας, για να εξασφαλιστεί το εισόδημα μας σε περίπτωση νόσησης ή επαφής με κρούσμα και καραντίνας. Αυτή η δουλειά πρέπει να απλώσει  και σε άλλες εταιρείες και άλλα εργοτάξια.

Ανεξάρτητα από το ποια θα είναι η έκβαση των διαπραγματεύσεων, πρέπει πιο δυναμικά, πιο αποφασισμένοι να παλέψουμε για το δίκιο μας, να συνεχίσουμε τον αγώνα για να βελτιώσουμε τους όρους και συνθήκες εργασίας, για ουσιαστική αύξηση στα μεροκάματα και τους μισθούς.

Δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις για την επιτυχία της απεργίας στις 16 Μάρτη. Προετοιμαζόμαστε από τώρα για τη νέα απεργιακή κινητοποίηση στις 6 Απρίλη, να νιώσουν την ανάσα μας, να καταλάβουν κυβέρνηση και εργοδοσία πως δεν συμβιβαζόμαστε με ψίχουλα και την χαμοζωή που μας προσφέρουν, την στιγμή μάλιστα που δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ θα μοιραστούν στους μεγάλους κατασκευαστικούς ομίλους από το λεγόμενο «Ταμείο Ανάκαμψης» τα επόμενα χρόνια. Δεν ανεχόμαστε την αύξηση-κοροϊδία των 50 λεπτών την ημέρα και τις υποσχέσεις της κυβέρνησης για παρόμοιες αυξήσεις από τον Μάη και έπειτα, τη στιγμή που αυτές, με την ακρίβεια σε ρεύμα, καύσιμα, τρόφιμα κ.ά. δε φτάνουν για τίποτα.

Έχουμε πλέον συσσωρευμένη πείρα, ποιος κερδίζει και ποιος χάνει είτε σε ανάπτυξη είτε σε κρίση. Η ανάκαμψη της οικοδομικής δραστηριότητας τα τελευταία χρόνια μετά από μια δεκαετία και πλέον κρίσης, έφερε στην επιφάνεια αυτό που λέγαμε. Η ανάπτυξή τους γίνεται πάνω στα δικά μας κορμιά, με μισθούς και μεροκάματα συμπιεσμένα πολύ πιο κάτω από το 2009 που υπογράφτηκε η τελευταία Συλλογική Σύμβαση Εργασίας στον κλάδο. Δεν πρόκειται να πληρώσουμε ξανά, με φουλ εντατικοποίηση της δουλειάς, με απλήρωτες υπερωρίες, όπως προβλέπει ο νόμος-έκτρωμα Χατζηδάκη, με δουλειά ακόμη και τις Κυριακές, με το πλιάτσικο που γίνεται με τα ένσημα μας να συνεχίζεται, για να θησαυρίζουν οι όμιλοι και οι μεγαλοεργολάβοι του κλάδου.

Έχουμε πλέον την εμπειρία τι σημαίνει να βάζουμε συνεχώς πλάτη στα δύσκολα, «για να συνεχίσουμε να έχουμε δουλειά». Για τους κατασκευαστικούς ομίλους και τους μεγαλοεργολάβους η επιστροφή στην «κανονικότητα» φέρνει χορό δισεκατομμυρίων ευρώ, η κυβέρνηση της ΝΔ φροντίζει να τους εξασφαλίσει μερίδιο από το Ταμείο Ανάκαμψης, αλλά και οικονομική στήριξη επιπλέον 10% πάνω στα συμβόλαια που έχουν υπογράψει για τα δημόσια έργα, λόγω της αύξησης των τιμών στα οικοδομικά υλικά. Για μας την εργατιά αυξήσεις ψίχουλα και ένταση της εκμετάλλευσης, για τους μικροεπαγγελματίες ή τους μερεμετατζήδες, όπως και για έναν εργαζόμενο που ανακαινίζει το σπίτι του, ουσιαστικά δεν προβλέπεται τίποτα, ενώ και ο μεροκαματιάρης οικοδόμος θα υποστεί όλη την πίεση για να βγει η δουλειά πιο γρήγορα.

Η βελτίωση στους όρους και τις συνθήκες εργασίας, στο μεροκάματο, στην ασφάλιση, στα μέτρα για την υγεία και ασφάλεια στους χώρους δουλειάς δεν πρόκειται να έρθουν από μόνα τους επειδή είναι «καλά» τα αφεντικά. Δεν πρόκειται καμιά κυβέρνηση να μας στηρίξει οικονομικά, να μειώσει την φορολογία, να μειώσει τα τιμολόγια του ρεύματος, να μας κόψει το Φ.Π.Α. από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο για να ζεστάνουμε το σπίτι μας.

Δεν έχουμε εμπιστοσύνη ούτε στην τωρινή ούτε στην επόμενη κυβέρνηση για να μας λύσει τα προβλήματα. Έχουμε χορτάσει από σωτήρες όλα αυτά τα χρόνια. Παίρνουμε την κατάσταση στα δικά μας χέρια.

Έχουμε την δύναμη στα χέρια μας, με το Συνδικάτο μας, την οργανωμένη πάλη και διεκδίκηση να αλλάξουμε αυτή την κατάσταση. Οι αγώνες του προηγούμενου διαστήματος, η μαζική συμμετοχή στην πανοικοδομική απεργία αποδεικνύουν περίτρανα πως οι λύσεις στα προβλήματά μας ποτέ δεν έρχονται από τους κυβερνώντες, που νομοθετούν πάντα εις βάρος μας ή άλλους σωτήρες. Μόνο όταν είμαστε ενωμένοι σε μια γροθιά, με μεγαλύτερη οργάνωση και συμμετοχή, τότε μπορούμε να επιβάλλουμε τα δικά μας συμφέροντα που έρχονται σε σύγκρουση με αυτά των εργοδοτών και των κυβερνήσεων που τους δίνουν αβάντα για να ξεσαλώσουν μέσα στους χώρους δουλειάς.

Τώρα είναι ανάγκη να έρθουν στο προσκήνιο οι δικές μας αυξημένες ανάγκες, με βάση και τις δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα, για μια καλύτερη ζωή για μας και τις οικογένειές μας.

1. Παίρνοντας υπόψιν την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στον κλάδο και τις εξελίξεις που αναμένονται πρέπει να ενταθεί η παρέμβασή μας το επόμενο διάστημα με Γενικές Συνελεύσεις και πιο συχνή επαφή σε όσο δυνατόν περισσότερους χώρους δουλειάς. Στόχος πρέπει να είναι η συσπείρωση των εργαζομένων με το Συνδικάτο, με τα αιτήματα που προβάλλουμε, η πιο ενεργή συμμετοχή τους, οι νέες εγγραφές συναδέλφων. Η οργάνωση της πάλης να γίνεται υπόθεση των ίδιων των συναδέλφων, να ακουμπά σε κάθε μικρό και μεγάλο εργοτάξιο.
2. Τώρα που η δουλειά έχει απλώσει  σε όλη την Αττική, τα παραρτήματα απαιτείται να παίξουν πιο ενεργό ρόλο στο χώρο ευθύνης τους με σταθερή και μόνιμη παρέμβαση, με επαφή με τους συναδέλφους στη γειτονιά, αλλά και ιδιαίτερα στα έργα μεγάλων κατασκευαστικών εταιρειών και μικρότερων αναπτυσσόμενων εταιρειών στις περιοχές της Αθήνας.  Είναι χαρακτηριστικό ότι στο κέντρο της Αθήνας η κατασκευαστική ΕΧΙΝΟΣ έχει τουλάχιστον 6 έργα, η ΜΠΑΛΙΑΝ, η ΕΡΕΤΒΟ κ.α.
3. Ειδική μέριμνα χρειάζεται για τους συναδέλφους μετανάστες. Αποτελούν πλέον την πλειοψηφία στο κλάδο, ενώ έχουν μπει στη δουλειά και νέοι εργαζόμενοι από χώρες της Αφρικής και της Ασίας που δυσκολεύονται με την γλώσσα, δεν έχουν εμπειρία από οργανωμένη δράση, είναι πιο ευάλωτοι στους εκβιασμούς της εργοδοσίας. Έγινε μια προσπάθεια προηγούμενα να βγαίνουν ανακοινώσεις σε άλλες γλώσσες, αυτό πρέπει να συνεχιστεί και πρέπει να δούμε καλύτερα και να διαμορφώσουμε ένα πλαίσιο πάλης από κοινού Συνδικάτο και εργαζόμενοι για προβλήματα που αντιμετωπίζουν, όσον αφορά τις άδειες παραμονής, την ασφάλιση, διακρατικές συμβάσεις κτλ.
4. Η κατάσταση που επικρατεί με τους συναδέλφους στα συναφή όπως λέμε επαγγέλματα (γυψοσανιδάδες, υδραυλικοί, μονωσάδες κτλ. ) που απασχολούνται σε οικοδομές και εργοτάξια όμως στις περισσότερες των περιπτώσεων ασφαλίζονται με κοινή ασφάλιση, υπαλλήλου γραφείου, προσθέτοντας τους με αυτό τον τρόπο επιπλέον χρόνια εργασίας, αφού δεν μπορούν να συνταξιοδοτηθούν με τις διατάξεις των Βαρέων. Διαχωρίζεται έτσι το εργατικό δυναμικό του κλάδου, με πολλούς μάλιστα συναδέλφους να μην αντιλαμβάνονται ότι ανήκουν στα βαρέα και την αναγκαιότητα να συσπειρωθούν στο Συνδικάτο. Με βάση το πάγιο αίτημά μας για ένταξη αυτών των ειδικοτήτων στα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα, δυναμώνουμε την προσπάθεια για την οργάνωση αυτών των συναδέλφων, που ανάμεσά τους υπάρχουν και πολλοί νέοι σε ηλικία.

Είναι πραγματικότητα πως η σύνθεση στον κλάδο έχει αλλάξει πολύ τα τελευταία χρόνια και η άνοδος της οικοδομικής δραστηριότητας για όσο διαρκέσει θα φέρει και νέο κόσμο στην οικοδομή. Αυτή η ανάκαμψη όμως στηρίζεται πάνω στην ένταση της εκμετάλλευσης με ξεχειλωμένα ωράρια, δουλειά ακόμη και Σ/Κ σε πολλές περιπτώσεις.  Αν και ως ένα βαθμό έχει φέρει μια αύξηση στα μεροκάματα των εργατοτεχνιτών που όμως δεν αντιστοιχείται με το ένσημο που κυμαίνεται στο ύψος του κατώτερου ημερομίσθιου όπως ορίζεται από την ΕΓΣΕΕ για τους ανειδίκευτους τα μεροκάματα είναι ξεφτίλα γύρω στα 30 – 35 €, ενώ εκεί γίνεται ακόμη μεγαλύτερη κλοπή ενσήμων.

Από αυτή την σκοπιά η κλαδική σύμβαση μπορεί να τερματίσει το πλιάτσικο που γίνεται με τα ένσημά μας στο βαθμό βέβαια που θα γίνεται και υπόθεση των εργαζομένων, θα παλεύεται για να εφαρμόζεται παντού.

Υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις, υπάρχουν οι δυνατότητες για να πετύχουμε μικρότερες και μεγαλύτερες νίκες, η αναθέρμανση της οικοδομικής δραστηριότητας βοηθά στο να ασκήσουμε μεγαλύτερη πίεση στους εργοδότες.

Οι μάχες όλο το προηγούμενο διάστημα, είτε σε εργοτάξια και χώρους δουλειάς του κλάδου είτε σε κοινή δράση και συμπόρευση με άλλα σωματεία όπως στο μεγάλο συλλαλητήριο στις 26 Φλεβάρη αποδεικνύει πως όταν οι εργαζόμενοι κάνουν στην μπάντα θλιβερές και ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες όπως αυτή της ΓΣΕΕ, όταν προτάσσουν την ταξική ενότητα και αλληλεγγύη και παλεύουν οργανωμένα και συλλογικά μέσα από το Σωματείο τους, τότε έχουμε και αποτελέσματα.

Και εδώ το Συνδικάτο Οικοδόμων έχει την δυναμική, έχει και την εμπειρία από αγώνες και συγκρούσεις με τους κατασκευαστικούς ομίλους και τους πολιτικούς τους εκπροσώπους. Είναι σίγουρο πως ο αγώνας για ΣΣΕ, για βελτίωση συνολικά των όρων και συνθηκών θα είναι σκληρός και σε αυτή την μάχη πρέπει να πολλαπλασιαστούν οι δυνάμεις μας.

Ο καθένας μας εδώ, να συμβάλει σε αυτή την κατεύθυνση, για να σημάνει πανοικοδομικός ξεσηκωμός και την Τετάρτη 16 Μάρτη αλλά και στην συνέχεια, έχοντας μπροστά μας και την Γενική Πανελλαδική Απεργία στις 6 Απρίλη.

ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΠΑΝΟΙΚΟΔΟΜΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 4 ΝΟΕΜΒΡΗ 2021

Συνάδελφοι οικοδόμοι, εργαζόμενοι στα συναφή επαγγέλματα,

Απεργούμε σήμερα Πανελλαδικά και διεκδικούμε με τον αγώνα μας να πετύχουμε τα δίκαια αιτήματα που έχουμε θέσει απέναντι στην εργοδοσία του κλάδου και την κυβέρνηση.

Διεκδικούμε να υπογράψουμε Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (ΣΣΕ) για τους εργαζόμενους του κλάδου.

Η υπογραφή των ΣΣΕ δεν ανοίγει μονάχα το δρόμο για την κατοχύρωση των κατώτερων μεροκάματων και μισθών, των όρων δουλειάς και των συνθηκών εργασίας, αλλά θα δώσει μια στέρεη βάση για να αντιμετωπιστεί το πλιάτσικο που γίνεται με τα ένσημά μας.

Για αυτό το αίσχος, που υπάρχει σήμερα, άλλα μεροκάματα να κάνουμε και για πολύ λιγότερα να ασφαλιζόμαστε. Διαφορετικό μεροκάματο να παίρνουμε στο χέρι και στο ΙΚΑ να κολλιέται το κατώτερο μετά από εκβιασμούς για απολύσεις και ότι δεν θα ξαναέχουμε μεροκάματο αν διεκδικήσουμε την πραγματική μας ασφάλιση. Για αυτό το βιολί με τις υπεύθυνες δηλώσεις στα ΚΕΠ, που ο ΕΦΚΑ όχι μόνο τις δέχεται ανεξέλεγκτα, αλλά από πάνω συμβουλεύει τους εργοδότες να ακολουθούν αυτόν το δρόμο για να κολλιούνται τα ένσημά μας με 30 ευρώ, την αποκλειστική ευθύνη φέρνουν οι εργοδότες και η κυβέρνηση που τους κάνει πλάτες.

Ρωτάμε και πρέπει να μας δώσουν συγκεκριμένη απάντηση:

-          Σε πόσους χώρους δουλειάς, σε πόσα γιαπιά, σε πόσα εργοτάξια, βγήκαν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του ΕΦΚΑ και του υπουργείου Εργασίας να διαπιστώσουν την ορθότητα των στοιχείων που δηλώνουν οι εργοδότες για την ασφάλιση μας;

-          Σε πόσες περιπτώσεις έχουν διαπιστώσει έστω μια παράβαση;

Σε καμία περίπτωση. Και αυτό γιατί όλες οι κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια έχουν επιδοθεί σε μια «κούρσα» μέτρων στήριξης της κερδοφορίας της μεγαλοεργοδοσίας και κτυπήματος της ασφάλισης της δικής μας και όλων των εργαζομένων.

Ο στόχος τους είναι να απαλλάξουν από την υποχρέωση της ασφάλισης την εργοδοσία. Οι αντεργατικοί νόμοι δίνουν το σινιάλο της επίθεσης στην εργοδοσία. Η εργοδοσία τους αξιοποιεί και δεν μένει μόνο σε αυτό. Εντείνει την επίθεση, κάνει περισσότερα βήματα και προσπαθεί να επιβάλλει ακόμη χειρότερες συνθήκες δουλειάς και ασφάλισης. Ο νόμος της εργοδοσίας προπορεύεται των αντεργατικών μέτρων.

Το παράδειγμα της κατασκευαστικής εταιρίας «ΤΕΡΝΑ», στο υπό κατασκευή αεροδρόμιο του Καστελλίου στο Ηράκλειο της Κρήτης, είναι χαρακτηριστικό. Προσπαθεί να αλλάξει την ασφάλιση των οικοδόμων από οικοδομική σε υπαλλήλου γραφείου! Μάλιστα επικαλείται πως έχει την έγκριση και την κατεύθυνση για κάτι τέτοιο του αρμόδιου υπουργείου Ανάπτυξης.

Εδώ και βδομάδες, τόσο το υπουργείο, όσο και η «ΤΕΡΝΑ», «κάνουν τον κινέζο» και δεν απαντάνε πάνω στο ζήτημα.

Βέβαια αυτή η προσπάθεια μπλοκαρίστηκε έπειτα από την αγωνιστική παρέμβαση και απεργία στο εργοτάξιο από την Ομοσπονδία μας και το Συνδικάτο οικοδόμων Ηρακλείου.

Το «κερασάκι» στα σχέδια της εργοδοσίας στο ίδιο εργοτάξιο είναι η προσπάθεια εφαρμογής του νόμου Χατζηδάκη. Ζητάνε, λοιπόν, από τους εργαζόμενους να υπογράψουν ατομική σύμβαση, να δουλεύουν 10ωρο και επιπλέον «καπέλο» τη μισή ώρα του κολατσιού. Ούτε αυτό τους πέρασε.

Αυτοί μας θέλουν ξεμοναχιασμένους για να περνάνε τα βρώμικα σχέδιά τους. Εμείς έχουμε συμφέρον να δυναμώσουμε τα συνδικάτα και τον αγώνα. Έτσι μόνο μπορούμε να τους αντιμετωπίσουμε και να επιβάλλουμε το δίκιο μας.

Η υπογραφή ΣΣΕ θα είναι η ζωντανή απόδειξη της δύναμής μας, του αγώνα μας και η απόφασή μας ότι δεν δεχόμαστε τους αντεργατικούς σχεδιασμούς.

Δεν δεχόμαστε να πληρώνουμε τα σπασμένα και στην κρίση και στην ανάκαμψη.

Δεν ξεχνάμε ότι στα χρόνια της κρίσης αυτοί που μας κόβαν μισθούς και ασφάλιση υπόσχονταν ότι τα αντεργατικά μέτρα ήταν προσωρινά. Τώρα βλέπουμε ότι η προσωρινότητα έγινε μονιμότητα και καταλαβαίνουμε πολύ καλά ότι μόνο με τον οργανωμένο μαζικό αγώνα μας θα επιβάλλουμε τις λύσεις που έχουμε ανάγκη.

Συνάδελφοι οικοδόμοι,  εργαζόμενοι στα συναφή επαγγέλματα,

Δεν παραιτούμαστε από τον αγώνα για την αναγνώριση και διανομή των «υπέρ αγνώστων « ενσήμων».

Δεν παραιτούμαστε από τον αγώνα να ενταχθούν στα ΒΑΕ συναφή επαγγέλματα του κλάδου (ξύλο, γυψοσανίδες).

Για τα «υπέρ αγνώστων» η κοροϊδία πάει σύννεφο. Όλες οι κυβερνήσεις περιπαίζουν ένα ολόκληρο κλάδο. Μαζεύει χρήμα ο ΕΦΚΑ για τα «υπέρ αγνώστων», αλλά οι οικοδόμοι ένσημα δεν βλέπουν. Φτάνουν στο όριο συνταξιοδότησης και δεν μπορούν να βγουν στη σύνταξη.

Δεν φταίμε εμείς για αυτό. Δεν φταίμε ούτε που μείναμε άνεργοι, ούτε που γίνεται πλιάτσικο στα ένσημά μας.

Αυτοί φταίνε. Ενώ υπάρχουν τεράστιες ανάγκες σε έργα υποδομών, αντιπλημμυρικά, αντισεισμικά, αντιπυρικά, εμείς αγωνιούμε για το μεροκάματο και το ένσημο.

Η δικιά τους πολιτική, που ακολουθούν οι κυβερνήσεις όλα αυτά τα χρόνια, μας έφερε εδώ που μας έφερε. Να είμαστε κακοπληρωμένοι, χωρίς ασφάλιση, χωρίς σταθερή δουλειά. Να δουλεύουμε και να μην μπορούμε να έχουμε ένσημα για τη σύνταξη.

Οι διεκδικήσεις μας είναι δίκαιες γιατί ταυτίζονται με τις ανάγκες μας. Γιατί πατάνε πάνω στα χρόνια δουλειάς που έχουμε στην πλάτη μας.

Έχουμε όλο το δίκιο να διεκδικήσουμε και να κερδίσουμε και όσα θέτουμε σήμερα και ακόμα περισσότερα. Χωρίς εμάς ούτε ένα τούβλο πάνω στο άλλο δεν μπορεί να μπει, ούτε ένα έργο δεν μπορεί να ξεκινήσει και να ολοκληρωθεί.

Εμείς είμαστε οι παραγωγοί όλου του πλούτου. Όπου και αν γυρίσει το μάτι του κανείς, θα δει τη δική μας δουλειά, των εργατών. Με τη δουλειά μας, τον πλούτο που παράγουν τα χέρια μας και το μυαλό μας, θέλουμε να ζήσουμε καλύτερα και να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας. Και είμαστε αποφασισμένοι ό,τι εμποδίζει αυτή την προοπτική να το αντιμετωπίσουμε, να το βάλουμε στην άκρη οριστικά με τον αγώνα μας.

Συνάδελφοι οικοδόμοι,  εργαζόμενοι στα συναφή επαγγέλματα,

Ο απεργιακός μας αγώνας έχει και μια ξεχωριστή πλευρά που θέλουμε να αναδείξουμε. Συμβάλει στην πράξη να αντιμετωπιστεί η επίθεση που δέχεται όλη η εργατική τάξη. Ο νόμος Χατζηδάκη και όλοι οι αντεργατικοί νόμοι είναι ο πυρήνας της επίθεσης που δεχόμαστε.

Θέλουν να βάλουν στο γύψο τους αγώνες μας.

Να μπορούν χωρίς εμπόδια να υλοποιούν τα αντεργατικά τους σχέδια. Να μας έχουν να δουλεύουμε ήλιο με ήλιο, με απλήρωτη δουλειά, με μεροκάματα φιλοδωρήματα, με δουλειά τις Κυριακές και συνθήκες εντατικοποίησης. Χωρίς ανάσα να προσαρμοστούμε σε ό,τι θέλει να επιβάλλει η μεγαλοεργοδοσία.

Δεν θα τους περάσει! Δεν θα αφήσουμε να μπουν οι αγώνες μας στο γύψο, ο χωροφύλακας μέσα στα συνδικάτα και οι ανάγκες μας να παραμένουν ανικανοποίητες.

Η απεργία μας συμβάλλει ώστε να εκφραστεί άμεσα η κλιμάκωση της πάλης όλων των εργαζομένων ενάντια στους αντεργατικούς νόμους και την πολιτική που υπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Συμβάλλει στη δημιουργία Πανελλαδικού Απεργιακού Μετώπου εργαζόμενων και συνδικάτων που θα ακυρώσουν στην πράξη το νόμο Χατζηδάκη, που μας θέλει «μουγκούς», «φρόνιμους και φακελωμένους».

Συμβάλλει να ενισχυθεί η αντιπαράθεση με το σύνολο του αντεργατικού οπλοστασίου, την πολιτική του κεφαλαίου και τον αγώνα για την ανατροπή τους.

Συνάδελφοι οικοδόμοι,  εργαζόμενοι στα συναφή επαγγέλματα,

Έχουμε τεράστια πείρα, έχουμε μελετήσει πολύ καλά τα ζητήματα και έχουμε ισχυρή πεποίθηση ότι μόνο μέσα από τον προσανατολισμένο, μαζικό αγώνα, σε σύγκρουση με τα συμφέροντα της εργοδοσίας, των κυβερνήσεων και των μηχανισμών της, μπορούμε να μετρήσουμε αποτελέσματα.

Δεν περιμένουμε Μεσσίες, δεν εναποθέτουμε τις ελπίδες μας σε καμία κυβέρνηση, ούτε σε κανέναν εργοδότη, ότι θα μας λυπηθούν. Αυτοί αγωνιούν για τα δικά τους συμφέροντα.

Η κυβέρνηση δίνει δισεκατομμύρια σε συνδρομές στο ΝΑΤΟ και σε εξοπλισμούς, στέλνει τα παιδιά μας σε ένα σωρό στρατιωτικές αποστολές ανά τον κόσμο για να στηριχτούν και να υλοποιηθούν οι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί και για τους εργαζόμενους ανακοινώνει 52 λεπτά μεικτά αύξηση – παρωδία.

Για εμάς τους οικοδόμους δεν δίνει τα «υπέρ αγνώστων» για να μη τυχόν και πάρει σύνταξη κανένας βασανισμένος της ζωής. Δε δίνει τα «υπέρ αγνώστων» που τα εισέπραξε και δε στοιχίζει ούτε μία δεκάρα η άμεση αναγνώριση και διανομή τους.

Αυτός είναι ο σκληρός χαρακτήρας της σημερινής, αλλά και των προηγούμενων κυβερνήσεων. Για τους εργάτες κτυπήματα και περικοπές, για τη μεγαλοεργοδοσία προνόμια, δώρα και παροχές.

Μόνο μέσα στην πανδημία του κορονοϊού το κεφάλαιο έχει πάρει πολλά δωράκια. Ετοιμάζεται να ξεκοκαλίσει το περιβόητο Ταμείο Ανάκαμψης πάνω στις στάχτες των εργατικών μας δικαιωμάτων και των αναγκών μας.

Ξέρουμε λοιπόν ότι, όσα πετύχαμε και όσα θα πετύχουμε θα έρθουν μόνο με τον αγώνα μας. Με το δυνάμωμα των συνδικάτων μας, τη συμμετοχή στην πάλη περισσότερων εργαζομένων του κλάδου. Εδώ βρίσκεται το σημείο κλειδί για την αποτελεσματικότητα της πάλης μας, στη συμμετοχή και την ενίσχυση της γραμμής πάλης που έχουμε καθορίσει και επιβεβαιώνεται καθημερινά στη ζωή.

Έχουμε εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας. Ξέρουμε ότι στη συνέχεια θα γίνουμε πιο πολλοί και πιο δυνατοί.

Γνωρίζουμε τα όπλα που διαθέτουμε και τα σφυρηλατούμε καθημερινά με την παρέμβαση και τον αγώνα μας.

Η αλληλεγγύη είναι ένα μεγάλο όπλο. Για αυτό στεκόμαστε δίπλα σε όσους αγωνίζονται για τη δουλειά, τη ζωή, το μέλλον και τις ανάγκες τους.

Ο αγώνας των λιμενεργατών στην COSCO είναι σπουδαίος και παλικαρίσιος, γιατί είναι αγώνας για τη ζωή. Το ίδιο και ο αγώνας, πριν λίγο καιρό, των εργαζομένων στην efood. Στεκόμαστε δίπλα σε αυτούς τους αγώνες γιατί με τέτοιους αγώνες σε κάθε κλάδο η εργατιά μπορεί να σηκώσει κεφάλι και να δημιουργήσει νέους ελπιδοφόρους όρους στον πόλεμο και τη σύγκρουση με τα συμφέροντα της μεγαλοεργοδοσίας που «όλα τα κόβει και τα ράβει» σύμφωνα με την κερδοφορία της.

Γι΄ αυτό λοιπόν:

Οι οικοδόμοι δίπλα στους λιμενεργάτες και τους «ντελιβεράδες».

Οι γιατροί και οι εργαζόμενοι δίπλα στο λαό στη μάχη της πανδημίας.

Οι συνταξιούχοι με τους αγώνες τους δίπλα στους εργαζόμενους και τα παιδιά τους.

Ο μισθωτός δίπλα στον φτωχό αγρότη και τον αυτοαπασχολούμενο.

Όλοι δίπλα στα παιδιά μας και τους εκπαιδευτικούς για ένα σχολείο που πραγματικά να προσφέρει μόρφωση και όχι ενταγμένο στα σχέδια και τις μπίζνες των επιχειρηματιών.

Αυτός είναι ο δρόμος για να πετύχουμε πολλά. Εδώ πρέπει να καταθέσουμε όλες τις δυνάμεις μας.

Σήμερα είναι η αρχή του απεργιακού αγώνα για ΣΣΕ, ασφάλιση, για τα δικαιώματά μας. Θα συνεχίσουμε και θα κλιμακώσουμε.

Όλοι στον αγώνα, όλοι στη μάχη.

Στη σημερινή μας συνέλευση, επιδιώκουμε να βγούν συμπεράσματα για την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στον κλάδο αλλά και συνολικότερα, και αυτή η κουβέντα να φτάσει μέσα στα γιαπιά, να συζητήσουμε με τους εργαζόμενους το πλαίσιο διεκδικήσεων και αιτημάτων, να προετοιμάσουμε τους απεργιακούς αγώνες που έχουμε μπροστά μας και τις άλλες κινητοποιήσεις. Να δυναμώσει η κοινή δράση και ο συντονισμός με άλλα σωματεία για να κάνουμε πράξη αυτό που είπαμε και στην προηγούμενή μας Γενική Συνέλευση. «Ο νόμος Χατζηδάκη θα μείνει στα χαρτιά»

Συνάδελφοι,

Βρισκόμαστε μόλις 3 μήνες μετά την ψήφιση του νόμου Χατζηδάκη της κυβέρνησης της ΝΔ και ήδη η εργοδοσία του κλάδου κάνει προσπάθειες να τον εφαρμόσει με διάφορες παραλλαγές. Ταυτόχρονα όμως υπάρχουν και μια σειρά άλλα μέτρα που ήρθαν για να  εφαρμοστούν όπως το «νέο» Ασφαλιστικό με την ιδιωτικοποίηση της επικουρικής ασφάλισης, ενώ παραμένουν σε ισχύ και αντιδραστικοί νόμοι όπως η απαγόρευση των διαδηλώσεων που μέσω ΠΝΠ που ψηφίστηκε δήθεν για την αντιμετώπιση της πανδημίας, και άλλοι νόμοι που τελικά όλοι έρχονται για να μείνουν και μόνο όπου υπάρχει οργανωμένη αντίδραση, μένουν τα σχέδιά τους στα χαρτιά.

Από αυτή την σκοπιά επιδιώκουμε σήμερα να γίνει μια ολοκληρωμένη κουβέντα, αποδομώντας  όχι απλά το νόμο, για τον οποίο έχουμε κουβεντιάσει αναλυτικά όλο αυτό το διάστημα, αλλά πως στην πράξη θα ακυρωθεί μέσα στους χώρους δουλειάς, πως θα επιτεθούμε για να έχουμε κατακτήσεις, πως θα συμβάλουμε στην προσπάθεια που γίνεται για τον συντονισμό και την κοινή δράση με άλλα σωματεία του κλάδου αλλά και συνολικότερα με άλλα σωματεία για ζητήματα όπως η Υγεία, η Παιδεία, η ακρίβεια που τσακίζει το λαϊκό εισόδημα, αλλά και τις επικίνδυνες εξελίξεις γύρω από την Ελληνογαλλική συμφωνία και την πενταετή ανανέωση της Ελληνοαμερικανικής συμφωνίας για την παραχώρηση βάσεων σε διάφορα σημεία.

Η πείρα από τις μάχες που προηγήθηκαν, είναι μπούσουλας για την ενδυνάμωση του αγώνα μας. Ιδιαίτερα οι απεργιακές μάχες του Ιούνη, που υπήρξε και η μεγαλύτερη κινητοποίηση σε συμμετοχή των τελευταίων ετών. Στον κλάδο η συμμετοχή στην κινητοποίηση ήταν αρκετά ικανοποιητική, κατέβηκε νέος κόσμος, πήραμε 400 νέες εγγραφές και αυτό το κλίμα εκφράστηκε και στις αρχαιρεσίες, που φτάσαμε τελικά στους 3527 ψηφίσαντες. Είναι δείγμα της δυναμικής που έχει το Συνδικάτο μας, δεν πρέπει όμως να αρκεστούμε σε αυτό καθώς υπάρχουν ακόμη μεγαλύτερες δυνατότητες και για την μαζικοποίηση του Συνδικάτου και κυρίως όσον αφορά την συμμετοχή στις κινητοποιήσεις.

Στον κλάδο η  άνοδος της οικοδομικής δραστηριότητας και η σταθεροποίηση της πλέον, δεν έφερε αλλαγές στην καλυτέρευση των όρων και των συνθηκών εργασίας. Αντίθετα το νέο χτύπημα στους μισθούς που φέρνει ο νόμος Χατζηδάκη με την αύξηση των ωρών εργασίας και τζάμπα δουλειά για τα αφεντικά, οι συνεχιζόμενες ιδιωτικοποιήσεις σε ενέργεια, ύδρευση, μεταφορές, υγεία, παιδεία ανεβάζουν κι άλλο το κόστος διαβίωσης για τους εργαζόμενους.

Ως ένα βαθμό υπάρχει μια αύξηση στο μεροκάματο, που οφείλεται και στην έλλειψη χεριών, κυρίως μαστόρων, δεν καλύπτει όμως ούτε στο ελάχιστο τις συνεχώς αυξανόμενες ανάγκες για την διαβίωση μας. Ενώ δεν εκφράζεται και λόγω της μη υπογεγραμμένης κλαδικής σύμβασης εργασίας, ούτε με αύξηση στο ένσημο, από το οποίο καθορίζονται και τα δώρα, τα επιδόματα και οι συντάξεις. Πολύ περισσότερο τώρα που οι τιμές σε βασικά προϊόντα κατανάλωσης παίρνουν συνεχώς τον ανήφορο, οι λογαριασμοί ηλεκτρικού ρεύματος, νερού κ.τ.λ. είναι δυσβάστακτο κόστος για πολλούς εργαζόμενους. Όλα αυτά εξανεμίζουν πλήρως το εισόδημα των εργαζομένων, ενώ σε ένα μεγάλο ποσοστό αυτό το εισόδημα δεν επαρκεί ούτε για τα βασικά, με τη συσσώρευση χρεών να σφίγγει ακόμα περισσότερο τη θηλιά γύρω από το λαιμό. Ο μέσος μισθός στη χώρα διαρκώς μειώνεται την τελευταία δεκαετία και βρίσκεται σημαντικά κάτω από το 2010 ενώ και την περασμένη χρονιά, το 2020, μειώθηκε ξανά. Σε αυτές τις συνθήκες, με την καπιταλιστική οικονομία να έχει περάσει πλέον σε φάση ανάπτυξης, με ισχυρή κρατική παρέμβαση και με τα 62 δις του ταμείου ανάκαμψης που θα μοιράσει στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, όπως κυνικά δήλωσε ο Υπουργός Ανάπτυξης ο Α. Γεωργιάδης που έιπε πως οι μικροί πρέπει να συγχωνευτούν με τις μεγάλες επιχειρήσεις ειδάλλως θα κλείσουν, είναι προς αυτή την κατεύθυνση. Μια ανάπτυξη όμως που είναι σίγουρο θα επιφέρει νέα μεγαλύτερη οικονομική κρίση και πραγματοποιείται βέβαια πάνω στα συντρίμμια που άφησε η προηγούμενη κρίση και όξυνε τις συνέπειες της η πανδημία. Δεν προβλέπεται ευρώ για αυτοαπασχολούμενους και οικογενειακές επιχειρήσεις που φυτοζωούν, δεν προβλέπονται μέτρα για την προστασία των ανέργων που αγγίζουν το 1.000.000, αντίθετα διαιωνίζονται τα ψευτοπρογράμματα, τα 8μηνα, γενικώς οι ελαστικές σχέσεις εργασίας, η εντατικοποίηση κτλ. έχουν φροντίσει για αυτό όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις με 700 και πλέον αντιλαϊκούς νόμους που ψηφίστηκαν την τελευταία 10ετία και σήμερα ο νόμος Χατζηδάκη έρχεται να αποτελειώσει ότι δεν πρόλαβαν οι προκάτοχοί του. Ένας νόμος που είναι τομή στα εργατικά και συνδικαλιστικά μας δικαιώματα. Στον κλάδο υπάρχει όντως μια ανάκαμψη τα τελευταία χρόνια και όπως αναφέρουν  και στελέχη των μεγάλων κατασκευαστικών ομίλων η οικοδομική δραστηριότητα τα επόμενα χρόνια θα  προσομοιάζει με την δεκαετία 1995 – 2005. Μάλλον εννοούν από άποψη κερδοφορίας των ομίλων, γιατί ο οικοδόμος και συνολικότερα οι εργαζόμενοι στις κατασκευές αυτό που βλέπουν είναι μια συνεχής συμπίεση του εισοδήματος. Η όποια ανάκαμψη από μόνη της δεν μπορεί να επιφέρει αλλαγές ούτε στο μισθό, ούτε στις συνθήκες εργασίας , τα ωράρια κτλ. Αντίθετα έχει δημιουργηθεί πλέον για τους κατασκευαστές και τους μεγαλοεργολάβους ένα τεράστιο πεδίο κερδοφορίας και στις κατασκευές αλλά και σε άλλους τομείς της οικονομίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι όλοι οι κατασκευαστικοί όμιλοι δραστηριοποιούνται και στο τομέα της ενέργειας.

Είναι γεγονός πως ο συνολικός σχεδιασμός του κράτους βασίζεται στο κριτήριο της κερδοφορίας του κεφαλαίου κι όχι στις ανάγκες του λαού. Έργα, όπως οδικοί άξονες, που επιστρέφουν γρήγορα ψηλά κέρδη στο κεφάλαιο λόγω διοδίων ή που αφορούν την υποστήριξη άλλων τμημάτων του κεφαλαίου, παίρνουν προτεραιότητα, ενώ έργα που αφορούν τις λαϊκές ανάγκες, όπως αντιπλημμυρικά, αντισεισμική προστασία και θωράκιση, κατασκευή σύγχρονων λαϊκών κατοικιών, φοιτητικών εστιών, νοσοκομείων κ.ά. μένουν στα αζήτητα ενώ παράλληλα, πολλά σπίτια ρημάζουν από τη μη δυνατότητα συντήρησης.

Αυτό το διάστημα στην Αττική αν κοιτάξει κανείς γύρω θα δει να κατασκευάζονται μεγάλα εμπορικά κέντρα, ξενοδοχεία, ιδιωτικοί πολιτιστικοί χώροι, γήπεδα μεγάλων ΠΑΕ, αναπλάσεις κ.ά. Όλα αυτά έχουν την οικονομική στήριξη του κράτους, από τον προϋπολογισμό ως δημόσιες επενδύσεις αλλά και από διάφορα κοινοτικά προγράμματα, όπως το ΕΣΠΑ κ.τ.λ. μέσω περιφερειών ή των δήμων. Χρήματα που έχουν βγει από τη φοροληστεία των εργαζομένων και την περικοπή κοινωνικών δαπανών, μοιράζονται  στους επιχειρηματικούς ομίλους και δίνουν έξτρα κέρδη από την κατασκευή και αξιοποίηση τέτοιων έργων. Για να το πούμε απλά, ο λαός πληρώνει διπλά για να αυξάνει τα κέρδη του το κεφάλαιο.

Ταυτόχρονα έχουμε την  προσπάθεια της κυβέρνησης, μαζί με κάθε λογής παπαγαλάκια, για να πείσει πως αυτός ο νόμος είναι εκσυγχρονισμός και πως θα βγούμε κερδισμένοι οι εργαζόμενοι. Η προσπάθειά της έχει πέσει στο κενό. Γιατί πόσο σύγχρονο είναι σήμερα να δουλεύεις 10ωρα ή ακόμη και 12ωρα, όταν τα τεχνολογικά μέσα που υπάρχουν έχουν μειώσει τον χρόνο ανέγερσης ενός έργου στο μισό χρόνο ίσως και παραπάνω με λιγότερα χέρια από ότι πριν 20 χρόνια. Είναι σύγχρονο οι υπερωρίες να πληρώνονται με ρεπό; Γιατί η ΔΕΗ και οι υπόλοιποι πάροχοι ηλεκτρικής ενέργειας ζητάνε χρήματα και αν δεν τα δώσεις σου κόβουν το ρεύμα. Είναι σύγχρονο να δουλεύεις τις Κυριακές, να μην έχεις ούτε δείγμα ελεύθερου χρόνου για ξεκούραση, για αθλητισμό, για διασκέδαση, για να περνάς χρόνο με την οικογένεια και τους φίλους και μάλιστα να το πληρώνεσαι όπως τις καθημερινές χωρίς προσαύξηση, χωρίς ρεπό; Προβάλλεται ο ατομισμός ως δικαίωμα κόντρα στο κοινωνικό σύνολο, δήθεν πως κάθε εργαζόμενος μπορεί να επιλέξει ελεύθερα ποιες και πόσες ώρες θα δουλέψει, πως μπορεί να διαπραγματευτεί μόνος του την Σύμβαση Εργασίας του. Γιατί όσο υπήρχαν κλαδικές Συμβάσεις, απαγορευόταν να παίρνει ένας εργαζόμενος παραπάνω μεροκάματο; Τα παραδείγματα στον κλάδο μόνο αυτό το τρίμηνο μιλάνε από μόνα τους.

Θυμίζουμε την εκβιαστική απόλυση του συναδέλφου, μέλους της Διοίκησης του παραρτήματος του Συνδικάτου μας στο Κέντρο, γιατί αρνήθηκε να υπογράψει μείωση 30% του μεροκάματου ενώ είχε υπογεγραμμένη σύμβαση μόλις 20 ημέρες πριν με την κατασκευαστική εταιρεία ΕΡΕΤΒΟ για τις πρόδρομες εργασίες της κατασκευής της γραμμής 4 του Μετρό. Τελικά η εργοδοσία έκανε πίσω μετά από την έγκαιρη και  δυναμική παρέμβαση του Συνδικάτου μας και όχι μόνο δεν απολύθηκε αλλά διατηρήθηκε η αρχική σύμβαση εργασίας. Σε αυτή την κατεύθυνση η Αττικό Μετρό (εταιρεία του δημοσίου) δήλωσε πως θα επιτρέπει το πολύ ως 40 € μεροκάματο. Έτσι έχουν σκοπό να υλοποιήσουν ένα από τα μεγαλύτερα δημόσια έργα που συνολικά θα ξεπεράσει τα 1,2 δις;

Σε άλλο έργο στο κέντρο της Αθήνας, της εταιρείας ΕΧΙΝΟΣ, σε ανακατασκευή κτιρίου λίγα μέτρα από την Βουλή εργαζόμενοι στην πρέσα μπετού ξεκίνησαν στις 7 το πρωί και τους βρήκαμε στη δουλειά στις 11 το βράδυ!!! Όσο για τους οικοδόμους που έκαναν και την βραδινή βάρδια ούτε λόγος για προσαύξηση στο μεροκάματο. Αυτό εννοεί η κυβέρνηση ότι «ο εργαζόμενος είναι ελεύθερος να επιλέξει πότε πόσες ώρες θα δουλεύει»;

Οι κατασκευαστικοί όμιλοι και εταιρίες, με διάφορα τεχνάσματα, προσπαθούν να επιβάλλουν τις απλήρωτες υπερωρίες ή τέλος πάντων να πληρώνουν κάτι έξτρα ως φιλοδώρημα.

Αυτό συμβαίνει με τους εργαζόμενους της ΙΝΤΡΑΚΑΤ, που πέρα των καθυστερήσεων  στις πληρωμές για 15 και πλέον ημέρες που έχει γίνει χούι, δεν δηλώνει υπερωρίες, αλλά δίνει bonus, γλιτώνοντας έτσι και τις ασφαλιστικές εισφορές αλλά και τις προσαυξήσεις των υπερωριών, ενώ δεν φαίνονται πουθενά πόσες ώρες είναι οι υπερωρίες στο σύνολο.

Ανάλογες πρακτικές ακολουθεί και η εταιρεία ΜΠΑΛΛΙΑΝ, που πέρυσι μας διαβεβαίωνε για το πόσο «καλή» εταιρεία είναι, πως με τους εργαζομένους της είναι μια οικογένεια και ό,τι προβλήματα υπάρχουν δημιουργούνται από τους εργολάβους που δρουν ανεξέλεγκτα. Για αυτό τα έργα της δεν έχουν ωράριο; Και πώς πληρώνονται εκεί οι υπερωρίες; Για την Κυριακή αργία δεν γνωρίζουν; Γνωρίζουν και πολύ καλά μάλιστα γιατί σε παρέμβαση του Συνδικάτου μας, μας έδειξαν την άδεια που είχαν υποτίθεται από την Επιθεώρηση Εργασίας και η οποία είχε μόνο σφραγίδα της εταιρείας και δήλωνε πως πραγματοποιεί εργασίες αντιστήριξης, για να μην δημιουργήσει δηλ. πρόβλημα στα διπλανά κτίρια, όταν το συγκεκριμένο έργο έχει φτάσει ήδη στον 6ο όροφο!!! Άραγε τις άδειες τις φτιάχνουν μόνες τους οι κατασκευαστικές; Γίνεται κανένας έλεγχος από το ΣΕΠΕ, ή πλέον ως ανεξάρτητη αρχή θα κάνουμε «μαύρα μάτια» να τους δούμε σε χώρους δουλειάς;

Συμπερασματικά , είτε δημόσια τα έργα είτε ιδιωτικά η κατάσταση θα είναι ίδια για τους εργάτες, αν δεν πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας. Οι μεγαλοεργοδότες αξιοποιώντας όλο το νομοθετικό οπλοστάσιο που έχουν στα χέρια τους και τους έδωσαν οι κυβερνήσεις, θα επιδιώκουν την εντατικοποίηση με δουλειά από το πρωί μέχρι το βράδυ, με απλήρωτες υπερωρίες, ακόμη και τις Κυριακές και τα μεροκάματα συμπιεσμένα όσο πιο χαμηλά γίνεται, ενώ το κόστος διαβίωσης συνεχώς αυξάνεται.

Ταυτόχρονα με τα παραπάνω διαχρονικός στόχος του κεφαλαίου είναι να ξεμπερδέψει με τα ταξικά σωματεία. Θέλουν τους εργαζόμενους με σκυμμένο το κεφάλι, ανοργάνωτους, διαιρεμένους για να μας έχουν του χεριού τους, για να ξημεροβραδιαζόμαστε στους χώρους δουλειάς για ένα κομμάτι ψωμί. Για να το πετύχουν αυτό θέλουν να έχουν τον έλεγχο των Συνδικάτων. Για αυτό τα πρώτα ΦΕΚ που δημοσιεύτηκαν και είναι σε ισχύ είναι αυτά που αφορούν τα Συνδικάτα. Επιδιώκεται ουσιαστικό χτύπημα στις μαζικές και δημοκρατικές διαδικασίες, στην ανταλλαγή ιδεών και στην ελεύθερη συζήτηση μεταξύ των εργαζομένων, στη λήψη αποφάσεων και δράσης. Επιδίωξη τους είναι να μπορούν ανεμπόδιστα οι μηχανισμοί της εργοδοσίας και τους κράτους να παρεμβαίνουν στις αρχαιρεσίες και στις αποφάσεις των συνδικάτων, να μετατρέψουν τα συνδικάτα σε ηλεκτρονικές πλατφόρμες με άγνωστο ποιοι και πώς θα αποφασίζουν για μας, χωρίς εμάς. Ενισχύεται το ήδη υπάρχων πλαίσιο με νέους περιορισμούς στη κήρυξη της απεργίας, στην πρόσβαση συνδικάτων και συνδικαλιστών στους χώρους δουλειάς, καθώς και απειλές χρηματικών προστίμων στις διοικήσεις των σωματείων αν υπάρξει καταγγελία από τρίτο πρόσωπο. Στην πραγματικότητα δηλαδή να μην μπορεί να γίνει απεργία σε χώρους δουλειάς με πρόσχημα το «δικαίωμα» στην εργασία.

Ο νόμος στόχο έχει τα δικαστήρια να βγάζουν τις απεργίες στο σύνολό τους παράνομες, να διώκονται οι απεργοί, όταν ήδη 9 στις 10 απεργίες βγαίνουν παράνομες με το υπάρχον πλαίσιο. Σε μεγάλους κλάδους καταργεί με τον απεργοσπαστικό μηχανισμό του “προσωπικού εγγυημένων υπηρεσιών” το συνταγματικά κατοχυρωμένο απεργιακό δικαίωμα.

Εκτός των άλλων  θέλουν να τροποποιήσουμε το καταστατικό μας και να εισάγουμε μέσα σε αυτά την ηλεκτρονική ψηφοφορία στις συλλογικές διαδικασίες του Συνδικάτου μας. Μας ζητάνε μάλιστα να παραδώσουμε μητρώα, τα μέλη μας τις Διοικήσεις κ.ά. στο Υπουργείο Εργασίας, δηλαδή στους συνδέσμους των εργοδοτών. Θέλουν να μας έχουν φακελωμένους για να γνωρίζουν ποιος σηκώνει κεφάλι, ποιος παλεύει για το δίκιο του, μας απειλούν πως αν δεν τα παραδώσουμε και δεν τροποποιήσουμε το καταστατικό μας, δεν θα μπορεί το Συνδικάτο να υπογράφει ΣΣΕ , δεν θα μπορεί να κηρύσσει Απεργίες, πως θα καταργηθεί η απόδοση πόρων από τον ΟΑΕΔ κ.α.

Ούτως ή άλλως η εγγραφή στο ηλεκτρονικό μητρώο του υπουργείου Εργασίας (ΓΕΜΗΣΟΕ) δεν εξασφαλίζει τίποτα ούτε τη χρηματοδότηση από τον ΟΑΕΔ, ούτε αναιρεί τα κατασταλτικά μέτρα ενάντια στο δικαίωμα της Απεργίας με δικαστήρια, ποινές και υψηλά χρηματικά πρόστιμα.

Αυτό θα κρίνεται από μια σειρά στοιχεία που προβλέπει ο νόμος και θα αποφασίζει ο Υπουργός, αλλά και  με δικαστικές αποφάσεις  παρέλκυση από όσα προβλέπει ο νόμος θα υπάρχουν ποινές που θα εκμηδενίζουν την τυπική εφαρμογή κάποιων διατάξεων, όπως το ζήτημα της απόδοσης των οικονομικών πόρων από τον ΟΑΕΔ.

Τους απαντάμε: Μόνο οι οικοδόμοι, οι εργαζόμενοι στις κατασκευές αποφασίζουν για το καταστατικό του σωματείου τους, για το πώς και με ποιόν τρόπο θα οργανωνόμαστε και θα παλεύουμε. Ό,τι έχουμε κατακτήσει δεν έχει έρθει ούτε με το να περιμένουμε στη γωνία ούτε με παρακάλια. Οι μικρές νίκες που πετυχαίνουμε είναι αποτελέσματα σκληρών αγώνων, σύγκρουσης με την κυβέρνηση και την εργοδοσία, μαζί με το Συνδικάτο μας και τη συμμετοχή των ίδιων των εργαζομένων, κόντρα σε ψηφισμένους νόμους, κόντρα στα σχέδια των αφεντικών. Έτσι επιβάλλουμε το δίκιο μας. Έτσι θα συνεχίσουμε γιατί νόμος είναι το δίκιο του εργάτη.

Οι απειλές και εκβιασμοί πως δήθεν δεν θα είμαστε νόμιμοι μας εξοργίζουν και μας δυναμώνουν, γιατί δείχνουν ότι φοβούνται τους οργανωμένους αγώνες, φοβούνται τους εργάτες όταν ξεσηκώνονται. Κάνουμε την οργή και αγανάκτηση μας οργανωμένη δύναμη, βάζοντας στο στόχαστρο όλους αυτούς που μας εκμεταλλεύονται και στο επίκεντρο της πάλης μας τις δικές μας ανάγκες.

Γίνεται κατανοητό πως το χτύπημα των συνδικάτων, της ταξικής γραμμής στο περιεχόμενο των αγώνων και τις διεκδικήσεις, είναι η προϋπόθεση για το παραπέρα χτύπημα των εργατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων.

Για την εργοδοσία είναι πολύ βολικό να μην υπάρχει συνδικάτο, ούτε οποιαδήποτε μορφή οργάνωσης, να μην υπάρχουν συνδικαλισμένοι εργάτες ή αν αυτό δεν είναι εφικτό να υπάρχουν συνδικάτα που θα είναι «ελεγχόμενα»,«κομμένα και ραμμένα» στα μέτρα της. Έτσι μπορεί ευκολότερα να προωθήσει τα σχέδια της. Αν απέναντι της έχει συνδικάτα που παλεύουν με επίκεντρο τα συμφέροντα των εργαζομένων τότε το «μετράει» δυο και τρεις φορές πριν προχωρήσει στην υλοποίηση κάποιων αντεργατικών σχεδίων.

Η ταξική πάλη, οι μαζικοί αγώνες μπορούν να βάλουν θετική σφραγίδα στις εξελίξεις και στη μάχη για καλύτερο μεροκάματο και ασφάλιση, να μείνει ο νόμος Χατζηδάκη στα χαρτιά.

Η μεγάλη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο ΣΠΟΡΤΙΓΚ όπου έδωσαν το παρών πάνω από 120 σωματεία εργατικά κέντρα της Αττικής και ομοσπονδίες είναι προς αυτή την κατεύθυνση, είναι βήμα για να δυναμώσει η κοινή δράση και συντονισμός των σωματείων αφήνοντας πίσω θλιβερές συνδικαλιστικές ηγεσίες όπως της ΓΣΕΕ, που κάνει τα αδύνατα δυνατά κόντρα στην θέληση των εργαζομένων για να στηρίξει τον νόμο έκτρωμα. Στην πρόσφατη συνεδρίασή της δεν βρήκαν τίποτα να πουν  για τον αγώνα τον ντελιβεράδων της E-FOOD, που με την πάλη τους και την αλληλεγγύη των σωματείων και όλου του λαού ανάγκασαν την εργοδοσία όχι μόνο να μαζευτεί αλλά να κάνει και αορίστου τις συμβάσεις των εργαζομένων. Λέξη δεν ακούστηκε για την κατάσταση που επικρατεί μέσα και έξω από τους χώρους δουλειάς, για αυτό το έκτρωμα που προσπαθεί να διαλύσει ότι έχει κατακτηθεί 100 χρόνια τώρα. Τάσσονται ανοιχτά υπέρ των ηλεκτρονικών ψηφοφοριών σε ΓΣ και αρχαιρεσίες, είναι υπερ της παράδοσης των μητρώων στο ΓΕΜΗΣΟΕ. Γνωρίζουμε πολύ καλά ποια είναι η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ. Δεν έχουμε καμιά εμπιστοσύνη ούτε σε αυτούς ούτε σε καμιά κυβέρνηση. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Εδώ και τώρα πρέπει να οργανωθεί ο αγώνας για όλα τα μεγάλα ζητήματα, να βγούμε μπροστά πριν νομιμοποιηθούν οι διατάξεις και τα άρθρα του νόμου. Για αυτό στηρίζουμε κάθε δίκαιο αγώνα όπως αυτό ενάντια στο αντιεκπαιδευτικό νόμο. Για να πάρει το μήνυμα η κυβέρνηση πως όσες αγωγές κι αν κάνει, για να μπλοκάρει τις Απεργίες, όσο κι αν προσπαθεί να μας «βουλώσει» το στόμα, δεν πρόκειται να κάνουμε βήμα πίσω. Παλεύουμε από κοινού με τους εκπαιδευτικούς για ένα σχολείο που να μορφώνει ολόπλευρα, για δωρεάν – δημόσια παιδεία για όλα τα παιδιά του λαού, ενάντια στην πολιτική που μετατρέπει τα σχολεία σε επιχειρήσεις, που διαλύει τα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών μας, υποβαθμίζοντας τα σχολεία και απαξιώνει τον ρόλο των εκπαιδευτικών.

Στηρίζουμε τον αγώνα των  εργαζομένων της ΔΕΗ ενάντια στην παραπέρα ιδιωτικοποίηση της και τις αυξήσεις στο ρεύμα που θα φτάσουν ακόμη και 70% πάνω για τα λαϊκά νοικοκυριά ενώ για τους βιομήχανους δίνεται σχεδόν τζάμπα.

Στηρίζουμε τον απεργιακό αγώνα των υγειονομικών στις 21 του μήνα, που διεκδικούν τα αυτονόητα, δωρεάν – δημόσια πρόσβαση στα νοσοκομεία και περίθαλψη για όλους. Να στελεχωθούν με το απαραίτητο προσωπικό και εξοπλισμό όλες οι δημόσιες μονάδες υγείας. Να παρθούν ουσιαστικά μέτρα για την αντιμετώπιση της πανδημίας, που καθημερινά χάνονται ανθρώπινες ζωές και η κυβέρνηση επιμένει να τα φορτώνει όλα στην ατομική ευθύνη, να διαιρεί τους εργαζομένους σε εμβολιασμένους και ανεμβολίαστους, αξιοποιώντας το εμβόλιο από όπλο που είναι για την αντιμετώπιση του COVID, σε μέτρο για να προχωρήσει στην παραπέρα ιδιωτικοποίηση και στο τομέα της υγείας, ενώ ενθαρρύνει και τις απολύσεις αφού θεωρείται ως σημαντικός λόγος για να εκδιωχθεί κάποιος από την δουλειά του.

Συνάδελφοι δεν χωρά κανένας εφησυχασμός, απέναντι στη δράση διαφόρων φασιστοειδών, που 1 χρόνο μετά την καταδίκη της ΧΑ ως εγκληματικής οργάνωσης, βγήκαν πάλι από τα λαγούμια τους, πραγματοποιώντας επιθέσεις με αλυσίδες και στιλέτα απέναντι σε αγωνιστές, ακόμη και σε 15χρονους μαθητές και μαθήτριες όπως συνέβη στην Θεσσαλονίκη. Αποδεικνύεται περίτρανα πως η όποια απόφαση των αστικών δικαστηρίων, δεν μπορεί να τελειώσει έτσι εύκολα τον φασισμό, αφού είναι γέννημα – θρέμμα του ίδιου του συστήματος και όπως έχει αποδειχτεί ιστορικά υπηρετεί τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και τροφοδοτείται από αυτούς. Μόνο η οργανωμένη πάλη των εργατών μπορεί και θα στείλει αυτούς τους μισάνθρωπους πίσω στις τρύπες τους όπως συνέβη στην αντιφασιστική συγκέντρωση στην Καλλιθέα που κάλεσε το παράρτημά μας εκεί. Για αυτό και ο λαός, οι εργαζόμενοι πρέπει να ξεμπερδέψουμε μια για πάντα μαζί τους. Για αυτό ο λαός μας πρέπει να ταχθεί ενάντια σε κάθε ιμπεριαλιστική ένωση, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, ενάντια στην Ελληνογαλλική συμφωνία που μας παρουσιάστηκε ως δήθεν μεγάλη εθνική επιτυχία. Μια συμφωνία που υπηρετεί τους στόχους του κεφαλαίου για ένα κομμάτι της πίτας από τους οικονομικούς και ενεργειακούς ανταγωνισμούς που οξύνονται στην περιοχή, αποτελεί κρίκο για τους σχεδιασμούς και την αναδιάταξη δυνάμεων των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ, ενάντια στην Κίνα και την Ρωσία και σε αυτή την βάση ήταν και η αποχώρηση των αμερικανονατοϊκών δυνάμεων από το Αφγανιστάν, η νέα 5ετής συμφωνία για τις βάσεις των αμερικανών που απλώνονται από άκρη σε άκρη της χώρας, αλλά και η συμφωνία αυτής μεταξύ ΗΠΑ – Βρετανίας – Αυστραλίας. Μια συμφωνία που προετοιμάστηκε επί της «αριστερής» διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και που συνεχίζεται.

Ταυτόχρονα είναι σε ισχύ και συμφωνίες για στρατιωτική συνεργασία με το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ, τα ΗΑΕ και την Σαουδική Αραβία μπλέκοντας ακόμη περισσότερο την χώρα και το λαό σε επικίνδυνες γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις, τροφοδοτώντας έτσι και τον ανταγωνισμό με την Τουρκία, της οποίας η αστική τάξη αυξάνει συνεχώς την επιθετικότητά της.

Είναι ψέμα πως αυτές οι δήθεν συμμαχίες είναι για το καλό μας. Στην πραγματικότητα είναι προετοιμασία πολέμου, όταν φτάσουν σε τέλμα οι ανταγωνισμοί και οι αντιθέσεις των ιμπεριαλιστών, και είναι εγκληματικές οι ευθύνες και της σημερινής κυβέρνησης και των προηγούμενων, γιατί όλοι τους υπηρετούν και διευρύνουν τέτοιες συμφωνίες.

70 χρόνια τώρα το ΝΑΤΟ από όπου περνά αφήνει πίσω του νεκρούς, συντρίμμια, φτώχεια και προσφυγιά. Για να ζουν οι λαοί ειρηνικά, πρέπει να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, να δυναμώσει η πάλη για απεμπλοκή της χώρας  από κάθε τέτοια ιμπεριαλιστική ένωση όπως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ. Αντί να σπαταλούνται πάνω από 6 δις πλέον κάθε χρόνο, να δοθούν για τις ανάγκες του λαού σε δημόσια δωρεάν Υγεία και παιδεία, για έργα που έχουμε ανάγκη για να μην πνιγόμαστε, για να μην θρηνούμε ανθρώπινες ζωές από σεισμούς, για να μην γκρεμίζονται οι κόποι μιας ζωής.

Κλείνοντας συνάδελφοι

Εμείς πρέπει τώρα να δουλέψουμε με σχέδιο προς την κατεύθυνση να δυναμώσουν οι αγώνες στον κλάδο, που θα συμβάλλουν στη διαμόρφωση Απεργιακού Μετώπου.

Υπάρχει ήδη απόφαση της Ομοσπονδίας μας και για να μην παραδώσουμε μητρώα ούτε και θα τροποποιήσουμε τα καταστατικά μας. Οι απειλές ότι δεν θα έχουμε νομιμοποίηση δεν μας πτοούν. Η νομιμοποίηση του Συνδικάτου κρίνεται από τους ίδιους τους εργαζόμενους και όχι από τα αστικά δικαστήρια. Καλούμε τον κλάδο σε αγωνιστική ετοιμότητα για Πανελλαδική Απεργία στις 4 Νοέμβρη και συμμετοχή στο συλλαλητήριο στο Σύνταγμα στις 7:00 μ.μ . Αποφάσεις για απεργία έχουν πάρει και το Συνδικάτο Ηλεκτρολόγων, κατεργασίας Ξύλου και το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών από όσο γνωρίζουμε θα πάρει απόφαση τουλάχιστον για τα εργοτάξια και τους χώρους δουλειάς. Με προμετωπίδα την πάλη για υπογραφή κλαδικής σύμβασης που να κατοχυρώνει το κατώτερο μεροκάματο στα 50 ευρώ για ανειδίκευτους χωρίς τριετίες για σταθερό ημερήσιο και εβδομαδιαίο χρόνο εργασίας 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο για σύγχρονους όρους και συνθήκες εργασίας. Δεν παραιτούμαστε από την πάλη για την αναγνώριση και διανομή των υπερ αγνώστων ενσήμων.

Για την επιτυχία της Απεργίας πρέπει να πάρουμε όλα τα αναγκαία μέτρα για την προπαγάνδισή  της, να συνεχιστούν οι Γενικές Συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς, το κάθε παράρτημα να έχει το δικό του σχέδιο παρέμβασης στην γειτονιά στα μικρότερα γιαπιά και ανακαινίσεις. Ο καθένας από εμάς να συμβάλλει ώστε να μπουν περισσότεροι συνάδελφοι στη μάχη. Να γίνει κατανοητό ότι απαιτείται σύγκρουση με τους κατασκευαστικούς ομίλους και τους μεγαλοεργολάβους για να έρθουν στο επίκεντρο οι δικές μας ανάγκες που έρχονται σε αντιπαράθεση με τα κέρδη τους. Όσο θα δυναμώνει ο καυγάς, τόσο θα συσπειρωνόμαστε στο πλευρό του Συνδικάτου, τόσο θα αποσπάμε κατακτήσεις. Η αλληλεγγύη και η ενότητα των εργαζομένων στον κλάδο, κόντρα σε αυτού που ζούν από τον δικό μας κόπο, ενάντια σε κάθε αστική κυβέρνηση που κόβει και ράβει με μοναδικό γνώμονα τα κέρδη του κεφαλαίου, βάζοντας σε δεύτερο πλάνο ακόμα και την ίδια μας τη ζωή. Το έργο της αναμονής μήπως να αλλάξει η κυβέρνηση και σωθούμε το έχουμε ξαναζήσει. Δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα. Τώρα να οργανωθεί ο αγώνας για τα μεγάλα ζητήματα που καίνε τους εργαζόμενους. Για τις αυξήσεις στους μισθούς, για να μειωθεί ο εργάσιμος χρόνος και να είναι σταθερός. Τώρα πρέπει να βγούμε μπροστά πριν παγιωθούν οι διατάξεις του νόμου, για να παρθούν πίσω οι αντεργατικές διατάξεις. Αυτή την απόφαση πρέπει να πάρουμε σήμερα.

Το παράδειγμα των εργαζομένων στην «e-food» είναι πολύ χαρακτηριστικό για το πώς μπορούν να επιδράσουν οι αγώνες των εργαζομένων απέναντι στα σχέδια της εργοδοσίας και να δημιουργήσουν νέα ενθαρρυντικά δεδομένα και προϋποθέσεις, και εδώ το Συνδικάτο μας έχει την δυναμική, υπάρχει πείρα από τις μάχες που έχουμε δώσει όλο το προηγούμενο διάστημα, ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε.

Απέναντι στα καλέσματα για υποταγή, ότι «δεν γίνεται τίποτα», στην αναμονή για «σωτήρες», δείχνουμε απειθαρχία και ανυπακοή. Παίρνουμε την υπόθεση στα χέρια μας και διεκδικούμε Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, ώστε να μην είναι κανείς συνάδελφος μόνος του απέναντι στον εργολάβο, την εταιρεία.

Έχουμε την δύναμη στα χέρια μας με όπλο το Συνδικάτο μας, για να κάνουμε βήματα μπροστά. Και είμαστε σίγουροι ότι θα τα καταφέρουμε.

Βρισκόμαστε εδώ, Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα της Αττικής, πάνω από 115 πρωτοβάθμια σωματεία με αποφάσεις των Διοικητικών μας Συμβουλίων, εκατοντάδες εκλεγμένοι συνδικαλιστές που δεν θεωρούμε κανονικότητα να δουλεύουμε χωρίς ωράριο, χωρίς ξεκούραση, με μισθούς που τελειώνουν μια εβδομάδα πριν πληρωθούμε. Είμαστε εδώ γιατί δεν γίναμε ακόμα αναίσθητοι να ακούμε κάθε μέρα για τους δεκάδες νεκρούς από την πανδημία και να μη μας νοιάζει. Δεν πρόκειται να συνηθίσουμε να πεθαίνουν εργαζόμενοι, απροστάτευτοι σε ένα σμπαραλιασμένο δημόσιο σύστημα Υγείας.

Δεν ανεχόμαστε να μας ληστεύουν και να μας παίρνουν τα λεφτά μέσα από την τσέπη στα super market και στα βενζινάδικα. Να ξαφρίζουν τις τσέπες μας οι πάροχοι ηλεκτρισμού και οι εταιρείες τηλεπικοινωνιών. Δεν κάνουμε έγκλημα γιατί θέλουμε να μείνουμε με τις οικογένειές μας σε ένα σπίτι και πρέπει κάθε μήνα να τους χρωστάμε ένα μισθό. Σήμερα το έφερε η συγκυρία στη Βουλή να επικυρώνεται ένα συμβόλαιο της κυβέρνησης με τους Γάλλους και σε λίγες μέρες ένα ακόμα με τους Αμερικανούς. Αυτά λένε ότι θα πληρώσουμε 13 δισ. ευρώ για φρεγάτες, αεροπλάνα και όπλα. Για ΜΕΘ φωνάζαμε – μας κορόιδευαν, για λεωφορεία και συρμούς δεν είχαν, για σχολεία το ίδιο – τα παιδιά 25 και 27 σε μία αίθουσα, για πυροσβεστικά δεν είχαν. Πού βρήκαν 13 δισ.;

Για αυτό είμαστε εδώ, γιατί καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι σύγχρονο να δουλεύουμε τις Κυριακές, να κάνουμε υπερωρίες και να μην τις πληρωνόμαστε, να δουλεύουμε δύο ώρες το πρωί και δύο το απόγευμα για τρεις κι εξήντα, να μην μπορούμε να ζούμε.

Ξέρουμε επίσης ότι εμείς οι εργαζόμενοι δεν μπορούμε να αλλάξουμε την κατάσταση ο καθένας μόνος του. Ότι πρέπει να συντονιστούμε για να δυναμώσει ο αγώνας μας. Όλοι μαζί. Εργαζόμενοι του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Μόνιμοι και συμβασιούχοι. Αυτή η ενότητα είναι που συμφέρει τους εργαζόμενους. Ενάντια στους εργοδότες μας, είτε είναι οι επιχειρηματίες είτε το κράτος τους. Ενάντια στις κυβερνήσεις τους, τους συμμάχους τους, την ΕΕ και άλλους.

Τους το λέμε καθαρά. Δεν θα ξεμπερδέψετε εύκολα με τους εργαζόμενους. Οι χώροι δουλειάς θα γίνουν πεδία μάχης και θα διεκδικήσουμε ό,τι μας ανήκει. Για να μπορούμε στον 21ο αιώνα να ζήσουμε σαν άνθρωποι. Εμείς και τα παιδιά μας. Σε έναν τέτοιο αγώνα, ο νόμος Χατζηδάκη όχι μόνο θα μπλοκαριστεί, αλλά θα τον στείλουμε στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας.

Αντλούμε δύναμη από τις μεγάλες απεργιακές μάχες που δόθηκαν το προηγούμενο διάστημα. Από τη μεγαλύτερη σε συμμετοχή κινητοποίηση των τελευταίων χρόνων που ήταν η απεργία στις 10 Ιούνη ενάντια στο νόμο Χατζηδάκη. Τότε δεν υπήρξε ούτε ένας εργαζόμενος που έβλεπε θετικές διατάξεις σε αυτό το έκτρωμα.

Υπάρχει πείρα από το πώς φτάσαμε σε ένα μεγάλο απεργιακό μέτωπο. Με ζωντανές διαδικασίες, μέσα και έξω από χώρους δουλειάς, με Γενικές Συνελεύσεις, συσκέψεις, συζητήσεις, όπου οι εργαζόμενοι καταδίκασαν και απέρριψαν το νόμο-έκτρωμα. Υπήρχαν κλαδικές πρωτοβουλίες και κινητοποιήσεις που έβαλαν τη δική τους σφραγίδα στις εξελίξεις, στη μάχη για καλύτερους μισθούς και ασφάλιση.

Πριν δύο εβδομάδες στηρίξαμε όλοι, ο καθένας με τον τρόπο του, έναν αγώνα που οι εργαζόμενοι βγήκαν νικητές. Ήταν αγώνας για το μεροκάματο, ενάντια στις ελαστικές σχέσεις εργασίας και την ένταση της εκμετάλλευσης, ενάντια στις εργολαβικές εταιρείες. Οι εργαζόμενοι διανομείς της «e-food» μας έκαναν να νιώσουμε ξανά περηφάνια, μας έδωσαν δύναμη.

Αυτό το κόκκινο ποτάμι πάνω στην άσφαλτο είναι η ελπίδα.

Ο αγώνας ήταν πετυχημένος γιατί υπήρξε καθολική συμμετοχή των εργαζομένων. Γιατί τη μαζικότητα και τη μαχητικότητα που υπήρξε την έθρεφε το κύμα αλληλεγγύης που υπήρξε. Αυτό το μεγάλο δίδαγμα που μας έδωσε ο αγώνας θέλουμε σήμερα να το κάνουμε πράξη. Ένας για όλους και όλοι για έναν. Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας, η οργάνωση η δύναμή μας. Η ελπίδα βρίσκεται στον αγώνα. Νομίζετε ότι αυτόν τον αγώνα θα μπορούσε να τον περιορίσει ο νόμος Χατζηδάκη; Ότι λογάριαζαν οι εργαζόμενοι το 50%+1 που ψήφισε ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ τις ΚΥΑ και το νόμο Χατζηδάκη που λένε για ηλεκτρονικές ψηφοφορίες; Αναδείχτηκε ότι όταν οι εργαζόμενοι είναι αποφασισμένοι να υπερασπιστούν τη ζωή τους, οι νόμοι τους δεν είναι τίποτα περισσότερα από παλιόχαρτα.

Αυτός ο αγώνας στέκεται δίπλα στους αγώνες άλλων κλάδων, μεγάλων στιγμών του κινήματος. Κανένας αγώνας δεν ξεκινά με βέβαιο από τα πριν θετικό αποτέλεσμα. Τέτοιοι δεν υπάρχουν. Όλοι όμως είναι νικηφόροι, γιατί προετοιμάζουν τους επόμενους.

Κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να αποδεχτεί πως τώρα που ψηφίστηκε, δεν μπορεί να αλλάξει. Υπάρχει πείρα, δεκάδες νόμοι έχουν γίνει κουρελόχαρτα, όταν τα Συνδικάτα μαζί με τους εργαζόμενους αντιστέκονται, κινητοποιούνται, παίρνουν την υπόθεση στα χέρια τους. Μόνο στο πρόσφατο παρελθόν καταργήθηκε στην πράξη ο νόμος για τον περιορισμό των διαδηλώσεων, ο νόμος Αχτσιόγλου που προσπάθησε να βάλει εμπόδια στην πραγματοποίηση απεργιών, με το γνωστό 50%+1 των τακτοποιημένων μελών για να είναι «νόμιμη» η απεργία, όταν μάλιστα 9 στις 10 κηρύσσονται παράνομες, αλλά και άλλοι νόμοι.

Τώρα όμως πρέπει να κάνουμε ένα βήμα παραπάνω. Το έργο της αναμονής μήπως αλλάξει η κυβέρνηση και σωθούμε το έχουμε ξαναζήσει. Σωθήκαμε… Τώρα να οργανωθεί ο αγώνας για τα μεγάλα ζητήματα που καίνε τους εργαζόμενους. Για τις αυξήσεις στους μισθούς, για να γίνουν αορίστου χρόνου οι συμβασιούχοι, για να μειωθεί ο εργάσιμος χρόνος και να είναι σταθερός. Τώρα πρέπει να βγούμε μπροστά πριν παγιωθούν οι διατάξεις του νόμου, να παρθούν πίσω οι αντεργατικές διατάξεις.

Αυτή την απόφαση πρέπει να πάρουμε σήμερα αφήνοντας πίσω θλιβερές συνδικαλιστικές ηγεσίες όπως της ΓΣΕΕ, η οποία με αφορμή το σχέδιο νόμου του υπουργείου Δικαιοσύνης για τις αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα ζήτησε να την προστατεύουν τα ΜΑΤ από τις συλλογικές, μαζικές διαδικασίες των εργαζομένων και με ένα διεστραμμένο άρθρο, που σημαίνει ό,τι θες, να προβλέπει ποινή φυλάκισης μέχρι και 2 έτη για όποιον «παρεμποδίζει συνεδρίαση σωματείου…». Τι σχέση έχουν τα υπουργεία και τα γραφεία των εργοδοτών όου ξημεροβραδιάζεται η ηγεσία της ΓΣΕΕ με το γήπεδο του Σπόρτιγκ όπου σήμερα φωτίζεται η ελπίδα των εργαζομένων;

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,

Ευτυχώς υπάρχουν πολλές συνδικαλιστικές οργανώσεις που δεν ακολούθησαν τον κατήφορό τους. Ένα μέρος τους συζητάνε σήμερα σε αυτό το γήπεδο και θα γίνουμε περισσότερες.

Υπάρχει σχεδιασμός σε Σωματεία και Ομοσπονδίες, όπως η πανελλαδική κλαδική απεργία των οικοδόμων στις 4 Νοέμβρη με προμετωπίδα την υπογραφή κλαδικής ΣΣΕ, με ουσιαστικές αυξήσεις στα μεροκάματα και βελτίωση των όρων δουλειάς και ασφάλισης.

Σωματεία των Τηλεπικοινωνιών, του Χρηματοπιστωτικού και των Λογιστών που έχουν προγραμματίσει κινητοποίηση στις 11 Οκτώβρη ενάντια στη μονιμοποίηση της τηλεργασίας, για σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας και την υπεράσπιση της κυριακάτικης αργίας.

Μεγάλη κινητοποίηση οργανώνουν οι Συνταξιουχικές Οργανώσεις που ετοιμάζουν μεγάλο πανελλαδικό συλλαλητήριο την Παρασκευή 8 Οκτώβρη, εδώ στην Αθήνα.

Στις 11 Οκτώβρη υπάρχει συλλαλητήριο μαθητών, φοιτητών. Η θέση μας είναι μαζί με τα παιδιά μας που δεν μπορούμε να τα στείλουμε να σπουδάσουν. 40.000 παιδιά που πετάχτηκαν έξω από τα Πανεπιστήμια. Η θέση μας είναι μαζί με τους δασκάλους των παιδιών μας.

Ο τσαμπουκάς της κυβέρνησης, που βάζει τα ΜΑΤ για να διαλύσουν τις συγκεντρώσεις των εκπαιδευτικών, που χρησιμοποιεί τις διατάξεις του νόμου Χατζηδάκη για να βγάλει τις απεργίες παράνομες, θα πάρει απάντηση.

Στην Υγεία οι υγειονομικοί βγαίνουν ξανά στον αγώνα με ένα πρόγραμμα κινητοποιήσεων που κορυφώνεται στις 21 Οκτώβρη με απεργιακή κινητοποίηση.

Οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ, με απόφαση της Ομοσπονδίας τους, απεργούν στις 19 του Οκτώβρη. Το αίτημα για να υπάρχει φθηνό ρεύμα για το λαό αφορά όλους τους εργαζόμενους.

Καταδικάζουμε τις οργανωμένες φασιστικές συμμορίες που ξαμολήθηκαν στα σχολεία και τις γειτονιές με τη στήριξη και ανοχή της κυβέρνησης και της Αστυνομίας.

Μεθαύριο, 7 Οκτώβρη συμπληρώνεται ένας χρόνος από την καταδίκη της εγκληματικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής. Σήμερα βλέπουμε πάλι το φασισμό να προσπαθεί να σηκώσει κεφάλι, επιβεβαιώνοντας ότι διαχρονικά αποτελεί τον καλύτερο υπερασπιστή της βαρβαρότητας που ζούμε, το καλύτερο τσιράκι της εργοδοσίας, ότι έχει πάντα στο στόχαστρό του αυτούς που αγωνίζονται, οργανώνονται και διεκδικούν. Προτείνουμε να ανταποκριθούμε όλοι στο κάλεσμα εργατικών σωματείων και Φοιτητικών Συλλόγων που καλούν σε συλλαλητήρια εκείνη τη μέρα, σε μεγάλους δήμους, στη συναυλία των Φοιτητικών Συλλόγων στο κέντρο της Αθήνας.

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,

Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι από την ψήφιση του νόμου και είχαμε μία σειρά απολύσεις. Στα μεταλλεία Χαλκιδικής απολύθηκε ο πρόεδρος του σωματείου και μέλος του ΔΣ της Ομοσπονδίας Μεταλλωρύχων και του απαγορεύεται η είσοδος στον χώρο αν και παραμένει πρόεδρος. Η απόλυση ακόμα και να δικαιωθεί στα δικαστήρια δεν υποχρεώνει σε επαναπρόσληψη, όπως έγινε με την ξενοδοχοϋπάλληλο στα Χανιά, αλλά σε μεγαλύτερη αποζημίωση.

Να στήσουμε τείχος προστασίας της συνδικαλιστικής δράσης. Η πάλη ενάντια στις απολύσεις συνδικαλιστών πρέπει να γίνει υπόθεση πρώτα και κύρια των εργαζομένων, των Συνδικάτων, άλλων μαζικών φορέων, στο χώρο δουλειάς, στην πόλη, στον κλάδο, να υψώνεται ένα δίκτυο αλληλεγγύης και αγώνα ώστε να ακυρώνονται και να επιστρέφουν οι εργαζόμενοι στη δουλειά.

Υπάρχουν κι άλλες προγραμματισμένες κινητοποιήσεις. Δεν τις αναφέραμε όλες, θέλουμε στις παρεμβάσεις σας να βοηθήσετε να μην ξεχαστεί καμία. Επιδίωξη και θέληση όλων μας είναι αυτές οι κλαδικές κινητοποιήσεις να αυξηθούν. Να συνενωθούν στη μορφή και στο περιεχόμενο ξεπερνώντας τα όρια του κλάδου. Γι” αυτό σήμερα προτείνουμε στις 4 Νοέμβρη να προηγηθεί ένα μεγάλο παναττικό συλλαλητήριο, που θα προετοιμάσει την εργατική τάξη της Αττικής και όλης της χώρας για τη συγκρότηση ενός πανεργατικού πανελλαδικού απεργιακού ξεσηκωμού τους επόμενους μήνες, Νοέμβρη και Δεκέμβρη.

Θέλουμε να συμφωνήσουμε ότι δεν θα επιτρέψουμε να βάλουν στο γύψο ένα ένα τα σωματεία. Με απειθαρχία και συντονισμό από τα κάτω, τα Σωματεία αποφασίζουμε να αχρηστεύσουμε το νόμο της κυβέρνησης που βάζει χέρι στα Συνδικάτα. Δηλαδή, κανένα Σωματείο να μην καταθέσει μητρώα, καταστατικό, οικονομικές καταστάσεις, στο κρατικό μητρώο, το νέο φακέλωμα. Να μη δεχτεί να παραβιάσει το καταστατικό του στον τρόπο εκλογής των οργάνων του, για τη διεξαγωγή των γενικών συνελεύσεων, για τον τρόπο που θα παίρνει αποφάσεις. Να μπει μπροστά ενάντια στις απολύσεις για συνδικαλιστική δράση, ενάντια στην απαγόρευση της απεργίας είτε με την προβοκατόρικη διάταξη περί «άσκησης ψυχολογικής βίας», είτε με τον σύγχρονο απεργοσπαστικό μηχανισμό του «προσωπικού εγγυημένης παροχής υπηρεσιών».

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Στην ταξική πάλη μεταμορφώνονται συνειδήσεις. Πολλοί στην απεργία του Ιούνη έκαναν το πρώτο βήμα. Θα επιδιώξουμε να το κάνουν περισσότεροι. Η ακινησία δεν είναι χαρακτηριστικό των ζωντανών ανθρώπων.

Όσοι είμαστε εδώ ξέρουμε ότι η ταξική πάλη δεν καταργείται με νόμο! Όσοι επικαλέστηκαν το αντίθετο έγιναν ο περίγελος της ιστορίας. Το ίδιο θα γίνουν και τώρα.

Την τελευταία λέξη θα την πουν οι εργαζόμενοι.